تغذیه دام و طیور
فاطمه اصغرزاده؛ نظر افضلی؛ سید همایون فرهنگ فر؛ محمد امیر کریمی ترشیزی
چکیده
در این تحقیق تاثیر روی و سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک نانومینرال شده، بر خصوصیات عملکرد، خصوصیات کیفی تخممرغ، وضعیت پاداکسایشی و پاسخ ایمنی مرغان تخمگذار بررسی شد. تعداد 576 قطعه مرغ تخمگذار سویه های-لاین در اوج تولید (از سن 25 تا 37 هفتگی در سه دوره چهار هفتهای) در قالب طرح کاملاً تصادفی با آزمایش فاکتوریل 3×3 با 8 تکرار و 8 پرنده در ...
بیشتر
در این تحقیق تاثیر روی و سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک نانومینرال شده، بر خصوصیات عملکرد، خصوصیات کیفی تخممرغ، وضعیت پاداکسایشی و پاسخ ایمنی مرغان تخمگذار بررسی شد. تعداد 576 قطعه مرغ تخمگذار سویه های-لاین در اوج تولید (از سن 25 تا 37 هفتگی در سه دوره چهار هفتهای) در قالب طرح کاملاً تصادفی با آزمایش فاکتوریل 3×3 با 8 تکرار و 8 پرنده در هر تکرار استفاده شد. تیمارهای آزمایشی عبارتند از: ۱. جیره شاهد (بدون سلنیوم و روی)، ۲. جیره شاهد +کیلات سلنیوم، 3. جیره شاهد + کیلات روی، 4. جیره شاهد + روی سنتز شده از پروبیوتیک، 5. جیره شاهد + سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک، 6. جیره شاهد + کیلات روی + کیلات سلنیوم، 7. جیره شاهد + کیلات روی + سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک، 8. جیره شاهد + روی سنتز شده از پروبیوتیک + کیلات سلنیوم، 9. جیره شاهد + روی سنتز شده از پروبیوتیک + سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک. نتایج نشان داد استفاده از روی و سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک موجب افزایش معنیدار درصد تولید، میانگین وزن تخممرغ و بهبود ضریب تبدیل خوراک شد (05/0>P). غلظت سرمی کلسترول، تریگلیسرید و مالون دیآلدهید در مرغان دریافت کننده روی و سلنیوم پروبیوتیکی کاهش معنیدار و غلظت سرمی HDL و شاخص آنتیاکسیدانی کل افزایش معنیدار در مقایسه با سایر گروههای آزمایشی داشت (05/0>P). در نتیجهگیری کلی میتوان بیان داشت که روی و سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک نانومینرال شده ، عملکرد مناسبتری در مرغهای تخمگذار دارد.
ملیحه حاجی قاسمی؛ نرگس واسجی؛ مهدیه ایرانمنش؛ محمد امیر کریمی ترشیزی؛ ناهید مژگانی
چکیده
هدف از انجام تحقیق، بررسی پتانسیل ضدباکتریایی باکتری های پروبیوتیک بومی وعصاره های الکلی گیاهی شامل بابونه، رازیانه، نعناع فلفلی وآویشن، علیه چندین باکتری بیماری زا بود. باکتری های لاکتوباسیلوس کازئی (TA0021)، لاکتوباسیلوس پلانتاروم(TA0028,TA0026)، لاکتوباسیلوس روتری(TA0034)، انتروکوکوس فاسیوم (TA0033) و پدیوکوکوس اسیدی لاکتیسی(TA0049,TA00170) به عنوان ...
بیشتر
هدف از انجام تحقیق، بررسی پتانسیل ضدباکتریایی باکتری های پروبیوتیک بومی وعصاره های الکلی گیاهی شامل بابونه، رازیانه، نعناع فلفلی وآویشن، علیه چندین باکتری بیماری زا بود. باکتری های لاکتوباسیلوس کازئی (TA0021)، لاکتوباسیلوس پلانتاروم(TA0028,TA0026)، لاکتوباسیلوس روتری(TA0034)، انتروکوکوس فاسیوم (TA0033) و پدیوکوکوس اسیدی لاکتیسی(TA0049,TA00170) به عنوان باکتری های پروبیوتیک واستاندارد و اشریشیا کولی، سالمونلا تیفی موریوم و سالمونلا انتریتیدیس به عنوان باکتری های بیماری زا مورد بررسی قرارگرفتند. اثر ضدمیکروبی جدایه های ذکرشده وعصاره های الکلی گیاهی در برابرباکتری های بیماری زای مذکور با استفاده از روش حفره ای یا انتشاردرچاهک انجام شد. اثرات هم افزائی مخلوط باکتری های پروبیوتیک و رقت های مختلف عصاره های گیاهی (1:10، 1:100 و 1:1000) علیه باکتری های ذکر شده نیزمورد بررسی قرارگرفت. زنده مانی باکتری های پروبیوتیک منتخب در حضور غلظت های مختلف عصاره های گیاهی بعد از 24، 48 تا 72 ساعت تعیین ودرصد زنده مانی محاسبه گردید.کم ترین غلظت مهارکنندگی (MIC) عصاره ها بر علیه بیماری زاها با استفاده از روشMicrodilution assay تعیین شد. همچنین، درصد زنده مانی باکتری های پروبیوتیک درحضورغلظت های مختلف عصاره ها محاسبه گردید. مقدار MIC به عنوان حداقل غلظت عصاره برای ممانعت ازرشد ارگانیسم های مورد آزمایش، گزارش شد. تمام آزمایش ها در سه تکرار و 63 تیمارانجام شدند و نتایج با استفاده ازنرم افزار SAS، مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفتند. بر اساس نتایج به دست آمده، باکتریهای پروبیوتیک در مجاورت غلظت های مختلف عصاره ها، زنده مانی بالای70% را نشان دادند(P<0/05). به طورکلی، باکتریهای پروبیوتیک بومی وعصارههای گیاهی، عوامل ضدمیکروبی قوی می باشند
داود خداپرست؛ محمد امیر کریمی ترشیزی؛ شعبان رحیمی
چکیده
به منظور بررسی تأثیر پودر پَر آبکافت قلیائی بر عملکرد بلدرچین تخمگذار از تعداد 64 قطعه بلدرچین بالغ در سن 40 روزگی استفاده شد. از این تعداد 48 قطعه بلدرچین ماده و 16 قطعه بلدرچین نَر با نسبت سه به یک به صورت کاملاً تصادفی در قفسهای جداگانه، در قالب یک طرح کاملاً تصادفی با 4 تکرار مشتمل بر 4 پرنده در هر تکرار استفاده شد. تیمارهای آزمایشی ...
بیشتر
به منظور بررسی تأثیر پودر پَر آبکافت قلیائی بر عملکرد بلدرچین تخمگذار از تعداد 64 قطعه بلدرچین بالغ در سن 40 روزگی استفاده شد. از این تعداد 48 قطعه بلدرچین ماده و 16 قطعه بلدرچین نَر با نسبت سه به یک به صورت کاملاً تصادفی در قفسهای جداگانه، در قالب یک طرح کاملاً تصادفی با 4 تکرار مشتمل بر 4 پرنده در هر تکرار استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل تیمار شاهد (استفاده از کنجاله سویا به عنوان منبع پروتئین)، تیمار 3 درصد پودر پَر آبکافت قلیائی شده، تیمار 6 درصد پودر پَر آبکافت قلیائی شده و تیمار 9 درصد پودر پَر آبکافت قلیائی شده بود. بلدرچینها در قفس نگهداری شده و به طور آزاد به آب و خوراک دسترسی داشتند. در طول دوره آزمایش، وزن تخم، ضریب تبدیل، توده تخم تولیدی، خوراک مصرفی و درصد تولید اندازهگیری شد و در انتهای دوره آزمایش (82 روزگی) از هر تکرار 2 قطعه پرنده انتخاب و کشتار شد و میزان مالوندی آلدهید گوشت ران و تخم بلدرچین در نمونههای تازه و نگهداری شده اندازهگیری گردید. تفاوت معنیداری در ضریب تبدیل، توده تخم تولیدی، خوراک مصرفی و درصد تولید مشاهده نشد (05/0P>). وزن تخم بلدرچین تخمگذار در کل دوره پرورش در تیمارهای 3 و 9 درصد پودر پَر آبکافت قلیائی بهطور معنیداری
سید امین کاظمی؛ حامد احمدی؛ محمد امیر کریمی ترشیزی
چکیده
این آزمایش بهمنظور بررسی اثر تغذیهی پروبیوتیک تولید داخل کشور با نام (بایوپول®) بر پارامترهای منحنی رشد جوجههای گوشتی انجام گرفت. در این راه توان برازش و پیشبینی سه مدل گمپرتز، لجستیک و ریچاردز برای بیان منحنی رشد جوجهها مقایسه گردید. از 280 قطعه جوجه گوشتی یک روزه سویهی راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 5 تکرار ...
بیشتر
این آزمایش بهمنظور بررسی اثر تغذیهی پروبیوتیک تولید داخل کشور با نام (بایوپول®) بر پارامترهای منحنی رشد جوجههای گوشتی انجام گرفت. در این راه توان برازش و پیشبینی سه مدل گمپرتز، لجستیک و ریچاردز برای بیان منحنی رشد جوجهها مقایسه گردید. از 280 قطعه جوجه گوشتی یک روزه سویهی راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 5 تکرار (هر تکرار شامل 14 قطعه پرنده از دو جنس نر و ماده به تعداد مساوی) استفاده شد. تیمارهای جیرهای به ترتیب حاوی 0، 100، 200 و 300 گرم در تن پروبیوتیک بایوپول بود. دادههای هفتگی وزن بدن جوجهها از ۰ تا ۴۲ روزگی ثبت گردید و سپس بر روی سه مدل رشد برازش داده شد. جهت مقایسه توان پیشبینی این توابع در تشریح رشد جوجهها، شاخصهای نکویی برازش مانند مقدار ضریب تبیین (R2)، جذر میانگین مربعات خطا (RMSE)، میانگین انحراف از مشاهده (Bias) و آزمون F استاندارد به کارگرفته شد. نتایج مقایسه شاخصهای توان پیشبینی نشان دادکه در مدل ریچاردز نسبت به دو مدل دیگر مقدار ضریب تبیین دارای ارزش بالاتر (9998/0)، خطای جذر میانگین مربعات کمتر (16/9 گرم) و میانگین انحراف از مشاهده کمتر (52/0 گرم) بود و بهترین همسانسازی را با مقادیر مشاهدهشده داشت. از طرف دیگر نتایج حاصل از مقایسه دوبهدو مدلها توسط آزمون F استاندارد نشان داد که مدل ریچاردز دقت بیشتری در پیشبینی رشد جوجههای گوشتی داشت. در کل نتایج نشان داد که سطح 200 گرم پروبیوتیک در خوراک جوجه گوشتی باعث دستیابی به بهترین پاسخ و بهبود در نرخ رشد پرنده میشود.
حمید رضا همتی متین؛ فرید شریعتمداری؛ محمد امیر کریمی ترشیزی؛ شعبان رحیمی
چکیده
دو آزمایش برای بررسی اثرات متقابل سبوس گندم، سبوس جو و پوستهی دانهی سویا با دیاکسی کولات سدیم و کلسترول در جوجههای گوشتی، اجرا شد. از طرح کاملا تصادفی با ترتیب آزمایش فاکتوریل 2×4 و تعداد 256 قطعه جوجهی یک روزه سویه راس 308 (Ross 308) با 8 تیمار آزمایشی در 4 تکرار و 8 قطعه در هر تکرار برای هر کدام از آزمایشات، استفاده شد. برای آزمایش ...
بیشتر
دو آزمایش برای بررسی اثرات متقابل سبوس گندم، سبوس جو و پوستهی دانهی سویا با دیاکسی کولات سدیم و کلسترول در جوجههای گوشتی، اجرا شد. از طرح کاملا تصادفی با ترتیب آزمایش فاکتوریل 2×4 و تعداد 256 قطعه جوجهی یک روزه سویه راس 308 (Ross 308) با 8 تیمار آزمایشی در 4 تکرار و 8 قطعه در هر تکرار برای هر کدام از آزمایشات، استفاده شد. برای آزمایش اول، فاکتورها شامل فیبرهای جیرهای (سبوس گندم، سبوس جو، یا پوستهی دانهی سویا هر کدام در سطح 3 درصد و شاهد)، و اسید صفراوی (صفر و 15/0 درصد) بودند. فاکتورها برای آزمایش دوم فیبرهای جیرهای (شبیه آزمایش اول) و کلسترول (صفر و 15/0 درصد) بودند. نتایج آزمایش اول نشان داد که افزون اسید صفراوی به جیره سبب کاهش معنیدار خوراک مصرفی و وزن بدن شد (05/0>P). تیمارهای حاوی فیبرهای سبوس گندم و سبوس جو سبب افزایش ضریب تبدیل غذایی شدند (05/0>P). از سویی ضریب تبدیل غذایی با افزودن اسید صفراوی در تیمارهای حاوی سبوس گندم و سبوس جو نسبت به جیرههای متناظرشان بهبود نشان داد (05/0>P). افزودن اسید صفراوی به جیره، سبب کاهش شاخص پرز شد (05/0>P). از سویی گنجاندن سبوس جو در جیره به افزایش ناحیهی سطحی و شاخص پرز منتهی شد (05/0>P). تنها افزودن اسید صفراوی به جیرهی حاوی پوستهی دانهی سویا سبب کاهش ناحیهی سطحی پرز نسبت به جیرهی متناظر شد (05/0>P). نتایج آزمایش دوم نشان داد که افزودن کلسترول به جیره، سبب کاهش وزنگیری شده است (05/0>P). اثر فیبر و اثرات متقابل، کاهش وزنگیری بدن همهی جیرههای آزمایشی نسبت به شاهد را نشان داد(05/0>P). از سویی دیگر، اثرات متقابل نشان داد که همهی جیرههای آزمایشی نسبت به شاهد، افزایش ضریب تبدیل غذایی داشتند (05/0>P). جیره حاوی پوستهی دانهی سویا به بالاترین مقدار عمق کریپت و کمترین مقدار شاخص پرز منجر شد (05/0>P). کمترین مقدار ارتفاع پرز به جیرهی حاوی پوستهی دانهی سویا + کلسترول اختصاص داشت (05/0P<). نتایج این آزمایش نشان میدهند که نوع فیبر، اثرات متفاوتی بر ریختشناسی پرز روده دارد. گنجاندن پوستهی سویا در جیره اثرات ضد مغذی بیشتری نسبت به دیگر فیبرهای آزمایش نشان داد. افزودن اسید صفراوی و کلسترول در جیره هم نتوانست سبب کاهش اثرات ضد مغذی پوستهی دانهی سویا بر ریختشناسی پرز روده شود. هرچند افزودن اسید صفراوی سبب تعدیل اندکی در عملکرد شد اما افزودن کلسترول به جیره چنین توانایی را نشان نداد
دلنیا احمدپور؛ محمد امیر کریمی ترشیزی؛ فرید شریعتمداری
چکیده
آزمایش حاضر به منظور بررسی تأثیر سطوح مختلف اسیدآمینۀ ال-ترئونین در جیرۀ غذایی بر پایۀ گندم در بلدرچین ژاپنی روی عملکرد، ارزیابی اندامهای داخلی، ارزیابی اندام های تولید مثلی و رشد پر انجام گرفت. تعداد 144 قطعه بلدرچین یکروزه به طور تصادفی بین 6 تیمار آزمایشی و 4 تکرار توزیع شدند. جیرۀ پایه بر اساس گندم، بدون افزودن ال_ترئونین بود ...
بیشتر
آزمایش حاضر به منظور بررسی تأثیر سطوح مختلف اسیدآمینۀ ال-ترئونین در جیرۀ غذایی بر پایۀ گندم در بلدرچین ژاپنی روی عملکرد، ارزیابی اندامهای داخلی، ارزیابی اندام های تولید مثلی و رشد پر انجام گرفت. تعداد 144 قطعه بلدرچین یکروزه به طور تصادفی بین 6 تیمار آزمایشی و 4 تکرار توزیع شدند. جیرۀ پایه بر اساس گندم، بدون افزودن ال_ترئونین بود و سایر جیرههای آزمایشی با افزودن سطوح 6/0، 2/1، 8/1، 4/2 و 0/3 گرم در کیلوگرم ال-ترئونین تهیه شدند. افزایش سطوح ال-ترئونین به جیرۀ پایه موجب افزایش معنیداری در وزن روزانۀ کل دوره (05/0>P) شد. نتایج نشان داد که افزایش سطوح ترئونین تأثیر معنیداری بر مصرف خوراک درکل دوره و ضریب تبدیل غذایی در دورۀ 21 تا 42روزگی نداشت، اما موجب کاهش در ضریب تبدیل غذایی در 1 تا 21 و 1 تا 42 روزگی شد (05/0>P). وزن نسبی قلب، پیشمعده، گناد و طول نسبی ایلئوم تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت، اما وزن نسبی سنگدان (05/0>P)، چربی محوطهی بطنی و طول نسبی دوازدهه، ژژونوم با افزایش سطوح ال-ترئونین افزایش یافت (01/0>P). رابطهی خطی کاهشی و درجه دوم (01/0>P) با افزایش سطوح در وزن نسبی کبد مشاهده میشود. حجم غدهی کلواکی نر تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی روند خطی افزایشی با افزایش سطوح (01/0>P) و درجه دوم (05/0>P) را تبعیت میکند اما تولید کف از غدهی کلواک نر معنیدار نیست. افزایش سطوح ترئونین باعث افزایش معنیداری در برخی ویژگیهای پردرآوری مانند طول (01/0>P) و وزن پر (05/0>P) شد. میتوان نتیجه گرفت که افزودن4/2 گرم در کیلوگرم ال-ترئونین به جیرۀ بلدرچین ژاپنی سبب بهبود عملکرد و رشد پر میگردد و سطوح بالاتر از NRC بر برخی شاخصهای تولید مثلی اثر مثبت میگذارد
دلنیا احمدپور؛ محمد امیر کریمی ترشیزی؛ فرید شریعتمداری
چکیده
آزمایش حاضر به منظور بررسی تاثیر سطوح اسیدآمینۀ ال-ترئونین در جیرۀ غذایی بر پایۀ گندم بر ارزیابی پاسخهای ایمنی، فراسنجههای بیوشیمیایی سرم خون، مرفولوژی رودۀ باریک و فراوانی میکروبی ایلئوم بلدرچین ژاپنی صورت گرفت. تعداد 144 قطعه بلدرچین یکروزه به طور تصادفی بین 6 تیمار آزمایشی و 4 تکرار توزیع شدند. جیرۀ پایه بر اساس گندم، ...
بیشتر
آزمایش حاضر به منظور بررسی تاثیر سطوح اسیدآمینۀ ال-ترئونین در جیرۀ غذایی بر پایۀ گندم بر ارزیابی پاسخهای ایمنی، فراسنجههای بیوشیمیایی سرم خون، مرفولوژی رودۀ باریک و فراوانی میکروبی ایلئوم بلدرچین ژاپنی صورت گرفت. تعداد 144 قطعه بلدرچین یکروزه به طور تصادفی بین 6 تیمار آزمایشی و 4 تکرار توزیع شدند. جیرۀ پایه بر اساس گندم، بدون افزودن ال-ترئونین و جیرههای آزمایشی با افزودن سطوح 6/0، 2/1، 8/1، 4/2 و 0/3 گرم در کیلوگرم ال-ترئونین تهیه شدند. میزان تیتر آنتیبادی در پاسخ به تزریق گلبول قرمز گوسفند روند خطی افزایشی و درجه دوم را با افزایش سطوح اسیدآمینۀ ترئونین دنبال کرد (01/0>P) اما اثر معنیداری بر نتایج تیتر آنتیبادی نیوکاسل، افزایش ضخامت پوست در اثر چالش با دینیتروکلروبنزن، تزریق فیتوهماگلوتینین و وزن نسبی اندامهای لنفاوی مشاهده نشد. سطوح ترئونین تأثیر معنیداری بر اسید اوریک سرم نداشت، اما باعث افزایش معنیداری در آلبومین، کلسترول، لیپوپروتئینهای با چگالی کم، سطح کلسیم (01/0>P) و پروتئین تام سرم (05/0>P) و کاهش مقدار تریگلیسیرید (01/0>P) شد. افزایش سطوح ترئونین اثر معنیداری بر افزایش طول و شاخص پرز و کاهش عمق کریپت در رودۀ باریک داشت (01/0>P). با افزایش سطوح ترئونین، روند خطی افزایشی و درجه دو در فراوانی باکتریهای اسید لاکتیک (01/0>P) و روند خطی کاهشی برای کلیباسیلها و هوازی ها مشاهده شد (01/0>P). به طور کلی در جیرههای حاوی پلیساکاریدهای غیرنشاستهای سطح 4/2 گرم در کیلوگرم ال-ترئونین در بهبود ایمنی همورال و سطوح 4/2 و0/3 گرم در کیلوگرم ال-ترئونین در بهبود ویژگیهای مرفومتریک رودۀ باریک و فراوانی باکتریهای مفید ایلئوم میتواند موثر واقع شود و بر بیوشیمی خون تأثیر مثبت بگذارد.
