سلیمه ترکاشون؛ علی اصغر ساکی
چکیده
به منظور بررسی تاثیر تزریق داخل تخممرغی و مصرف سطوح مختلف عصارهشیرینبیان و نانوذرات کلوئیدی نقره بر عملکرد و برخی فراسنجههای خون جوجههای گوشتی در مرحله جنینی و رشد، در جایگزینی با آنتی-بیوتیک فلاوومایسین®، آزمایشی با استفاده از 800 تخممرغ نطفهدار سویه تجاری راس 308 به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با 10 تیمار، ...
بیشتر
به منظور بررسی تاثیر تزریق داخل تخممرغی و مصرف سطوح مختلف عصارهشیرینبیان و نانوذرات کلوئیدی نقره بر عملکرد و برخی فراسنجههای خون جوجههای گوشتی در مرحله جنینی و رشد، در جایگزینی با آنتی-بیوتیک فلاوومایسین®، آزمایشی با استفاده از 800 تخممرغ نطفهدار سویه تجاری راس 308 به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با 10 تیمار، 4 تکرار و 20 تخممرغ در هر تکرار، انجام شد. تیمارهای مرحله تزریق داخل تخممرغ شامل عصارهشیرینبیان (صفر، 100 و 200 قسمتدرمیلیون)، نانوذراتنقره (صفر، 30 و 60 قسمتدرمیلیون)، گروه شاهد منفی (بدون تزریق) و شاهد مثبت (تزریق 1/0میلیلیتر آب مقطراستریل) بودند.تیمارهای مرحله رشد شامل عصارهشیرینبیان (صفر، 1 و 2 گرمدرکیلوگرم)، نانوذراتنقره (صفر و 120 قسمتدرمیلیون)، تیمار حاوی آنتیبیوتیک فلاوومایسین® با غلظت 450 قسمتدرمیلیون و دو گروه شاهد از مرحله جنینی بودند. نتایج نشان دادند که تزریق 100 قسمتدرمیلیون عصارهشیرینبیان+60 قسمتدرمیلیون نانو-ذراتنقره، در مقایسه با گروههای تیمار شده با عصارهشیرینبیان و نانوذراتنقره درصد جوجهدرآوری را بطور معنیداری افزایش داد (01/0>P). وزن و طول بدن جوجهها پس از تفریخ در تمام تیمارها خصوصاً بالاترین سطوح عصارهشیرینبیان و نانوذراتنقره بطور معنیداری افزایش یافت (01/0>P).بالاترین ضریب تبدیل غذایی در تیمار حاوی 450 قسمتدرمیلیون آنتیبیوتیک فلاوومایسین® و شاهد منفی (01/0>P) و پایینترین آن در تیمار حاوی 120 قسمتدرمیلیون نانوذرات نقره و تیمار حاوی 2 گرمدرکیلوگرم عصارهشیرینبیان+120 قسمتدرمیلیون نانوذراتنقره مشاهده شد (01/0>P). غلظت HDL در تیمار حاوی 100 قسمتدرمیلیون عصارهشیرینبیان افزایش یافت (05/0>P). به طور کلی، شیرینبیان و نانوذراتکلوئیدینقره میتوانند با ارتقاء شرایط جسمانی جوجهها، عملکرد و خصوصیات لاشه را بهبود داده و بعنوان جایگزینی برای آنتیبیوتیک فلاوومایسین® مطرح باشند.
منصوره عبدالملکی؛ علی اصغر ساکی؛ محمد یوسف علیخانی
چکیده
در این مطالعه بهمنظور بررسی اثر پروبیوتیک باسیلوس آمیلولیکوفاسیانس در کاهش اثرات مضر آفلاتوکسین B1 از 480 قطعه جوجه گوشتی یکروزه (نر و ماده) سویه راس 308 در قالب طرح کاملا تصادفی بهصورت فاکتوریل (2×2×2) با 8 تیمار، 4 تکرار و تعداد 15 قطعه در هر تکرار استفاده شد. فاکتورها شامل جنسیت (خروس و مرغ)؛ 2) آفلاتوکسین B1 در دو سطح (صفر و 500 میکروگرم ...
بیشتر
در این مطالعه بهمنظور بررسی اثر پروبیوتیک باسیلوس آمیلولیکوفاسیانس در کاهش اثرات مضر آفلاتوکسین B1 از 480 قطعه جوجه گوشتی یکروزه (نر و ماده) سویه راس 308 در قالب طرح کاملا تصادفی بهصورت فاکتوریل (2×2×2) با 8 تیمار، 4 تکرار و تعداد 15 قطعه در هر تکرار استفاده شد. فاکتورها شامل جنسیت (خروس و مرغ)؛ 2) آفلاتوکسین B1 در دو سطح (صفر و 500 میکروگرم در کیلوگرم)؛ 3) پروبیوتیک باسیلوس آمیلولیکوفاسیانس در دو سطح (صفر و 109 واحد تشکیل دهنده کلنی در میلیلیتر) بودند. عملکرد، فعالیت آنزیمهای کبدی، ایمنی و برخی شاخصهای خونی تحت تاثیر جنسیت قرار نگرفتند (P>0.05). جوجههایی که جیره حاوی آفلاتوکسین B1 خورده بودند، کاهش وزن و مصرف خوراک معنیداری نسبت به سایر گروهها داشتند (05/0 p <). ضریب تبدیل غذایی در کل دوره تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت (05/0P>). فعالیت آنزیمهای آسپارتات آمینوترانسفراز، آلانین آمینوترانسفراز،آلکالین فسفاتاز و لاکتات دهیدروژناز افزایش معنیداری در تیمار آفلاتوکسین B1 نشان دادند (05/0 p <). تعداد گلبولهای سفید و قرمز و درصد هماتوکریت و هموگلوبین در گروه آفلاتوکسین B1 نسبت به سایر تیمارها بهطور معنیداری کاهش یافتند (05/0 p <). کمترین عیار پادتن علیه بیماری نیوکاسل و گلبول قرمز گوسفند و همچنین کمترین ضخامت پوست در پاسخ به فیتوهماگلوتنین در گروه آفلاتوکسین B1 مشاهده شد(05/0 p <). با توجه به نتایج، مکمل کردن باسیلوس آمیلولیکوفاسیانس به جیره آلوده به آفلاتوکسین B1 توانست عملکرد را بهبود بخشد و فعالیت آنزیمهای کبدی و پاسخ ایمنی را در مقایسه با جیره آلوده به آفلاتوکسین B1 افزایش دهد (05/0 p <).
مهتاب عزیزیان؛ علی اصغر ساکی؛ اکبر یعقوبفر
چکیده
هدف از تحقیق ارزیابی اثر شکل فیزیکی جیره های غذایی آردی، پلت و اکسترود بر ویژگیهای بستر، خصوصیات کیفی پا، سینه و شاخصهای استخوان درشت نی بود. بدین منظور تعداد 936 قطعه جوجه گوشتی یکروزه نژاد راس 308 با 3 تیمار آزمایشی و 12 تکرار و 26 قطعه جوجه در هر تکرار در قالب طرح کاملاً تصادفی به مدت 6 هفته پرورش داده شد. کیفیت فیزیکی بستر (pH، ...
بیشتر
هدف از تحقیق ارزیابی اثر شکل فیزیکی جیره های غذایی آردی، پلت و اکسترود بر ویژگیهای بستر، خصوصیات کیفی پا، سینه و شاخصهای استخوان درشت نی بود. بدین منظور تعداد 936 قطعه جوجه گوشتی یکروزه نژاد راس 308 با 3 تیمار آزمایشی و 12 تکرار و 26 قطعه جوجه در هر تکرار در قالب طرح کاملاً تصادفی به مدت 6 هفته پرورش داده شد. کیفیت فیزیکی بستر (pH، رطوبت، نیتروژن و ازت فرار) و جمعیت میکروبی بستر (باکتریهای اسپورزا، قارچها، باکتریهای هوازی کل)، ناهنجاریهای پا و لاشه (لنگش، زخم کف پا، سوختگی مفصل خرگوشی، زخم سینه) و عناصر معدنی (کلسیم و فسفر) و شاخصهای استخوان درشت نی (طول، قطر، وزن، درصد وزنی، قدرت شکنندگی) در روز 42 روزگی مورد بررسی قرار گرفت و تلفات بهصورت روزانه ثبت شد. نتایج این مطالعه نشان داد که در تیمار اکسترود درصد رطوبت، نیتروژن و میزان ازت فرار بستر بیشتر و جمعیت باکتری اسپورزا و کل قارچ بستر کمتر از تیمارهای دیگر بوده است . اثر تیمارهای آزمایشی بر درصد زخم کف پا، زخم سینه، کلسیم و فسفر استخوان و شاخصهای استخوانی درشت نی غیر معنیدار بود. درصد سوختگی مفصل خرگوشی و لنگش و تلفات در تیمار اکسترود و پلت بیشتر از تیمار آردی بوده است. بنابراین شکل خوراک پلت و اکسترود در مقایسه با خوراک آردی اثرات منفی روی درصد رطوبت، نیتروژن و میزان ازت فرار بستر و درصد تلفات داشته و باعث افزایش وقوع سوختگی مفصل خرگوشی و لنگش در جوجه های گوشتی گشته است.
علی اصغر ساکی؛ منصوره عبدالملکی؛ سارا میرزایی گودرزی؛ پویا زمانی؛ اقبال طاهری؛ میلاد منافی
چکیده
این پژوهش به منظور بررسی اثر مکملسازی جیره توسط اسید فولیک بر مقدار فولات زرده، فولات پلاسمای خون و عملکرد تولیدی مرغهای تخمگذار در سن 54 هفتگی به مدت 8 هفته انجام شد. در این مطالعه از تعداد 80 قطعه مرغ تخمگذار سویه هایلاینw-36 در قالب یک طرح کاملا تصادفی با 4 تیمار آزمایشی، 5 واحدآزمایشی و 4 مرغ در هر واحد آزمایشی استفاده شد. ...
بیشتر
این پژوهش به منظور بررسی اثر مکملسازی جیره توسط اسید فولیک بر مقدار فولات زرده، فولات پلاسمای خون و عملکرد تولیدی مرغهای تخمگذار در سن 54 هفتگی به مدت 8 هفته انجام شد. در این مطالعه از تعداد 80 قطعه مرغ تخمگذار سویه هایلاینw-36 در قالب یک طرح کاملا تصادفی با 4 تیمار آزمایشی، 5 واحدآزمایشی و 4 مرغ در هر واحد آزمایشی استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل 1) جیره پایه و 2 و 3 و 4 جیره پایه به علاوه سه سطح 50، 100 و 150 میلیگرم در کیلوگرم اسیدفولیک در جیره غذایی بودند. صفات کمی شامل وزن، درصد تولید و توده تخممرغ، خوراک مصرفی، ضریب تبدیل غذایی و صفات کیفی تخممرغ از جمله شاخص شکل، سطح تخممرغ، وزن مخصوص، وزن پوسته، ضخامت پوسته و واحد هاو تحت تأثیر هیچیک از سطوح اسیدفولیک جیره قرار نگرفتند. محتوی فولات زرده و پلاسما با مکملسازی اسیدفولیک در جیره افزایش یافت. بر اساس روابط رگرسیونی سطح 5/137 میلیگرم مکمل اسید فولیک در کیلوگرم جیره باعث حداکثر افزایش در مقدار فولات زرده تخممرغ گردید.
علی اصغر ساکی؛ عنایت رحمت نژاد
چکیده
اثرات فیبر محلول و نامحلول خوراک بر هیستومورفولوژی روده باریک و عملکرد جوجههای گوشتی از سن 1 تا 21 روزگی مورد مطالعه قرار گرفت. تیمارها شامل: تیمار 1؛ جیره شاهد (عاری از فیبر) و تیمارهای 2، 3، 4 و 5 بودند که به ترتیب مقادیر 2 و 4 درصد سلولز و 2 و 4 درصد کربوکسی متیل سلولز به جیره شاهد افزوده شدند. افزودن کربوکسی متیل سلولز در مقایسه با سایر ...
بیشتر
اثرات فیبر محلول و نامحلول خوراک بر هیستومورفولوژی روده باریک و عملکرد جوجههای گوشتی از سن 1 تا 21 روزگی مورد مطالعه قرار گرفت. تیمارها شامل: تیمار 1؛ جیره شاهد (عاری از فیبر) و تیمارهای 2، 3، 4 و 5 بودند که به ترتیب مقادیر 2 و 4 درصد سلولز و 2 و 4 درصد کربوکسی متیل سلولز به جیره شاهد افزوده شدند. افزودن کربوکسی متیل سلولز در مقایسه با سایر گروهها موجب کاهش وزن بدن، متوسط خوراک مصرفی و فاکتور بازدهی تولید شد و همچنین موجب افزایش ضریب تبدیل خوراک گردید (05/0> P). افزودن سطح 4 درصد فیبر (سلولز و کربوکسی متیل سلولز) به جیره، موجب افزایش وزن سنگدان در سن 10 روزگی گردید (05/0> P) اما در سن 21 روزگی، هر دو سطح 2 و 4 درصد این فیبرها موجب اثر مذکور گردید (05/0> P). وزن روده کوچک در جوجههای تغذیه شده با جیره حاوی فیبر بیشتر از جوجههای تغذیه شده با جیره شاهد بود (05/0> P). مقایسات گروهی نشان دادند که وزن ارگانهای هضمی به استثنای دئودنوم در گروه تغذیه شده با کربوکسی متیل سلولز در مقایسه با گروههای تغذیه شده با جیره حاوی سلولز و جیره شاهد بیشتر بود (05/0> P). بر اساس مقایسات گروهی، افزودن سلولز به جیره موجب کاهش اسیدیته محتویات سنگدان در سنین 10 و 21 روزگی گردید (05/0> P)، در حالی که این اثر برای کربوکسی متیل سلولز فقط در سن 21 روزگی مشاهده شد. پرندگان تغذیه شده با کربوکسی متیل سلولز دارای طول و عرض ویلوس کمتر، عمق کریپت بیشتر، نسبت طول ویلوس به عمق کریپت کمتر و سطح ویلوس کمتر نسبت به سایر گروهها بودند (05/0> P). تیمارهای مختلف بر نوع سلولهای گابلت (اسیدی و خنثی) تأثیر معنیداری نداشتند (05/0< P) اما پرندگان تغذیه شده با کربوکسی متیل سلولز نسبت به سایر تیمارها دارای لایه سروزای ضخیمتر و همچنین تعداد بیشتری سلول گابلت در ایلئوم خود بودند (05/0> P). در مقایسه با سایر تیمارها، افزودن کربوکسی متیل سلولز موجب افزایش ویسکوزیته محتویات ژژنوم شد(05/0> P). این نتایج پیشنهاد میکند که اثرات فیبر خوراکی بر عملکرد و هیستومورفولوژی دستگاه گوارش بسته به نوع فیبر متفاوت میباشد.
جلال سالاری؛ علی اصغر ساکی؛ معصومه عباسی نژاد؛ میلاد منافی
چکیده
به منظور بررسی اثر تزریق کلوئید ریز ذرات نقره و عصارههای آویشن و مرزه در تخم مرغ مادران گوشتی و تأثیر آن بر برخی فراسنجههای بعد از تفریخ، آزمایشی با 495 تخم مرغ بارور در 11 تیمار، 3 تکرار و 15 نمونه در هر تکرار انجام شد. تیمارها شامل: دو تیمار شاهد (1- بدون تزریق و 2- تزریق 1 میلی لیتر سرم فیزیولوژی)، تیمارهای 3 تا 11: تزریق 30، 45 و 60 میلی گرم ...
بیشتر
به منظور بررسی اثر تزریق کلوئید ریز ذرات نقره و عصارههای آویشن و مرزه در تخم مرغ مادران گوشتی و تأثیر آن بر برخی فراسنجههای بعد از تفریخ، آزمایشی با 495 تخم مرغ بارور در 11 تیمار، 3 تکرار و 15 نمونه در هر تکرار انجام شد. تیمارها شامل: دو تیمار شاهد (1- بدون تزریق و 2- تزریق 1 میلی لیتر سرم فیزیولوژی)، تیمارهای 3 تا 11: تزریق 30، 45 و 60 میلی گرم بر کیلوگرم ریز ذرات نقره، 100، 150 و 175 میلیگرم بر کیلوگرم عصاره آویشن و همین مقدار از عصاره مرزه، بودند. تزریق در روز 17 دوره انکوباسیون انجام گرفت. نتایج حاصل از آزمایش نشان دادند که تنها IgA و IgM تحت تأثیر تیمارها قرار گرفته به طوری که در تمام تیمارهای آزمایشی، IgAنسبت به شاهد بالاتر بود و IgM نیز در تیمار 175 میلیگرم بر کیلوگرم آویشن به طور معنیداری بالاتر از تیمار 60 میلیگرم بر کیلوگرم ریز ذرات نقره بود. همچنین در 14 و 21 روزگی واکنش پوست به دینیتروکلروبنزن، وزن بورس و طحال معنیدار نبودند. نتایج این آزمایش نشان دادند که IgM و IgA ، پاسخ بهتری به تزریق آویشن و مرزه در مقایسه با ریز ذرات نقره نشان دادند.
علی اصغر ساکی؛ همایون محمودی؛ امیر اسکندرلو؛ میلاد منافی
چکیده
این مطالعه به منظور بررسی اثر ماده لاکتوفرین بر استحکام، ویژگیهای بافتی استخوان ساق پا و عملکرد در مرغهای تخمگذار طراحی شده است. مجموعا تعداد 1080 عدد تخم مرغ نطفهدار مرغ مادر نژاد تخمگذار به 4 تیمار با 3 تکرار، در هر تکرار90 تخم مرغ، اختصاص داده شدند. تخم مرغهای تیمار شاهد، تنها با 100 میکرولیتر از محلول سدیم کلراید ...
بیشتر
این مطالعه به منظور بررسی اثر ماده لاکتوفرین بر استحکام، ویژگیهای بافتی استخوان ساق پا و عملکرد در مرغهای تخمگذار طراحی شده است. مجموعا تعداد 1080 عدد تخم مرغ نطفهدار مرغ مادر نژاد تخمگذار به 4 تیمار با 3 تکرار، در هر تکرار90 تخم مرغ، اختصاص داده شدند. تخم مرغهای تیمار شاهد، تنها با 100 میکرولیتر از محلول سدیم کلراید 9/0 درصد تزریق شدند. تیمارهای 2، 3 و 4 به ترتیب با 5/22 (کم)، 45 (متوسط) و 5/67 (زیاد) میکروگرم از لاکتوفرین حل شده در 100 میکرولیتر از محلول سدیم کلراید 9/0 درصد، تزریق گردیدند. تخم مرغها در دستگاه جوجهکشی قرار گرفتند و سپس جوجههای سالم تا پایان 28 هفتگی نگهداری شدند. در این مطالعه، وزن استخوان ساق پای جوجههای یک روزه در همه تیمارهای لاکتوفرین بصورت عددی از شاهد بیشتر بود (05/0p>). در مطالعه حاضر، استحکام بیشتر استخوانها در مرغهای 28 هفته در تیمارهای لاکتوفرین، صرفا بازتاب ضخامت بیشتر استخوان قشری بوده و تحت تاثیر تحلیل استخوان از سطح داخلی کانالهای هاورس قرار ندارد. وزن تخم مرغ پرندگان تیمار غلظت زیاد لاکتوفرین نیز به طور معنیداری (05/0p<) از تیمار شاهد بهتر بود. نتایج این مطالعه نشان میدهند که ضخامت استخوان قشری ساق پا میتواند یک متغیر مناسب بیان کننده وضعیت استحکام استخوانها باشد. این مطالعه همچنین نشان میدهد که بین ضخامت استخوان قشری ساق پا و استحکام استخوان، یک همبستگی متوسط (01/0p<، 49/0r =) وجود دارد.
علی اصغر ساکی؛ همایون محمودی؛ زهره علیزاده؛ ابراهیم احمدی؛ احمد احمدی
چکیده
در این مطالعه رشد و خصوصیات مکانیکی و بافتی استخوان ساق، پارامترهای بیوشیمیایی خون و صفات تولیدی جوجههای یک روزه واریته های-لاین W-36نژاد لگهورن، تحت تاثیر میدان مغناطیسی ثابت بررسی شدند. تعداد 180 عدد تخم مرغ تازه نطفهدار، بعد از وزن کشی به طور تصادفی به 6 تیمار شامل شاهد و 5 سطح میدان مغناطیسی با شدت 4، 5، 6، 5/7 و 10 میکروتسلا اختصاص ...
بیشتر
در این مطالعه رشد و خصوصیات مکانیکی و بافتی استخوان ساق، پارامترهای بیوشیمیایی خون و صفات تولیدی جوجههای یک روزه واریته های-لاین W-36نژاد لگهورن، تحت تاثیر میدان مغناطیسی ثابت بررسی شدند. تعداد 180 عدد تخم مرغ تازه نطفهدار، بعد از وزن کشی به طور تصادفی به 6 تیمار شامل شاهد و 5 سطح میدان مغناطیسی با شدت 4، 5، 6، 5/7 و 10 میکروتسلا اختصاص داده شدند. جهت اعمال تیمارها، از مگنتهایی به ابعاد 3636038/0 سانتیمتر که شدتی معادل 4000 میکروتسلا (40 گوس) ایجاد میکرد، استفاده گردید. تیمارها در روزهای 5، 7، 9، 11و 15 جنینی، به مدت 12 دقیقه اعمال شدند. هر تخم مرغ به عنوان یک تکرار، در قالب طرح کاملا تصادفی در نظر گرفته شد. بعد از تفریخ و وزن کشی، از هر تیمار، پانزده جوجه در یک روزگی کشتار گردید. استخوان های ساق جهت تعیین صفات و خصوصیات مکانیکی استخوان جدا گردید. مقاطع بافتی تهیه شد و پهنای صفحه رشد در اپیفیز فوقانی و تحتانی با نرم افزار ماتیک اندازهگیری گردید. در این مطالعه علیرغم وزن یکسان تخم مرغ ها (05/0p>)، میانگین وزن پرندگان 10 میکروتسلا به طور معنی داری کمتر (05/0p<) از شاهد و تیمار 6 میکروتسلا بود. درصد تفریخ و تلفات تحت تاثیر تیمارهای اعمال شده قرار نگرفت (05/0p>)، اما صرف نظر از تیمار 4 میکروتسلا، درصد تفریخ سایر تیمارها به صورت عددی از شاهد بیشتر بود. طول استخوان ساق پرندگان 6 میکروتسلا به طور معنی داری افزایش (05/0p<) یافت. با این حال تفاوت معنیداری در چگالی و پارامترهای مقاومت مکانیکی استخوان پرندگان دیده نشد (05/0p>). نتایج این مطالعه نشان میدهند که میدان مغناطیسی 6 میکروتسلا باعث بهبود وزن تفریخ جوجهها، افزایش اندازه صفحه رشد و افزایش طول استخوان ساق خواهد شد
علی اصغر ساکی؛ سید علی حسینی سیر؛ علیرضا زمانی
چکیده
هدف از این مطالعه ارزیابی ریشه گیاه سرخارگل به عنوان افزودنی خوراکی در جیره جوجه گوشتی بود. 340 قطعه جوجه نر 7 روزه (راس 308) به صورت تصادفی بین پنج تیمار آزمایشی (دارای 4 تکرار) شامل جیره شاهد بدون افزودنی، جیره آزمایشی حاوی آنتیبیوتیک فلاوفسفولیپول (ppm 650) و سه جیره آزمایشی حاوی ریشه سرخارگل در سطوح 5/0، 1 و 2 درصد جیره توزیع شدند. وزن بدن ...
بیشتر
هدف از این مطالعه ارزیابی ریشه گیاه سرخارگل به عنوان افزودنی خوراکی در جیره جوجه گوشتی بود. 340 قطعه جوجه نر 7 روزه (راس 308) به صورت تصادفی بین پنج تیمار آزمایشی (دارای 4 تکرار) شامل جیره شاهد بدون افزودنی، جیره آزمایشی حاوی آنتیبیوتیک فلاوفسفولیپول (ppm 650) و سه جیره آزمایشی حاوی ریشه سرخارگل در سطوح 5/0، 1 و 2 درصد جیره توزیع شدند. وزن بدن جوجهها در 7، 21 و 42 روزگی و مصرف خوراک به صورت هفتگی اندازهگیری شد. در 42 روزگی از 8 جوجه در هر تیمار خونگیری شد، سپس جهت مطالعه اجزاء لاشه و کیفیت گوشت، جوجهها کشتار شدند. نتایج آزمایش نشان داد که وزن بدن و افزایش وزن بدن در جیره حاوی سرخارگل 1% و جیره آنتیبیوتیک در 42 روزگی بیشتر از سایر تیمارهای آزمایشی بود (05/0p<). هر چند مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذایی بین تیمارهای آزمایشی تفاوت معنی داری نشان نداد. تفاوتی بین وزن اندامهای بدن و راندمان لاشه در میان جیرههای آزمایشی وجود نداشت (05/0p>)، اما وزن روده تیمار آنتیبیوتیک کمتر از سایر تیمارها بود. سطوح فسفر و اسید اوریک خون تیمارهای دارای سرخارگل کمتر از تیمار شاهد و گلوکز خون تیمار آنتیبیوتیک بیشتر از سایر تیمارها بود. آنزیمهای آسپارتات آمینوترانسفراز و آلانین آمینوترانسفراز تیمارهای سرخارگل، فعالیت کمتری نسبت به تیمارهای شاهد و آنتیبیوتیک داشتند (05/0p<). ارزیابی کیفیت گوشت تیمارهای آزمایشی نشان داد که در معیارهای روشنایی، قرمزی و زردی تفاوتی وجود ندارد (05/0p>). رطوبت گوشت بین تیمارهای آزمایشی تفاوتی نداشت اما پروتئین خام سینه و ران تیمارهای حاوی سرخارگل کمتر از سایر تیمارها بود. pH گوشت ران پس از 30 روز ذخیرهسازی در تیمار شاهد بیشتر بود (05/0p<). به صورت کلی نتایج این آزمایش نشان داد که استفاده از پودر ریشه سرخارگل به میزان 1% میتواند به عنوان جایگزین آنتیبیوتیک در جیره طیور به کار رود.
علی اصغر ساکی؛ مجتبی حقیقت
چکیده
در این پژوهش به منظور بررسی مواد تغییر دهندهی فشار خون بر القاء آسیت و شاخصهای استرس کبد از 108 قطعه جوجهی یک روزهی ماده و 108 قطعه جوجهی یک روزهی نر سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی به صورت فاکتوریل (2×3) با 6 تیمار و 3 تکرار و تعداد 12 پرنده در هر تکرار استفاده شد. فاکتورها شامل جنسیت (ماده و نر) و افزودنی جیره در سه نوع (شاهد، ...
بیشتر
در این پژوهش به منظور بررسی مواد تغییر دهندهی فشار خون بر القاء آسیت و شاخصهای استرس کبد از 108 قطعه جوجهی یک روزهی ماده و 108 قطعه جوجهی یک روزهی نر سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی به صورت فاکتوریل (2×3) با 6 تیمار و 3 تکرار و تعداد 12 پرنده در هر تکرار استفاده شد. فاکتورها شامل جنسیت (ماده و نر) و افزودنی جیره در سه نوع (شاهد، لوتیروکسین و آتنولول) در سطح 45 پیپیام در جیرهی پایه بودند که از سن 21 روزگی تا 49 روزگی به جیرهی اصلی اضافه شدند. در سنین 42 و 49 روزگی از هر تکرار از طریق ورید بال از دو پرنده خونگیری به عمل آمد و میزان فعالیت آنزیمهای آلانین آمینوترانسفراز و آسپاراتات آمینوترانسفراز، آلبومین و پروتئین کل سرم و مایع آسیت اندازهگیری شد. در طول دورهی پرورش میزان تلفات ناشی از آسیت مشخص گردید. در سن 42 روزگی از هر تکرار 2 پرنده و در سن 49 روزگی همهی پرندگان کشتار شدند و وزن نسبی طحال، کبد و قلب به صورت نسبی بر حسب وزن زنده مشخص گردید. همچنین میزان شیوع آسیت با استفاده از نسبت وزنی بطن راست به کل بطنها در 42 و 48 روزگی مشخص گردید. نتایج این پژوهش نشان داد افزودن لوتیروکسین به جیره میزان فعالیت آنزیمهای آلانین آمینوترانسفراز و آسپاراتات آمینوترانسفراز کبدی را افزایش داده است امّا میزان آلبومین و پروتئین سرم را کاهش داده است. همچنین افزودن لوتیروکسین سبب کاهش وزن نسبی طحال شده است امّا وزن قلب و کبد را افزایش داده است. استفاده از آتنولول تلفات ناشی از آن را کاهش داد امّا استفاده از لوتیروکسین در جیره تلفات سیت را در دوره رشد و کل دوره افزایش داد. نتایج این پژوهش نشان داد میتوان با استفاده از آتنولول در جیره تلفات آسیت را کاهش داد و همچنین به جای القای آسیت از طریق کاهش دمای دوران پرورش (برای پژوهش روی آسیت) از لوتیروکسین در جیره استفاده کرد.
