تغذیه دام و طیور
حسین محب الدینی
چکیده
تأثیر جایگزینی کنجاله پنبهدانه پرتوتابی و یا تخمیر شده با کنجاله سویا در جیره بر عملکرد و ریختشناسی روده جوجههای گوشتی با استفاده از 384 قطعه جوجه نر سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 8 تکرار انجام شد. گروه-های آزمایشی شامل جایگزینی سطوح صفر و 50 درصد کنجاله پنبهدانه خام، پرتوتابی شده و یا تخمیر شده با کنجاله سویا ...
بیشتر
تأثیر جایگزینی کنجاله پنبهدانه پرتوتابی و یا تخمیر شده با کنجاله سویا در جیره بر عملکرد و ریختشناسی روده جوجههای گوشتی با استفاده از 384 قطعه جوجه نر سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 8 تکرار انجام شد. گروه-های آزمایشی شامل جایگزینی سطوح صفر و 50 درصد کنجاله پنبهدانه خام، پرتوتابی شده و یا تخمیر شده با کنجاله سویا در جیره بود. نتایج نشان داد جوجههای گوشتی تغذیه شده با جیره شاهد و جیره حاوی کنجاله پنبهدانه تخمیر شده در مقایسه با پرندگان سایر گروهها از افزایش وزن بهتر و ضریب تبدیل خوراک پایینتر برخوردار بودند (05/0>P). ارتفاع پرز و نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت در دئودنوم و ژژنوم پرندگان تغذیه شده با جیرههای حاوی کنجاله پنبهدانه تخمیر شده در مقایسه با جیرههای کنجاله پنبهدانه خام و کنجاله پنبهدانه پرتوتابی شده بهطور معنیداری بهبود یافت (05/0>P). ارتفاع پرز و نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت در دئودنوم و ژژنوم جوجههای گوشتی تغذیه شده با جیرههای حاوی کنجاله پنبهدانه پرتوتابی شده به طور معنیداری بیشتر از جیره کنجاله پنبهدانه خام بود (05/0>P). براساس یافتههای این مطالعه میتوان نتیجه گرفت که روش تخمیر میکروبی در مقایسه با روش پرتوتابی راهکار موثرتری برای بهبود ارزش تغذیهای کنجاله پنبه-دانه میباشد. همچنین، استفاده از کنجاله پنبهدانه تخمیر شده در جیره جوجههای گوشتی علاوه بر بهبود شاخصهای عملکرد رشد سبب ارتقاء سلامت دستگاه گوارش پرندگان میشود.
حسین محب الدینی؛ وحید جزی؛ اکرم شبانی؛ امین عشایری زاده؛ رضا برکتین
چکیده
هدف از این مطالعه بررسی اثرات جیره های غنی شده با پروبیوتیک، پری بیوتیک و کنجاله سویای تخمیری بر عملکرد، مورفولوژی روده و جمعیت سالمونلا در جوجه های گوشتی مواجهه یافته با سالمونلا تیفی موریوم بود. تعداد 450 قطعه جوجه گوشتی سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی به 5 تیمار آزمایشی با 6 تکرار و هر تکرار با 15 جوجه اختصاص داده شد. تیمارهای آزمایشی ...
بیشتر
هدف از این مطالعه بررسی اثرات جیره های غنی شده با پروبیوتیک، پری بیوتیک و کنجاله سویای تخمیری بر عملکرد، مورفولوژی روده و جمعیت سالمونلا در جوجه های گوشتی مواجهه یافته با سالمونلا تیفی موریوم بود. تعداد 450 قطعه جوجه گوشتی سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی به 5 تیمار آزمایشی با 6 تکرار و هر تکرار با 15 جوجه اختصاص داده شد. تیمارهای آزمایشی شامل 1)جیره پایه (بر اساس ذرت و کنجاله سویا) و بدون مواجهه با سالمونلا (شاهد منفی)، 2) جیره پایه و مواجهه یافته با سالمونلا (شاهد مثبت)، 3) جیره پایه بعلاوه 02/0 درصد پروبیوتیک، 4) جیره پایه بعلاوه 2/0 درصد پری بیوتیک و 5) جیره حاوی کنجاله سویای تخمیری بودند. نتایج آزمایش نشان داد که در مقایسه با گروه شاهد مثبت، تغذیه جیره های حاوی پروبیوتیک، پری بیوتیک و کنجاله سویای تخمیری سبب بهبود چشمگیر فراسنجه های عملکرد جوجه های چالش یافته شد (05/0>P). در 7 و 14 روز پس از چالش، درصد آلودگی در تیمارهای پروبیوتیک، پری بیوتیک و کنجاله سویای تخمیری کمتر از تیمار شاهد مثبت، بود. ارتفاع پرز و نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت در دئودنوم و ژژنوم گروه شاهد مثبت کمتر از سایر گروه های چالش یافته بود (05/0>P). بنابراین، کنجاله سویای تخمیری به دلیل داشتن نقشی شبیه به پروبیوتیک ها و پری بیوتیک ها در کنترل آلودگی های سالمونلایی می تواند به عنوان یک منبع پروتئینی فرآسودمند در تغذیه جوجه های گوشتی مورد توجه قرار گیرد.
حسین محب الدینی؛ امین عشایری زاده؛ وحید جزی؛ مجید طغیانی؛ اکرم شبانی؛ الهام اسدی صومعه
چکیده
به منظور بررسی اثرات هم افزایی جیره های حاوی کنجاله سویای تخمیری و پری بیوتیک مانان الیگوساکارید بر عملکرد رشد و برخی فراسنجه های فیریولوژیکی جوجه های گوشتی، آزمایشی با استفاده از 480 قطعه جوجه گوشتی یک روزه سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 6 تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل 1) جیره پایه (بر اساس ذرت و کنجاله سویای ...
بیشتر
به منظور بررسی اثرات هم افزایی جیره های حاوی کنجاله سویای تخمیری و پری بیوتیک مانان الیگوساکارید بر عملکرد رشد و برخی فراسنجه های فیریولوژیکی جوجه های گوشتی، آزمایشی با استفاده از 480 قطعه جوجه گوشتی یک روزه سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 6 تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل 1) جیره پایه (بر اساس ذرت و کنجاله سویای معمولی)، 2) جیره پایه بعلاوه پری بیوتیک، 3) جیره حاوی ذرت و کنجاله سویای تخمیری (جایگزینی کامل کنجاله سویای معمولی با کنجاله سویای تخمیری) و 4) جیره حاوی ذرت و کنجاله سویای تخمیری به علاوه پری بیوتیک بودند. نتایج این مطالعه نشان دادند که در کل دوره پرورش (سن 1 تا 42 روزگی) پرندگان تغذیه شده با جیره حاوی کنجاله سویای تخمیری بعلاوه پری بیوتیک از افزایش وزن بالاتر و ضریب تبدیل خوراک بهتری نسبت به سایر جیره های آزمایشی برخوردار بودند (05/0>P). افزایش ارتفاع پرز و نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت در دوازدهه و تهی روده و جمعیت باکتری های مولد اسید لاکتیک و همچنین کاهش جمعیت گونه های کلی فرم و کلستریدیوم در ایلئوم و روده کور جوجه های تغذیه شده با جیره های حاوی پری بیوتیک، کنجاله سویای تخمیری و کنجاله سویای تخمیری بعلاوه پری بیوتیک نسبت به پرندگان گروه شاهد معنی دار بود (05/0>P). فعالیت آنزیم پروتئاز روده ای در پرندگان دریافت کننده جیره های حاوی کنجاله سویای تخمیری و کنجاله سویای تخمیری بعلاوه پری بیوتیک به طور معنی داری بیشتر از سایر پرندگان بود (05/0>P).
حسین محب الدینی؛ غلامحسین طهماسبی؛ بهروز دستار؛ یوسف جعفری آهنگری؛ سعید زره داران
چکیده
زنبور عسل به طیف وسیعی از مواد مغذی، به منظور تأمین نیازهای تغذیهای خود جهت رشد و نمو، نیاز دارد. نیازهای ویتامینیزنبور عسل به خوبی شناخته نشده است. به همین منظور برای بررسی اثر تغذیهای تیامین (ویتامین1B) بر رشد و نمو غدد هیپوفارنژیال زنبوران کارگر نژاد ایرانی(Apis mellifera meda) در فصول مختلف سال، آزمایشی سه مرحلهای تحت شرایط طبیعی ...
بیشتر
زنبور عسل به طیف وسیعی از مواد مغذی، به منظور تأمین نیازهای تغذیهای خود جهت رشد و نمو، نیاز دارد. نیازهای ویتامینیزنبور عسل به خوبی شناخته نشده است. به همین منظور برای بررسی اثر تغذیهای تیامین (ویتامین1B) بر رشد و نمو غدد هیپوفارنژیال زنبوران کارگر نژاد ایرانی(Apis mellifera meda) در فصول مختلف سال، آزمایشی سه مرحلهای تحت شرایط طبیعی در مؤسسه تحقیقات علوم دامی کشور انجام شد. در این آزمایش 20 کلنی زنبور عسل در پنج گروه تغذیهای با چهار تکرار مورد استفاده قرار گرفتند. کلنیهای گروه کنترل با شربت شکر 1:1 و کلنیهای آزمایشی به روش مشابه ولی با این تفاوت که شربت شکر با سطوح مختلف تیامین (100، 200، 300 و 400 پیپیام) مکملسازی شده بود، تغذیه شدند. عملیات صحرایی در سه فصل (تابستان، زمستان و بهار)، به مدت 45 روز (30 روز تغذیه با شربت و 15 روز نمونهبرداری بعد از تغذیه) در هر فصل انجام گرفت. برای بررسی رشد و نمو غدد هیپوفارنژیال، طول و عرض ده آسینی برای هر زنبور کارگر در سنین 3، 6، 9، 12 و 15 روزگی با استفاده از استریومیکروسکوپ و میکرومتر بر روی پنج زنبور کارگر در هر کلنی اندازهگیری شد. نتایج آزمایش نشان دادند که سطح آسینی غدد هیپوفارنژیال زنبورهای کارگر در کلنیهای تغذیه شده با سطوح مختلف تیامین در فصول مختلف سال دارای اختلافات معنیداری بود. در فصل تابستان سطح آسینی در زنبورهای(3 و 6 روزگی) تغذیه شده با سطوح پایین تیامین (100 و 200 پیپیام) بیشتر بود ولی در فصل زمستان (9، 12 و 15 روزگی) و بهار (تمام سنین) زنبورهای تغذیه شده با سطوح بالای تیامین (300 و 400 پیپیام) سطح آسینی بیشتری داشتند (05/0P<). در فصول مختلف سال اوج رشد غدد هیپوفارنژیال در سن 6 یا 9 روزگی بیشتر اتفاق افتاده بود (05/0P<).
حسین محب الدینی؛ بهروز دستار؛ محمود شمس شرق؛ سعید زره داران
چکیده
این آزمایش برای مقایسه اثر محدودیت کمی خوراک و تغذیه وعدهای بر عملکرد، ترکیبات لاشه و عارضه آسیت در جوجه خروسهای گوشتی سویه راس 308 صورت گرفت. در این تحقیق پنج برنامه محدودیت غذایی شامل: 1) تغذیه به صورت آزاد ( گروه شاهد)، 2) تغذیه نیاز نگهداری از 14-7 روزگی، 3) تغذیه50% نیاز رشد از 14-7 روزگی، 4) تغذیه وعدهای از 14-7 روزگی و 5) تغذیه وعدهای ...
بیشتر
این آزمایش برای مقایسه اثر محدودیت کمی خوراک و تغذیه وعدهای بر عملکرد، ترکیبات لاشه و عارضه آسیت در جوجه خروسهای گوشتی سویه راس 308 صورت گرفت. در این تحقیق پنج برنامه محدودیت غذایی شامل: 1) تغذیه به صورت آزاد ( گروه شاهد)، 2) تغذیه نیاز نگهداری از 14-7 روزگی، 3) تغذیه50% نیاز رشد از 14-7 روزگی، 4) تغذیه وعدهای از 14-7 روزگی و 5) تغذیه وعدهای از 21-7 روزگی استفاده شد. 300 قطعه جوجه خروس گوشتی یک روزه در قالب یک طرح کاملا تصادفی با پنج تیمار، پنج تکرار و 12 جوجه در هر تکرار تا سن 42 روزگی پرورش یافتند. در سن 21 روزگی جوجهها در معرض دمای 15 درجه سانتیگراد برای القای آسیت قرار گرفتند. صفات اندازهگیری شده شامل عملکرد، ترکیبات لاشه، فراسنجههای قلب و خون بودند. نتایج نشان داد که گروههای محدودیت داده شده به صورت کمی در مقایسه با گروه شاهد، افزایش وزن و مصرف خوراک کمتری داشتند (05/0>P). در پایان دوره آزمایش، گروه تغذیه شده به صورت وعدهای به مدت یک هفته ضریب تبدیل غذایی کمتری نسبت به گروه تغذیه 50 درصد نیاز رشد داشتند (05/0>P). محدودیت غذایی اثر معنیداری روی درصد ترکیبات لاشه (لاشه قابل طبخ، سینه، ران و چربی حفره شکمی) نداشت. جوجههای گوشتی تغذیه شده به صورت آزاد و وعدهای به مدت یک هفته غلظت هماتوکریت و هموگلوبین بالایی داشتند (05/0P<). گروه تغذیه وعدهای یک هفته در مقایسه با گروههای محدودیت کمی خوراک وزن قلب بیشتری داشت (05/0P<). اختلاف آماری معنیداری در شاخص آسیت (نسبت وزن بطن راست به وزن دو بطن)، وزن بطن راست و درصد وزن قلب در بین تیمارها مشاهده نگردید. به طور کلی نتایج نشان داد که محدودیت با شدت کمتر (تیمارهای تغذیه وعدهای) در مقایسه با محدودیت شدید (تیمارهای محدودیت کمی خوراک) در ایجاد رشد جبرانی کامل موثرتر است. با توجه به فاکتورهای خونی، محدودیت غذایی شدید میتواند باعث کاهش حساسیت به آسیت در جوجههای گوشتی شود
