تغذیه دام و طیور
سید عادل مفتخرزاده؛ محمد علی بهروزی لک؛ سید عبداله حسینی؛ امیرحسین علیزاده قمصری؛ حسنا حاجاتی
چکیده
در این آزمایش، تأثیر تغذیه سطوح مختلف باقلای رقم مهتا (کد رقم: ۱.۵.۵.۸) در جیرههای پلت شده در دوره پایانی بر عملکرد، خصوصیات لاشه ، بافتشناسی ژژنوم و فراسنجههای بیوشیمیایی سرم خون جوجههای گوشتی بررسی شد. تعداد 600 قطعه جوجه گوشتی یکروزه تا سن 24 روزگی از جیره پایه آغازین و رشد حاوی ذرت – کنجاله سویا تغذیه شدند. سپس، در روز 24 آزمایش ...
بیشتر
در این آزمایش، تأثیر تغذیه سطوح مختلف باقلای رقم مهتا (کد رقم: ۱.۵.۵.۸) در جیرههای پلت شده در دوره پایانی بر عملکرد، خصوصیات لاشه ، بافتشناسی ژژنوم و فراسنجههای بیوشیمیایی سرم خون جوجههای گوشتی بررسی شد. تعداد 600 قطعه جوجه گوشتی یکروزه تا سن 24 روزگی از جیره پایه آغازین و رشد حاوی ذرت – کنجاله سویا تغذیه شدند. سپس، در روز 24 آزمایش پرندگان در قالب طرح کاملاً تصادفی به 4 تیمار با 5 تکرار و 30 پرنده در هر تکرار به واحدهای آزمایشی اختصاص یافتند. جیرههای آزمایشی شامل جیره شاهد (بدون باقلا) و جیرههای حاوی به ترتیب 5/7، 15 و 25 درصد باقلا بودند. در دوره 24 الی 44 روزگی، میانگین مصرف خوراک روزانه، میانگین افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل غذایی در میان تیمارهای آزمایشی تفاوت معنیداری نداشت. کلسترول تام با تغذیه جیرههای حاوی 15 و25 درصد باقلا در مقایسه با تیمار شاهد کاهش یافت (05/0>P). میزان شاخص روشنی گوشت(*L) و پروتئین گوشت سینه با مصرف جیره حاوی 15 درصد باقلا بهطور معنیداری افزایش یافت (05/0>P). نتیجه نهایی اینکه دانه باقلای رقم مهتا میتواند در سه سطح 5/7، 15 و 25 درصد در جیره دوره پایانی پرورش جوجههای گوشتی بدون اثرات منفی بر عملکرد پرنده مورداستفاده قرار گیرد. با اینکه استفاده از همه سطوح دانه باقلا باعث کاهش قیمت تمامشده خوراک برای یک کیلوگرم وزن زنده در مقایسه با تیمار شاهد شد، اما اقتصادیترین سطح استفاده از باقلای کم تانن در جیره جوجههای گوشتی، سطح 5/7 درصد خوراک پیشنهاد میشود.
تغذیه دام و طیور
مطلب ابراهیمی؛ محسن دانشیار؛ حامد احمدی؛ سینا پیوستگان؛ محمد افروزیه
چکیده
هدف این مطالعه ارزیابی تفاوت بین جوجههای گوشتی نر و ماده و بررسی تأثیر جنسیت بر عملکرد، ریختشناسی روده، جمعیت میکروبی روده و فراسنجههای خونی جوجههای گوشتی بود. بدین منظور تعداد 120 قطعه جوجه گوشتی راس 308 یک روزه نر و ماده تعیین جنسیت شدند و به 2 گروه (60 نر و 60 ماده) با 6 تکرار و 10 پرنده در هر تکرار تقسیم شدند. نتایج نشان داد که مصرف ...
بیشتر
هدف این مطالعه ارزیابی تفاوت بین جوجههای گوشتی نر و ماده و بررسی تأثیر جنسیت بر عملکرد، ریختشناسی روده، جمعیت میکروبی روده و فراسنجههای خونی جوجههای گوشتی بود. بدین منظور تعداد 120 قطعه جوجه گوشتی راس 308 یک روزه نر و ماده تعیین جنسیت شدند و به 2 گروه (60 نر و 60 ماده) با 6 تکرار و 10 پرنده در هر تکرار تقسیم شدند. نتایج نشان داد که مصرف خوراک در دوره رشد، پایانی و کل دوره و افزایش وزن بدن در دوره رشد و کل دوره در جوجههای گوشتی نر بیشتر از جوجههای گوشتی ماده بود (05/0>P). ارتفاع پرز دئودنوم و ژژونوم و نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت ژژنوم در جوجههای گوشتی نر نسبت به پرندگان ماده بیشتر بود (05/0>P). جوجههای گوشتی ماده عمق کریپت بیشتری در بخش ژژنوم داشتند. غلظت گلوکز، اسید اوریک، آلبومین و پروتئین کل خون در پرندگان نر به طور معنیداری بیشتر از پرندگان ماده بود (05/0>P). اما غلظت تریگلیسیرید، کلسترول و T3 خون در جوجههای گوشتی ماده بیشتر بود (05/0>P). جمعیت باکتریهای لاکتوباسیلوس در ایلئوم و سکوم جوجههای گوشتی نر بیشتر از جوجههای گوشتی ماده بود (05/0>P). به طور کلی جوجههای گوشتی نر و ماده در اکثر پارامترهای بررسی شده با هم تفاوت دارند و استفاده از پرندگان نر یا ماده نتایج تحقیقات را تحت تاثیر قرار میدهد. بنابراین توصیه میشود که محققان به دلیل تفاوتهای موجود و مشکلات تعیین جنسیت در سن یک روزگی به دنبال روشهای جایگزین از جمله برآورد اثر جنسیت با استفاده از روشهای هوشمند محاسباتی باشند.
تغذیه دام و طیور
محمدجواد آگاه؛ الناز کمی؛ علی داد بوستانی؛ مجید هاشمی؛ زینب امیری قنات سامان
چکیده
این پژوهش با هدف بررسی اثرات جایگزینی دانه ذرت با تریتیکاله در جیره بر عملکرد، صفات لاشه، ریخت-شناسی روده کوچک و اسیدیته محتویات روده کوچک و سکوم بلدرچین ژاپنی (Coturnix-coturnix japonica) از سن 14 تا 38 روزگی انجام شد. تعداد 300 قطعه بلدرچین ژاپنی در قالب طرح کاملاً تصادفی با 20 واحد آزمایشی (5 تیمار با 4 تکرار و 15 قطعه بلدرچین در هر تکرار) توزیع شدند. ...
بیشتر
این پژوهش با هدف بررسی اثرات جایگزینی دانه ذرت با تریتیکاله در جیره بر عملکرد، صفات لاشه، ریخت-شناسی روده کوچک و اسیدیته محتویات روده کوچک و سکوم بلدرچین ژاپنی (Coturnix-coturnix japonica) از سن 14 تا 38 روزگی انجام شد. تعداد 300 قطعه بلدرچین ژاپنی در قالب طرح کاملاً تصادفی با 20 واحد آزمایشی (5 تیمار با 4 تکرار و 15 قطعه بلدرچین در هر تکرار) توزیع شدند. تیمارهای آزمایشی شامل 1) جیره شاهد بر پایه دانه ذرت و کنجاله سویا، 2) جایگزینی 25 درصد دانه ذرت با تریتیکاله، 3) جایگزینی 50 درصد دانه ذرت با تریتیکاله، 4) جایگزینی 75 درصد دانه ذرت با تریتیکاله و 5) جایگزینی 100 درصد دانه ذرت با تریتیکاله بودند. نتایج نشان داد که در مقایسه با تیمار شاهد، جایگزینی تریتیکاله تا 100 درصد سهم ذرت جیره تأثیر معنی-داری بر مصرف خوراک، افزایش وزن، ضریب تبدیل خوراک و هزینه خوراک هر کیلوگرم وزن زنده تولیدی در کل دوره پرورشی نداشت (05/0≤P). بین تیمارهای آزمایشی و شاهد از نظر میانگین صفات لاشه، اسیدیته محتویات روده کوچک و شاخصهای بافتشناسی روده کوچک نیز تفاوت معنیداری مشاهده نشد (05/0≤P). بنابراین جایگزینی 100 درصدی دانه ذرت با تریتیکاله در جیرههای متعادل بلدرچینهای ژاپنی در دوره رشد (15 تا 38 روزگی) امکان پذیر است.
تغذیه دام و طیور
امیرحسین علیزاده قمصری؛ سید عبداله حسینی؛ حسنا حاجاتی
چکیده
آزمایش حاضر به منظور ارزیابی اثر افزودن توکسین بایندر ایرانی و خارجی به جیره جوجه های گوشتی آلوده به سم آفلاتوکیسن با استفاده از 200 قطعه جوجه خروس یک روزه سویه کاب 500 با 5 تیمار، 4 تکرار و 10 قطعه پرنده در هر تکرار انجام شد. جیره های آزمایشی شامل: 1) جیره پایه بدون آفلاتوکسین و توکسین بایندر (شاهد مثبت)، 2) جیره پایه حاوی 1200 پی پی ام آفلاتوکسینB1 ...
بیشتر
آزمایش حاضر به منظور ارزیابی اثر افزودن توکسین بایندر ایرانی و خارجی به جیره جوجه های گوشتی آلوده به سم آفلاتوکیسن با استفاده از 200 قطعه جوجه خروس یک روزه سویه کاب 500 با 5 تیمار، 4 تکرار و 10 قطعه پرنده در هر تکرار انجام شد. جیره های آزمایشی شامل: 1) جیره پایه بدون آفلاتوکسین و توکسین بایندر (شاهد مثبت)، 2) جیره پایه حاوی 1200 پی پی ام آفلاتوکسینB1 و فاقد توکسین بایندر (شاهد منفی)، 3) شاهد منفی + توکسین بایندر تجاری خارجی مایکوفیکس پلاس® به میزان 3 گرم در کیلوگرم، 4) شاهد منفی + توکسین بایندر ایرانی نوی توکس آلفا به میزان 3 گرم در کیلوگرم و 5) شاهد منفی + توکسین بایندر ایرانی نوی توکس بتا به میزان 3 گرم در کیلوگرم جیره بودند. پس از جمعآوری دادههای عملکرد رشد، مساحت سطح جذب پرز ژژنوم، هزینه خوراک مصرفی به ازای هر کیلوگرم وزن زنده و غلظت پروتئین تام سرم جوجه های گوشتی در سن 42 روزگی، از مدل تصمیمگیری چند شاخصی برای ارزیابی و مقایسه اثر توکسین بایندرهای ایرانی و خارجی استفاده شد. نتایج نشان داد که بالاترین امتیاز مدیریتی در این مدل به ترتیب متعلق به تیمارهای شاهد مثبت (0/6862)، شاهد منفی+ نوی توکس آلفا (0/6730)، شاهد منفی+ نوی توکس بتا (0/6699) و شاهد منفی+ مایکوفیکس پلاس (0/5852) بود. بهطور کلی توکسین بایندرهای ایرانی و خارجی مورد استفاده در این پژوهش توانستند اُفت عملکرد ناشی از وجود سم در جیره جوجههای گوشتی را جبران نمایند و ارجحیت استفاده از محصولات داخلی بیشتر از نمونه خارجی بود.
تغذیه دام و طیور
غلامرضا زابلی؛ عنایت رحمت نژاد؛ ابراهیم شهرکی
چکیده
پژوهش حاضر به منظور ارزیابی اثرات سینبیوتیک بر عملکرد، صفات کیفی تخممرغ، جمعیت میکروبی و ریختسنجی روده کوچک مرغهای تخمگذار در شرایط تنش مزمن گرمایی و برآورد نقطه بهینه مصرف آن با استفاده از مدلسازی خط شکسته انجام شد. این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تیمار، چهار تکرار و نه قطعه مرغ در هرتکرار انجام شد. تیمارها ...
بیشتر
پژوهش حاضر به منظور ارزیابی اثرات سینبیوتیک بر عملکرد، صفات کیفی تخممرغ، جمعیت میکروبی و ریختسنجی روده کوچک مرغهای تخمگذار در شرایط تنش مزمن گرمایی و برآورد نقطه بهینه مصرف آن با استفاده از مدلسازی خط شکسته انجام شد. این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تیمار، چهار تکرار و نه قطعه مرغ در هرتکرار انجام شد. تیمارها شامل سطوح صفر(شاهد) 5/0، 1 و 5/1 گرم در کیلوگرم سینبیوتیک بود که به جیره پایه اضافه شد. یافتهها نشان داد که افزودن سین-بیوتیک، درصد تخمگذاری، توده تخممرغ و وزن تخممرغ را در 42-44 هفتگی و 44-46 هفتگی افزایش داد )05/0(p<. همچنین توده تخم مرغ و درصد تخمگذاری در همه گروههای دریافتکننده سینبیوتیک در مقایسه با شاهد، در کل دوره بیشتر بود05/0(p<. کمترین و بیشترین مقدار توده تخممرغ در کل دوره مربوط به گروه شاهد و گروه دریافتکننده 5/0 گرم سینبیوتیک بود(به ترتیب 88/45 و 6/49). شمار سالمونلا در گروههای 5/0، 1 و 5/1 گرم سینبیوتیک در مقایسه با شاهد کمتر شد )05/0(p<. برآورد سطح بهینه در جیره بر اساس مدلسازی خط شکسته خطی و درجه دو برای درصد تخمگذاری به ترتیب 93/0 و 05/1 گرم سینبیوتیک در کیلوگرم جیره بود. در مجموع، استفاده از سین-بیوتیک باعث بهبود وزن تخم مرغ، شاخص تولید و درصد تخمگذاری همراه با کاهش جمعیت سالمونلا شد و مقدار یک گرم در کیلوگرم برای شرایط تنش گرما توصیه میگردد.
تغذیه دام و طیور
حسین محب الدینی
چکیده
تأثیر جایگزینی کنجاله پنبهدانه پرتوتابی و یا تخمیر شده با کنجاله سویا در جیره بر عملکرد و ریختشناسی روده جوجههای گوشتی با استفاده از 384 قطعه جوجه نر سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 8 تکرار انجام شد. گروه-های آزمایشی شامل جایگزینی سطوح صفر و 50 درصد کنجاله پنبهدانه خام، پرتوتابی شده و یا تخمیر شده با کنجاله سویا ...
بیشتر
تأثیر جایگزینی کنجاله پنبهدانه پرتوتابی و یا تخمیر شده با کنجاله سویا در جیره بر عملکرد و ریختشناسی روده جوجههای گوشتی با استفاده از 384 قطعه جوجه نر سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 8 تکرار انجام شد. گروه-های آزمایشی شامل جایگزینی سطوح صفر و 50 درصد کنجاله پنبهدانه خام، پرتوتابی شده و یا تخمیر شده با کنجاله سویا در جیره بود. نتایج نشان داد جوجههای گوشتی تغذیه شده با جیره شاهد و جیره حاوی کنجاله پنبهدانه تخمیر شده در مقایسه با پرندگان سایر گروهها از افزایش وزن بهتر و ضریب تبدیل خوراک پایینتر برخوردار بودند (05/0>P). ارتفاع پرز و نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت در دئودنوم و ژژنوم پرندگان تغذیه شده با جیرههای حاوی کنجاله پنبهدانه تخمیر شده در مقایسه با جیرههای کنجاله پنبهدانه خام و کنجاله پنبهدانه پرتوتابی شده بهطور معنیداری بهبود یافت (05/0>P). ارتفاع پرز و نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت در دئودنوم و ژژنوم جوجههای گوشتی تغذیه شده با جیرههای حاوی کنجاله پنبهدانه پرتوتابی شده به طور معنیداری بیشتر از جیره کنجاله پنبهدانه خام بود (05/0>P). براساس یافتههای این مطالعه میتوان نتیجه گرفت که روش تخمیر میکروبی در مقایسه با روش پرتوتابی راهکار موثرتری برای بهبود ارزش تغذیهای کنجاله پنبه-دانه میباشد. همچنین، استفاده از کنجاله پنبهدانه تخمیر شده در جیره جوجههای گوشتی علاوه بر بهبود شاخصهای عملکرد رشد سبب ارتقاء سلامت دستگاه گوارش پرندگان میشود.
تغذیه دام و طیور
مهرداد موحدنسب؛ هومن ایزدی شوراب؛ حسن هوشمند؛ عبدالمنصور طهماسبی
چکیده
در این پژوهش اثرات سطوح افزایشی پودر دانه اسپند بر عملکرد، فراسنجههای بیوشیمیایی خون و پاسخ ایمنی همورال جوجههای گوشتی جنس نر سویه راس-308 مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور، تعداد320 قطعه جوجه یک روزه در 4 تیمار، هر تیمار با 8 تکرار 10 قطعهای بهمدت 42 روز دوره آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی مورد مطالعه قرار گرفتند. دانه گیاه ...
بیشتر
در این پژوهش اثرات سطوح افزایشی پودر دانه اسپند بر عملکرد، فراسنجههای بیوشیمیایی خون و پاسخ ایمنی همورال جوجههای گوشتی جنس نر سویه راس-308 مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور، تعداد320 قطعه جوجه یک روزه در 4 تیمار، هر تیمار با 8 تکرار 10 قطعهای بهمدت 42 روز دوره آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی مورد مطالعه قرار گرفتند. دانه گیاه اسپند در سطوح 0، 3/0، 6/0 و 9/0 درصد جیره جوجهها از دوره آغازین تا پایانی استفاده شد. نتایج این آزمایش نشان داد که افزودن پودر دانه اسپند به جیره، باعث کاهش نرخ رشد، کاهش مقدار خوراک مصرفی، افزایش ضریب تبدیل خوراک و کاهش راندمان لاشه شد در حالی که همچنین اکثر وزن اندامهای درونی لاشه نیز تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت. افزودن پودر دانه اسپند به جیره جوجهها در هیچ کدام از سطوح، تأثیر معنیداری بر فراسنجههای بیوشیمیایی خون، بهجز افزایش غلظت گلوکز در تیمار 9/0 نسبت یه گروه شاهد (05/0>p)، نداشته است. استفاده ازسطوح مختلف پودر دانه اسپند در جیره، اثر معنیداری بر شاخصهای سیستم ایمنی همورال نداشت (05/0<p). نتیجه نهایی این که، دانه اسپند بهدلیل عوامل ضدتغذیهای و آلکالوئیدهای موجود، نمیتواند بهعنوان یک ماده افزودنی مغذی به منظور رفع نیاز، برای حفظ و ارتقا سلامت حیوان درنظر گرفته شود. بنابراین، برای استفاده بهینه از این دانه باید تدابیر خنثیسازی این مواد ضدتغذیهای صورت گیرد و آزمایشهای تکمیلی لازم بر روی حیوانات دیگر از جمله جوندگانی مانند رت و پرندگانی مانند بلدرچین انجام شود.
تغذیه دام و طیور
بردیا گوران شورک چالی؛ سکینه اسدزاده
چکیده
مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات سطوح مختلف اسانس گیاه خارشتر بر عملکرد، خصوصیات لاشه، مورفولوژی روده، آنزیمهای کبدی و وضعیت آنتیاکسیدانی در جوجههای گوشتی انجام شد. در مجموع از تعداد 400 قطعه جوجه گوشتی نر و ماده یک روزه سویه راس 308 با میانگین وزن 64/0±27/41 گرم استفاده شد. این آزمایش در قالب طرح کاملا تصادفی با 5 تیمار، 4 تکرار و 20 قطعه ...
بیشتر
مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات سطوح مختلف اسانس گیاه خارشتر بر عملکرد، خصوصیات لاشه، مورفولوژی روده، آنزیمهای کبدی و وضعیت آنتیاکسیدانی در جوجههای گوشتی انجام شد. در مجموع از تعداد 400 قطعه جوجه گوشتی نر و ماده یک روزه سویه راس 308 با میانگین وزن 64/0±27/41 گرم استفاده شد. این آزمایش در قالب طرح کاملا تصادفی با 5 تیمار، 4 تکرار و 20 قطعه پرنده در هر تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل تیمار شاهد (بدون اسانس خارشتر) و سطوح 25/0، 5/0، 75/0 و 1 درصد اسانس خارشتر در جیره بودند. نتایج نشان داد که در دوره رشد، پایانی و کل دوره جوجههای گوشتی تغذیه شده با 1 درصد اسانس خارشتر افزایش وزن بالاتر و ضریب تبدیل خوراک پایینتری داشتند (05/0>P). وزن نسبی کبد و چربی شکمی در جوجههای تغذیه شده با جیره حاوی 1 درصد اسانس خارشتر به طور معنیداری کمتر از سایر تیمارهای آزمایشی بود (05/0>P). ارتفاع ویلی و نسبت ارتفاع ویلی به عمق کریپت ژژنوم در جوجههای گوشتی تغذیه شده باسطوح مختلف اسانس خارشتر به طور معنیدار بیشتر از تیمار شاهد بود (05/0>P). همچنین در تیمار 75/0 و 1 درصد اسانس خارشتر غلظت کاتالاز و ظرفیت آنتیاکسیدانی کل نسبت به سایر تیمارهای افزایش نشان داد (05/0>P). به طور کلی میتوان بیان کرد که اسانس خارشتر (در سطح 1 درصد) علاوه بر اثرات مثبت بر عملکرد رشد جوجههای گوشتی، به سیستم ایمنی بدن نیز کمک کرده است.
تغذیه دام و طیور
سید محمد رضا خطیبی؛ حیدر زرقی؛ ابوالقاسم گلیان؛ احمد حسن آبادی
چکیده
بمنظور بررسی اثر سطح روغن سویا و لیزوفسفولیپید (LPL) در جیره بر پایه گندم بر شاخصهای عملکردتولیدی، کیفیت تخممرغ و فراسنجههای سرم خون مرغهای تخمگذار، آزمایشی با استفاده از 648 قطعه مرغ تخمگذار سویه هایلاین W-36 در دامنه سنی 120-113 هفتگی در قالب طرح کاملاً تصادفی با چیدمان فاکتوریل 2×3، 6 گروه آزمایشی با 6 تکرار و 18 قطعه ...
بیشتر
بمنظور بررسی اثر سطح روغن سویا و لیزوفسفولیپید (LPL) در جیره بر پایه گندم بر شاخصهای عملکردتولیدی، کیفیت تخممرغ و فراسنجههای سرم خون مرغهای تخمگذار، آزمایشی با استفاده از 648 قطعه مرغ تخمگذار سویه هایلاین W-36 در دامنه سنی 120-113 هفتگی در قالب طرح کاملاً تصادفی با چیدمان فاکتوریل 2×3، 6 گروه آزمایشی با 6 تکرار و 18 قطعه پرنده در هر تکرار انجام شد. گروههای آزمایشی شامل افزودن سه سطح (صفر، 1.5 و 3%) روغنسویا و دو سطح (صفر و 0.05%) LPL به جیره بودند. در پاسخ به افزایش سطح روغن جیره؛ تولید توده تخم مرغ، میانگین وزن، وزن مخصوص، ماده خشک و پروتئین خام محتوای (زرده و کل بدون پوسته) تخم مرغ با روند درجه دوم تغییر یافت. بطوریکه پرندگان تغذیه شده با جیره حاوی 1.5% روغن شاخصهای فوق بالاترین مقدار را داشتند. ضریب تبدیل خوراک و غلظت فسفر سرم خون با روند خطی کاهش، وزن پوسته و تراکم پوسته و غلظت تری گلیسرید و کلسترول سرم خون با روند خطی افزایش یافت. افزون LPL به جیره باعث کاهش مصرف خوراک روزانه، ضریب تبدیل خوراک و افزایش وزن پوسته تخم مرغ و غلظت فسفر سرم خون شد. در شرایط تغذیه شده با جیرههای حاوی LPL، بهبود ضریب تبدیل خوراک در پاسخ به افزایش سطح روغن جیره موثرتر بود. نتیجه کلی اینکه؛ افزودن روغن گیاهی در سطح 1.5% به جیره مرغهای تخمگذار بر پایه گندم باعث بهبود شاخصهای عملکردی و کیفیت تخم مرغ میشود. بعلاوه افزودن LPL به جیره دارای اثر هم افزایی مثبت با سطح روغن جیره است.
تغذیه دام و طیور
محمد قاسم محسن؛ سینا پیوستگان؛ محسن دانشیار؛ غلامرضا نجفی؛ میثم ابطحی
چکیده
بهمنظور بررسی اثرات مختلف سدیم جیرهی آغازین بر عملکرد، خصوصیات لاشه، جذب کیسه زرده و برخی متابولیتهای خونی، تعداد 420 قطعه جوجه خروس یکروزه (راس 308) در یک طرح کاملاً تصادفی با 5 تیمار، 6 تکرار و 14 قطعه جوجه در هر تکرار مورد استفاده قرار گرفتند. تیمارهای آزمایش شامل سطوح 18/0، 20/0، 22/0، 24/0 و 26/0 درصد سدیم در جیرههای آغازین بودند. افزایش ...
بیشتر
بهمنظور بررسی اثرات مختلف سدیم جیرهی آغازین بر عملکرد، خصوصیات لاشه، جذب کیسه زرده و برخی متابولیتهای خونی، تعداد 420 قطعه جوجه خروس یکروزه (راس 308) در یک طرح کاملاً تصادفی با 5 تیمار، 6 تکرار و 14 قطعه جوجه در هر تکرار مورد استفاده قرار گرفتند. تیمارهای آزمایش شامل سطوح 18/0، 20/0، 22/0، 24/0 و 26/0 درصد سدیم در جیرههای آغازین بودند. افزایش سطح سدیم منجر به افزایش خطی (01/0>P) وزن بدن طی دورههای 1-10 و 1-30 روزگی و همچنین افزایش خطی (05/0>P) مصرف خوراک در دورهی 1-10 روزگی شد. در سنین 3 و 5 روزگی با افزایش سطح سدیم جیرهی آغازین اوزان نسبی کیسه زرده (01/0˂P) و لاشه (05/0˂P، 01/0>P) بهترتیب به شکل خطی کاهش و افزایش یافت. اوزان نسبی رودهی باریک، کبد، بورس و طحال (01/0>P) با افزایش درصد سدیم جیرهی آغازین افزایش خطی یافت (05/0>P). افزایش سطح سدیم جیرهی آغازین منجر به افزایش خطی (05/0>P) در سطح سدیم، اسمولاریته و گلوکز پلاسما شد. بهطور کلی، افزایش درصد سدیم جیرهی آغازین به 26/0 درصد موجب بهبود افزایش وزن بدن (39/8 درصد در دورهی آغازین، 27/8 درصد در کل دوره) و بازده لاشه (60/8 درصد در 5 روزگی)، کاهش وزن نسبی کیسه زرده (50/41 درصد در 3 روزگی، 13/27 درصد در 5 روزگی) و افزایش وزن نسبی رودهی باریک (72/8 درصد در 5 روزگی) شد.
تغذیه دام و طیور
بردیا گوران شورک چالی؛ کاوه جعفری خورشیدی؛ شهاب الدین قره ویسی
چکیده
این مطالعه با هدف بررسی استفاده از سطوح مختلف گندم تقطیری در خوراک با یا بدون آنزیم بر عملکرد، ریختشناسی روده و قابلیت هضم ایلئومی جوجههای گوشتی انجام شد. بدین منظور از تعداد 300 قطعه جوجه گوشتی نر و ماده یک روزه سویه راس 308 با میانگین وزن یک روزگی 42 گرم استفاده شد. این طرح به صورت فاکتوریل 3×2 در قالب طرح کاملا تصادفی با 6 تیمار و ...
بیشتر
این مطالعه با هدف بررسی استفاده از سطوح مختلف گندم تقطیری در خوراک با یا بدون آنزیم بر عملکرد، ریختشناسی روده و قابلیت هضم ایلئومی جوجههای گوشتی انجام شد. بدین منظور از تعداد 300 قطعه جوجه گوشتی نر و ماده یک روزه سویه راس 308 با میانگین وزن یک روزگی 42 گرم استفاده شد. این طرح به صورت فاکتوریل 3×2 در قالب طرح کاملا تصادفی با 6 تیمار و 5 تکرار اجرا شد. جیرههای آزمایشی شامل سه سطح گندم تقطیری (صفر، 10 و 20 درصد) با و بدون آنزیم (125 گرم درتن) بودند. نتایج نشان داد که استفاده از سطح ۲۰ درصد گندم تقطیری مصرف خوراک دوره پایانی و میانگین کل دوره را نسبت به تیمار شاهد کاهش داد (05/0>P). استفاده از سطح ۲۰ درصد گندم تقطیری افزایش وزن بدن را نسبت به تیمار ۱۰ درصد گندم تقطیری کاهش داد (05/0>P). استفاده از ۱۰ و ۲۰ درصد گندم تقطیری در جیره جوجههای گوشتی باعث کاهش قابلیت هضم ماده خشک نسبت به تیمار بدون گندم تقطیری شد. همچنین سطح ۲۰ درصد گندم تقطیری قابلیت هضم پروتئین نسبت به سطح ۱۰ درصد کاهش داد. استفاده از آنزیم نیز قابلیت هضم پروتئین را به طور معنیداری افزایش داد (05/0>P). همچنین جوجههای گوشتی تغذیه شده با جیره حاوی ۲۰ درصد گندم تقطیری ارتفاع پرز کمتر و عمق کریپت بیشتری نسبت به تیمار بدون گندم تقطیری داشتند اما در مقابل استفاده از آنزیم باعث ارتفاع پرز شد. در نهایت میتوان نتیجه گرفت که استفاده از سطح 10 درصد گندم تقطیری تاثیر منفی بر عملکرد نداشت.
تغذیه دام و طیور
حسن باقری؛ فرشید فتاح نیا؛ مهدی بهرامی یکدانگی؛ داوود اکبری؛ مهرداد رستمی چشمه کچی
چکیده
در این آزمایش از 32 راس گوساله نر و ماده هلشتاین 3 روزه با میانگین وزن 1± 5/37 کیلوگرم به صورت فاکتوریل 2 ×2 استفاده شد. گوسالهها به 4 گروه تقریبا یکسان (8 راس به ازاء هر تیمار آزمایشی) تفسیم و به صورت تصادفی به تیمارهای آزمایشی اختصاص داده شدند. تیمارهای آزمایشی شامل شیر معمولی (2 و 3 نوبت در روز) و شیر حاوی آنتی "ضایعاتی" (2 و 3 نوبت در روز) ...
بیشتر
در این آزمایش از 32 راس گوساله نر و ماده هلشتاین 3 روزه با میانگین وزن 1± 5/37 کیلوگرم به صورت فاکتوریل 2 ×2 استفاده شد. گوسالهها به 4 گروه تقریبا یکسان (8 راس به ازاء هر تیمار آزمایشی) تفسیم و به صورت تصادفی به تیمارهای آزمایشی اختصاص داده شدند. تیمارهای آزمایشی شامل شیر معمولی (2 و 3 نوبت در روز) و شیر حاوی آنتی "ضایعاتی" (2 و 3 نوبت در روز) بودند. همه گوسالهها در سن 63 روزگی از شیر گرفته شدند و تا سن 83 روزگی در آزمایش باقی ماندند. کمترین مصرف ماده خشک جیره استارتر در پیش از شیرگیری و کل دوره پرورش، کمترین مصرف ماده خشک کل، بیشترین افزایش وزن روزانه در پس از شیرگیری و کل دوره آزمایش و بیشترین بازده استفاده از خوراک در گوسالههای تغذیه شده با شیر معمولی در 3 نوبت در روز مشاهده شد (05/0>P). گوسالههای تغذیه شده با شیر معمولی در 3 نوبت در روز دارای ارتفاع هیپ (زمان شیرگیری و پایان آزمایش)، وزن بدن (پایان آزمایش) و طول بدن (زمان شیرگیری و پایان آزمایش) بیشتری در مقایسه با سایر گروهها بودند (05/0>P). تغذیه شیر معمولی در مقایسه با شیر حاوی آنتیبیوتیک (ضایعاتی) باعث افزایش مصرف ماده خشک شیر، بهبود افزایش وزن روزانه و بازده استفاده از خوراک، وزن بدن بالاتر در زمان شیرگیری و پایان آزمایش در گوسالهها شد (05/0>P). در کل، تغذیه شیر معمولی در 3 نوبت در روز باعث افزایش عملکرد گوسالههای شیرخوار هلشتاین شد.
تغذیه دام و طیور
میرحسن بیرانوند؛ امین کاظمی زاده
چکیده
هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر سطوح مختلف چربی جیره و ویتامین E بر عملکرد رشد و فراسنجههای خونی بلدرچین ژاپنی بود.آزمایش با تعداد 320 قطعه بلدرچین یک روزه در قالب طرح کاملاً تصادفی با 20 واحد آزمایش شامل 5 گروه، 4 تکرار و تعداد 16 قطعه جوجه بلدرچین در هر تکرار انجام شد. گروههای آزمایشی شامل: 1) جیره پایه (شاهد)، 2) جیره پایه حاوی 2 درصد روغن ...
بیشتر
هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر سطوح مختلف چربی جیره و ویتامین E بر عملکرد رشد و فراسنجههای خونی بلدرچین ژاپنی بود.آزمایش با تعداد 320 قطعه بلدرچین یک روزه در قالب طرح کاملاً تصادفی با 20 واحد آزمایش شامل 5 گروه، 4 تکرار و تعداد 16 قطعه جوجه بلدرچین در هر تکرار انجام شد. گروههای آزمایشی شامل: 1) جیره پایه (شاهد)، 2) جیره پایه حاوی 2 درصد روغن سویا، 3) جیرهپایه حاوی 2 درصد روغن پیه، 4) جیرهپایه حاوی 2 درصد روغن سویا و 200 میلیگرم در کیلوگرم ویتامین E، 5) جیرهپایه حاوی 2 درصد روغن پیه و 200 میلیگرم در کیلوگرم ویتامین E بودند. نتایج نشان داد تیمار حاوی 2 درصد روغن پیه و ویتامین E باعث افزایش در وزن پرندگان نسبت به تیمار شاهد شد (05/0>P). کمترین مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذایی در پرندگانی که گروههای حاوی روغن سویا یا پیه به همراه ویتامین E دریافت کرده بودند مشاهد شد. درصد ماندگاری تحت تأثیر گروههای آزمایشی قرار نگرفت (05/0<P). بالاترین میزان شاخص تولید مربوط به پرندههای تغذیه شده با سطح دو درصد روغن پیه و E بود. اثر گروههای آزمایشی بر فراسنجههای خونی شامل پروتئین کل، آلبومین، گلوکز، کلسترول، تریگلیسرید، LDL، HDL معنیدار نبود (05/0<P). در کل استفاده از دو درصد روغن پیه به همراه ویتامین E در جیره پرندگان باعث بهبود عملکرد بلدرچین شد.
تغذیه دام و طیور
سیدمحمدعلی میرحسینی؛ سید ناصر موسوی؛ علی افسر
چکیده
هدف از این مطالعه بررسی اثرات استفاده از گوانیدینواستیک اسید در جیرههای کم پروتئین بر عملکرد، خصوصیات لاشه و فراسنجههای خونی جوجههای گوشتی بود. بدین منظور 240 قطعه جوجه گوشتی نر سویه راس 308 به 6 تیمار (فاکتوریل 2×3) و 4 تکرار با 10 پرنده در هر واحد آزمایشی تقسیم شدند. جیرههای آزمایشی شامل سه سطح پروتئین جیره (100، 90 و 80 درصد از توصیه ...
بیشتر
هدف از این مطالعه بررسی اثرات استفاده از گوانیدینواستیک اسید در جیرههای کم پروتئین بر عملکرد، خصوصیات لاشه و فراسنجههای خونی جوجههای گوشتی بود. بدین منظور 240 قطعه جوجه گوشتی نر سویه راس 308 به 6 تیمار (فاکتوریل 2×3) و 4 تکرار با 10 پرنده در هر واحد آزمایشی تقسیم شدند. جیرههای آزمایشی شامل سه سطح پروتئین جیره (100، 90 و 80 درصد از توصیه راس 308، 2009) با و بدون افزودن گوانیدینواستیک اسید (06/0 درصد) بودند. نتایج نشان داد که افزایش وزن بدن با کاهش 20 درصدی پروتئین خام جیره در سن 24-11 روزگی و 42-25 روزگی به طور معنیداری کاهش یافت (05/0>P). کاهش پروتئین خام از 100% به 80%، ضریب تبدیل خوراک را به طور قابل توجهی در طول دوره رشد افزایش داد. اثر متقابل معنیدار بین سطح پروتئین خام و گوانیدینواستیک اسید برای مصرف خوراک در سنین 11-24 و 25-42 روزگی مشاهده شد. افزودن گوانیدینواستیک اسید به جیره حاوی 80 درصد پروتئین خام از سطح توصیه، مصرف خوراک کاهش داد. افزایش وزن بدن و ضریب تبدیل خوراک تحت تاثیر مکمل گوانیدینواستیک اسید قرار نگرفت. افزودن گوانیدنیواستیک اسید باعث افزایش نسبی بازده لاشه و کاهش معنیدار وزن قلب شد (05/0>P). به طور کلی مشخص شد کاهش پروتئین و آمینواسیدهای جیره به میزان 20 درصد توصیه، علیرغم تامین آمینواسیدهای ضروری موجب کاهش عملکرد شد و استفاده از مکمل گوانیدنیواستیک اسید باعث بهبود نسبی عملکرد لاشه شد اما تاثیری بر عملکرد جوجههای گوشتی تغذیه شده با جیرههای کم پروتئین نداشت.
تغذیه دام و طیور
سعید هونجانی؛ سید داود شریفی؛ رضا صادقی؛ شکوفه غضنفری
چکیده
تأثیر مصرف خوراک ضدعفونی شده با گاز ازن بر عملکرد، خصوصیات لاشه و فراسنجههای خونی جوجههای گوشتی با استفاده از 432 قطعه جوجه گوشتی نر سویه راس 308 در یک آزمایش فاکتوریل 2×3 با سه سطح گاز ازن (صفر، 20 و 30 قسمت در میلیون) و دو سطح چربی شامل کم (یک و نیم و دو درصد روغن گیاهی به ترتیب برای دورههای رشد و پایانی) و زیاد (سه و چهار درصد به ترتیب ...
بیشتر
تأثیر مصرف خوراک ضدعفونی شده با گاز ازن بر عملکرد، خصوصیات لاشه و فراسنجههای خونی جوجههای گوشتی با استفاده از 432 قطعه جوجه گوشتی نر سویه راس 308 در یک آزمایش فاکتوریل 2×3 با سه سطح گاز ازن (صفر، 20 و 30 قسمت در میلیون) و دو سطح چربی شامل کم (یک و نیم و دو درصد روغن گیاهی به ترتیب برای دورههای رشد و پایانی) و زیاد (سه و چهار درصد به ترتیب برای دورههای رشد و پایانی) در قالب طرح کاملاً تصادفی با شش گروه آزمایشی، چهار تکرار و 18 قطعه پرنده در هر تکرار بررسی شد. در سن 42 روزگی، دو قطعه پرنده از هر تکرار انتخاب و بعد از وزنکشی کشتار و وزن لاشه، قلب، کبد، روده کوچک و رودههای کور بهدقت اندازهگیری شدند. نتایج نشان دادند که افزایش وزن جوجههای تغذیه شده با جیره پرچرب و بدون گازدهی، بطور معنیداری بالاتر از جوجههای تغذیه شده با جیره پرچرب و گازدهی شده با 20 قسمت در میلیون گاز ازن بود (05/0P<). وزن رودههای کور جوجههای تغذیه شده با جیرههای کمچرب، بالاتر از پرندگان تغذیه شده با جیرههای پرچرب بود و پرندگان تغذیه شده با جیرههای گاز دهی شده با 20 قسمت در میلیون گاز ازن، وزن رودههای کور بیشتری داشتند (05/0P<). با توجه به نتایج این آزمایش، به نظر می-رسد که استفاده از گاز ازن برای ضدعفونی جیرههای حاوی سطوح بالای چربی، بر کیفیت خوراک ثأثیر منفی دارد و موجب کاهش عملکرد جوجههای گوشتی میشود.
تغذیه دام و طیور
انور آموزمهر؛ بهروز دستار؛ امید عشایری زاده؛ رضا میرشکار؛ رضا عبدالهی
چکیده
برای انجام این آزمایش تعداد 450 قطعه نیمچه مادر گوشتی(راس 308)، با 6 تیمار و 5 تکرار و 15 پرنده در هر تکرار در 30 واحد آزمایشی توزیع شدند. آزمایش بهصورت فاکتوریل 2 × 3 در قالب طرح کاملا تصادفی با 3 شکل خوراک (آردی، کرامبل و پلت) و 2 سطح غلظت مواد مغذی (جیره استاندارد و جیره رقیقشده به مقدار 90% استاندارد) در دوره رشد (7 تا 19 هفتگی) و دوره پیشتولید ...
بیشتر
برای انجام این آزمایش تعداد 450 قطعه نیمچه مادر گوشتی(راس 308)، با 6 تیمار و 5 تکرار و 15 پرنده در هر تکرار در 30 واحد آزمایشی توزیع شدند. آزمایش بهصورت فاکتوریل 2 × 3 در قالب طرح کاملا تصادفی با 3 شکل خوراک (آردی، کرامبل و پلت) و 2 سطح غلظت مواد مغذی (جیره استاندارد و جیره رقیقشده به مقدار 90% استاندارد) در دوره رشد (7 تا 19 هفتگی) و دوره پیشتولید (19 هفتگی تا شوک نوری) انجام شد. نتایج نشان داد در دوره رشد شکل خوراک در جیره رقیقشده تأثیری بر وزن نیمچهها نداشت. در حالیکه استفاده از خوراک پلت در مقایسه با خوراک آردی در جیره استاندارد سبب افزایش معنیدار وزن بدن شد (05/0 P <). در دوره پیشتولید استفاده از خوراکهای پلت و کرامبل در مقایسه با خوراک آردی سبب افزایش معنیدار وزن بدن و رقیقسازی جیره سبب کاهش معنیدار وزن بدن نیمچههای مادر شد (05/0 P <). شکل خوراک و غلظت مواد مغذی تأثیر معنیدار بر ریختشناسی پرزهای ژژنوم نداشتند (05/0 P >). استفاده از خوراک پلت در مقایسه با خوراک آردی سبب افزایش ضخامت بخش کرانیودورسال ضخیم ماهیچههای پشتی سنگدان نیمچهها شد (05/0 P <). بر اساس نتایج این آزمایش، استفاده از جیره پلت یا کرامبل حاوی سطوح مواد مغذی توصیه شده کنترل وزن در گلههای مادر گوشتی را به دلیل افزایش وزن بیشتر میتواند با مشکل مواجه کند ولی رقیقسازی جیره به مقدار 90 درصد مقدار مواد مغذی توصیه شده تا حدود زیادی در کنترل وزن موثر است.
تغذیه دام و طیور
رضا ناصری هرسینی؛ فرخ کفیل زاده
چکیده
به منظور ارزیابی اثرات افزودن یک پروبیوتیک باکتریایی تجاری بر عملکرد رشد، ویژگیهای کیفی گوشت و ترکیب اسیدهای چرب عضلات، از 16 رأس بزغالۀ نر مرخز (6/2±1/13 کیلوگرم وزن زنده، با سن آغازین سه ماهگی) استفاده شد. بزغالهها بهطور تصادفی بین دو تیمار توزیع شده و تا پیش از موعد کشتار به مدت 119 روز و بهصورت دسترسی آزادانه به جیره تغذیه شدند. ...
بیشتر
به منظور ارزیابی اثرات افزودن یک پروبیوتیک باکتریایی تجاری بر عملکرد رشد، ویژگیهای کیفی گوشت و ترکیب اسیدهای چرب عضلات، از 16 رأس بزغالۀ نر مرخز (6/2±1/13 کیلوگرم وزن زنده، با سن آغازین سه ماهگی) استفاده شد. بزغالهها بهطور تصادفی بین دو تیمار توزیع شده و تا پیش از موعد کشتار به مدت 119 روز و بهصورت دسترسی آزادانه به جیره تغذیه شدند. پروبیوتیک تجاری پریمالاک روزانه به میزان دو گرم به هر بزغاله در تیمار مربوطه و پیش از وعدۀ خوراکدهی صبح خورانده شد. عملکرد رشد و درصد لاشه تحت تأثیر خوراندن پروبیوتیک باکتریایی قرار نگرفت، اما ضخامت چربی زیر پوستی در پاسخ به مصرف پروبیوتیک باکتریایی کاهش یافت (05/0P<). در بین ویژگیهای فیزیکی ارزیابی شده در گوشت، شامل pHu، ضایعات شیرابهای، ظرفیت نگهداری آب، کاهش وزن در اثر طبخ، فشار برشی و شاخصهای مرتبط با رنگ، تنها مقدار شاخص L* در عضلۀ semimembranosus و مقدار شاخص a* در عضلۀ longissimus thoracis دستخوش تغییری معنیدار در اثر افزودن پروبیوتیک باکتریایی به جیره شدند (05/0P<). افزودن پروبیوتیک باکتریایی به جیره تأثیر معنیداری بر ترکیب شیمیایی و ترکیب کلی اسیدهای چرب عضلات نداشت. به طور کلی، پروبیوتیک باکتریایی چندسویهای مورد استفاده در پژوهش حاضر تأثیر قابلملاحظهای بر عملکرد رشد و غالب ویژگیهای کیفی گوشت بزغالههای مرخز نداشت.
تغذیه دام و طیور
کامبیز کامگار؛ شهاب قاضی؛ امیرعلی صادقی؛ علیرضا عبدالمحمدی
چکیده
در مطالعه حاضر، اثرات عملآوری دانه کینوا بر عملکرد، صفات کیفی تخم، وضعیت آنتی اکسیدانی و مورفولوژی روده 240 قطعه بلدرچین تخمگذار با 6 تیمار شامل: جیره بر پایه ذرت و کنجاله، جیره حاوی 10درصد دانه کینوا خام، جیره حاوی10درصد دانه کینوا خیساندهشده در آب ºC40، جیره حاوی10درصد دانه کینوا خیساندهشده در محلول اسیداستیک 1درصد، جیره ...
بیشتر
در مطالعه حاضر، اثرات عملآوری دانه کینوا بر عملکرد، صفات کیفی تخم، وضعیت آنتی اکسیدانی و مورفولوژی روده 240 قطعه بلدرچین تخمگذار با 6 تیمار شامل: جیره بر پایه ذرت و کنجاله، جیره حاوی 10درصد دانه کینوا خام، جیره حاوی10درصد دانه کینوا خیساندهشده در آب ºC40، جیره حاوی10درصد دانه کینوا خیساندهشده در محلول اسیداستیک 1درصد، جیره حاوی10درصد دانه کینوا خیساندهشده در محلول بیکربنات سدیم 1درصد و جیره حاوی 10درصد دانه کینوا خامِ مکمل شده با 05/0درصد مولتیآنزیم روابیو در 5 تکرار و 8 پرنده در هرتکرار در قالب طرح کاملاً تصادفی مورد مطالعه قرار گرفت. تغذیه دانه کینوا خام موجب کاهش تولید تخم، وزن تخم، توده تخم، وزن پوسته تخم، شاخص سفیده، واحدهاو، فعالیت آنزیم سوپراکسیددیسموتاز و ارتفاع پرز روده نسبت به گروه شاهد شد (05/0>p). تمامی روشهای عملآوری دانه کینوا و مکمل نمودن جیره حاوی دانه کینوا خام با مولتیآنزیم موجب افزایش معنیدار (05/0>p) تولید تخم، وزن تخم، توده تخم، وزن مخصوص تخم، ضخامت پوسته تخم، وزن پوسته تخم، شاخص سفیده و واحد هاو نسبت به گروه دانه خام شدند. تغذیه دانه کینوا عملآوری شده با اسید استیک مقادیر تولید تخم، توده تخم، واحد هاو، فعالیت آنزیم کاتالاز، ارتفاع پرز روده و نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت را نسبت به گروههای دانه خام و شاهد بطور معنیداری افزایش داد (05/0>p). در نتیجه، خیساندن دانه کینوا در محلول اسیداستیک 1درصد با نسبت 1:5 طی 24 ساعت بهترین روش عملآوری بود.
تغذیه دام و طیور
سارا سعیدی گراغانی؛ مسلم باشتنی؛ پیروز شاکری؛ حسین نعیمی پور یونسی
چکیده
این مطالعه بهمنظور بررسی تأثیر سطوح مختلف یک نوع بیوچار معدنی بدست آمده از معدن کوهبنان کرمان بر عملکرد، قابلیت هضم، فراسنجههای خونی و تخمیر شکمبهای گوسالههای شیرخوار هلشتاین در یک گاوداری صنعتی انجام شد. بدین منظور از 35 رأس گوساله شیرخوار هلشتاین با میانگین وزنی87/4 ± 88/48 در قالب طرح کاملاً تصادفی ...
بیشتر
این مطالعه بهمنظور بررسی تأثیر سطوح مختلف یک نوع بیوچار معدنی بدست آمده از معدن کوهبنان کرمان بر عملکرد، قابلیت هضم، فراسنجههای خونی و تخمیر شکمبهای گوسالههای شیرخوار هلشتاین در یک گاوداری صنعتی انجام شد. بدین منظور از 35 رأس گوساله شیرخوار هلشتاین با میانگین وزنی87/4 ± 88/48 در قالب طرح کاملاً تصادفی در پنج تیمار و هفت تکرار استفاده شد. جیرههای آزمایشی شامل: 1) شیر و خوراک آغازین (جیره پایه)، 2) جیره پایه بههمراه 10 گرم بیوچار معدنی مخلوط شده در خوراک آغازین، 3) جیره پایه بههمراه 10 گرم بیوچار معدنی حل شده در شیر، 4) جیره پایه بههمراه 20 گرم بیوچار معدنی مخلوط شده در خوراک آغازین، 5) جیره پایه بههمراه 20 گرم بیوچار معدنی حل شده در شیر بود. مصرف 20 گرم از بیوچار در خوراک آغازین باعث افزایش وزن روزانه و بهبود میانگین ضریب تبدیل غذایی شد (05/0 >P). بالاترین مقدار گلوکز و آلبومین خون مربوط به گوسالههای تغذیه شده با 20 گرم بیوچار در خوراک آغازین بود (05/0 >P). بیشترین قابلیت هضم ظاهری مواد مغذی را گوسالههای مصرف کننده 10 و 20 گرم بیوچار در خوراک آغازین داشتند (05/0 >P). گوسالههای تغذیه شده با 20 گرم بیوچار در خوراک آغازین pH مایع شکمبه بالاتری نسبت به سایر گوسالهها داشتند (05/0 >P). بنابراین، افزودن 20 گرم بیوچار معدنی به خوراک آغازین گوسالههای شیرخوار هلشتاین به-دلیل اثرات مثبت آن بر عملکرد، قابلیت هضم، فراسنجههای خونی و تخمیری شکمبه، توصیه میگردد.
تغذیه دام و طیور
عبدالحکیم توغدری؛ تقی قورچی؛ محمد اسدی؛ کامل عموزاده آرائی؛ مصطفی عالی پور
چکیده
این پژوهش به منظور بررسی اثر جایگزینی کنجاله سویا با کنجاله جوانه ذرت در جیره بر مصرف خوراک، فراسنجههای شکمبهای و متابولیتهای خونی برههای پرواری آتابای صورت گرفت. سی راس بره پرواری (با میانگین وزن 7/2± 32 کیلوگرم) به طور تصادفی به 3 گروه با 10 تکرار تقسیم شدند. برههای گروه کنترل با جبره بدون کنجاله جوانه ذرت تغذیه شدند. سایر ...
بیشتر
این پژوهش به منظور بررسی اثر جایگزینی کنجاله سویا با کنجاله جوانه ذرت در جیره بر مصرف خوراک، فراسنجههای شکمبهای و متابولیتهای خونی برههای پرواری آتابای صورت گرفت. سی راس بره پرواری (با میانگین وزن 7/2± 32 کیلوگرم) به طور تصادفی به 3 گروه با 10 تکرار تقسیم شدند. برههای گروه کنترل با جبره بدون کنجاله جوانه ذرت تغذیه شدند. سایر گروهها به ترتیب با جایگزینی 50 و 100 درصدی کنجاله سویا با کنجاله جوانه ذرت در جیره به مدت 84 روز تغذیه شدند. برهها هر 14 روز وزن شدند. مقدار خوراک مصرفی و پسآخور به صورت روزانه ثبت شد. نتایج نشان داد بین تیمارهای آزمایشی اختلاف معنی داری در وزن نهایی برهها و ماده خشک مصرفی وجود نداشت (05/0<P). اختلاف معنیداری در جمعیت پروتوزوآ، pH و اسیدهای چرب فرار در بین تیمارهای مختلف مشاهده نشد(05/0<P). همچنین نیتروژن آمونیاکی شکمبه در زمان ناشتا و شش ساعت بعد از تغذیه صبح اختلاف معنیداری ایجاد نکرد(05/0<P). هرچند مقدار نیتروژن آمونیاکی شکمبه ۳ ساعت بعد از تغذیه صبح افزایش یافت (05/0 >P). در بین تیمارهای مختلف اختلاف معنیداری از خونی گلوگز، کلسترول، گلوبولین، نسبت آلبومین به گلوبولین مشاهده نشد (05/0<P) اما جایگزینی کنجاله سویا با کنجاله جوانه ذرت سبب افزایش غلظت تریگلیسیرید، اوره، پروئین کل، لیپـوپروتئین بـا چگـالی کـم و لیپـوپروتئین بـا چگـالی خیلی کـم و کاهش لیپوپروتئین بـا چگـالی زیـاد شد (05/0 >P). بطورکلی، میتوان کنجاله جوانه ذرت را بطور کامل با کنجاله سویا، بدونآنکه در سلامت و تولید دام اختلالی ایجاد کند جایگزین نمود.
تغذیه دام و طیور
سمیرا وره زردی؛ ایوب عزیزی؛ علی کیانی؛ امیر فدایی فر؛ افروز شریفی
چکیده
هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثر نوع منبع نیتروژن غیر پروتئینی (NPN) و سطح خوراکدهی بر عملکرد رشد، گوارشپذیری مواد مغذی، متابولیتهای خونی و رفتارشناسی برههای پرواری بود. از 28 رأس برۀ نر پرواری نژاد لری-بختیاری با دامنۀ سنی 4 تا 5 ماهه و میانگین وزن زنده 3±1/36 کیلوگرم به مدت 60 روز در یک آزمایش فاکتوریل ۲×۲ در قالب طرح کاملاً تصادفی ...
بیشتر
هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثر نوع منبع نیتروژن غیر پروتئینی (NPN) و سطح خوراکدهی بر عملکرد رشد، گوارشپذیری مواد مغذی، متابولیتهای خونی و رفتارشناسی برههای پرواری بود. از 28 رأس برۀ نر پرواری نژاد لری-بختیاری با دامنۀ سنی 4 تا 5 ماهه و میانگین وزن زنده 3±1/36 کیلوگرم به مدت 60 روز در یک آزمایش فاکتوریل ۲×۲ در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار آزمایشی و 7 تکرار استفاده شد. جیرههای آزمایشی حاوی اوره یا بیورت (اوره حرارت داده شده) بودند که هرکدام به صورت جیرۀ کامل مخلوط روزانه به میزان دو یا سه بار در اختیار برهها قرار گرفت. نتایج نشان داد که برههای مصرف کننده بیورت در مقایسه با اوره میانگین افزایش وزن روزانه بیشتر و ضریب تبدیل خوراک مطلوبتری داشتند (05/0>P). جیرۀ مکمل شده با بیورت سبب افزایش گوارشپذیری الیاف نامحلول در شوینده اسیدی شد (05/0>P). غلظت اوره، نیتروژن اورهای خون (BUN) و پروتئین کل در زمان ناشتا و 6 ساعت پس از خوراکدهی وعدۀ صبح در برههای مصرف کننده اوره بیشتر از بیورت بود (05/0>P). صفات رفتارشناسی شامل خوردن، جویدن، صفت خوردن به ماده خشک مصرفی و خوردن به NDF مصرفی با افزایش سطح خوراکدهی از 2 به 3 بار در روز به طور معنیداری افزایش یافت، هرچند تحت تأثیر نوع NPN قرار نگرفتند (05/0<P). به طور کلی، میتوان نتیجه گرفت که استفاده از بیورت همراه با افزایش سطح خوراکدهی سه بار در روز سبب بهبود عملکرد رشد و متابولیسم نیتروژن در برههای پرواری میشود.
تغذیه دام و طیور
فرزانه حاجی عزیزی؛ امیرعلی صادقی؛ احمد کریمی
چکیده
این پژوهش با هدف بررسی اثرات گنجاندن کنجاله کاملینا و جایگزینی بخشی از نمک جیره با بیکربنات سدیم بر عملکرد و وقوع آسیت در جوجههای گوشتی پرورش یافته در مناطق مرتفع انجام شد. تعداد 672 قطعه جوجه گوشتی نر یک روزه سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی به 7 تیمار با 6 تکرار 16 قطعهای توزیع شدند. تیمارهای آزمایشی شامل جیره بر پایه ذرت و کنجاله ...
بیشتر
این پژوهش با هدف بررسی اثرات گنجاندن کنجاله کاملینا و جایگزینی بخشی از نمک جیره با بیکربنات سدیم بر عملکرد و وقوع آسیت در جوجههای گوشتی پرورش یافته در مناطق مرتفع انجام شد. تعداد 672 قطعه جوجه گوشتی نر یک روزه سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی به 7 تیمار با 6 تکرار 16 قطعهای توزیع شدند. تیمارهای آزمایشی شامل جیره بر پایه ذرت و کنجاله سویا بدون جایگزینی نمک با بیکربنات سدیم (شاهد)، جیرههای حاوی 5 و 10 درصد کنجاله کاملینا همراه با سطوح جایگزینی 25، 50 و 75 درصد نمک جیره با بیکربنات سدیم بودند. تغذیه جیرههای آزمایشی عملکرد تولیدی جوجهها را کاهش داد (05/0>P) به طوریکه، جیرههای حاوی 10 درصد کنجاله کاملینا با جایگزینی 50 یا 75 درصد بیکربنات سدیم مصرف خوراک و افزایش وزن بدن را در مقایسه با پرندگان تیمار شاهد کاهش و ضریب تبدیل غذایی را افزایش دادند. تأثیر تیمارهای آزمایشی بر درصد لاشه و وزن نسبی سینه، ران و کبد معنیدار نبود اما، موجب کاهش وزن نسبی چربی محوطه بطنی، قلب، طحال و بورس فابریسیوس شدند (05/0>P). نسبت وزنی بطن راست به کل بطن و میزان مرگ و میر ناشی از آسیت هنگام مصرف کنجاله کاملینا و جایگزینی بیکربنات سدیم با نمک طعام کاهش یافت (05/0>P). به طور کلی، استفاده از جیره حاوی 5 درصد کنجاله کاملینا و 25 درصد جایگزینی بیکربنات سدیم به جای نمک طعام به دلیل کاهش مرگ و میر ناشی از آسیت بدون اختلال در عملکرد رشد جوجههای گوشتی پرورش یافته در مناطق مرتفع توصیه میشود.
تغذیه دام و طیور
محمدعلی قلی زاده؛ هوشنگ لطف اللهیان؛ حسین منصوری یاراحمدی؛ جعفر فخرائی؛ سید عبداله حسینی
چکیده
بهمنظور بررسی اثرات افزودنیهای محرک رشد و ایمنی بر پایه گیاهان داروئی با و بدون پروبیوتیک بر عملکرد و فراسنجههای ایمنی جوجههای گوشتی، آزمایشی در قالب طرح کاملاً تصادفی به روش فاکتوریل با سه نوع افزودنی (افزودنی تجاری بیوهربال، ASRI-I1 و ASRI-I2) و دو سطح پروبیوتیک گالیپرو (صفر، 200 گرم در تن)، در 6 تیمار و 4 تکرار و 25 قطعه جوجه (مخلوط ...
بیشتر
بهمنظور بررسی اثرات افزودنیهای محرک رشد و ایمنی بر پایه گیاهان داروئی با و بدون پروبیوتیک بر عملکرد و فراسنجههای ایمنی جوجههای گوشتی، آزمایشی در قالب طرح کاملاً تصادفی به روش فاکتوریل با سه نوع افزودنی (افزودنی تجاری بیوهربال، ASRI-I1 و ASRI-I2) و دو سطح پروبیوتیک گالیپرو (صفر، 200 گرم در تن)، در 6 تیمار و 4 تکرار و 25 قطعه جوجه (مخلوط نر و ماده) در هر تکرار انجام شد. اثر محرکهای ایمنی و پروبیوتیک بر وزن بدن، خوراک مصرفی، ضریب تبدیل غذایی، درصد ماندگاری و شاخص تولید معنیدار نبود. درصد لاشه، درصد ران، درصد سینه، درصد پشت و گردن، درصد چربی حفره بطنی تحت تأثیر محرک ایمنی و پروبیوتیک قرار نگرفت. اثر محرکهای ایمنی گیاهی و پروبیوتیک بر پاسخ به گلبول قرمز گوسفندی و ایمونوگلوبولین G و ایمونوگلوبولین M معنیدار نبود. اثر محرکهای ایمنی بر درصد هتروفیل، لنفوسیت و نسبت آنها معنیدار بود (05/0>P). در کل دوره اختلاف معنیداری در بیشتر صفات مورد بررسی در جوجههای گوشتی تغذیه شده با جیرههای غذائی حاوی سه نوع متفاوت محرک ایمنی مشاهده نشد، ولی از نظر عددی اختلافات جزئی در بین آنها وجود داشت و افزودنیASRI-I1 اثرات بهتری از دیگر افزودنیها نشان داد و استفاده از آن به همراه پروبیوتیک اثرات مفید در بهبود عملکرد و پاسخهای ایمنی جوجههای گوشتی را تقویت نمود. لذا افزودنی ASRI-I1 برای بررسیهای تکمیلی و تولید نیمه صنعتی پیشنهاد میشود.
تغذیه دام و طیور
صالح صالحی؛ امیر علی صادقی؛ احمد کریمی
چکیده
در این مطالعه اثر کومبوچای ملاس در آب آشامیدنی، بر عملکرد، ریختشناسی روده و جمعیت میکروبی روده کور تعداد 320 قطعه جوجهگوشتی نر سویه راس 308، در قالب طرح کاملاً تصــادفی با 5 تیمار، 4 تکرار و 16 قطعه جوجه در هر تکرار، در دورههای آغازین (10-1 روزگی)، رشد (24-11 روزگی) و پایانی (42-25 روزگی) بررسی شد. تیمارهای آزمایشی شامل آب حاوی: 1) بدون کومبوچا، ...
بیشتر
در این مطالعه اثر کومبوچای ملاس در آب آشامیدنی، بر عملکرد، ریختشناسی روده و جمعیت میکروبی روده کور تعداد 320 قطعه جوجهگوشتی نر سویه راس 308، در قالب طرح کاملاً تصــادفی با 5 تیمار، 4 تکرار و 16 قطعه جوجه در هر تکرار، در دورههای آغازین (10-1 روزگی)، رشد (24-11 روزگی) و پایانی (42-25 روزگی) بررسی شد. تیمارهای آزمایشی شامل آب حاوی: 1) بدون کومبوچا، 2) کومبوچا 15 در هزار و 3 در هزار به ترتیب در دوره آغازین و رشد، 3) کومبوچا 15 در هزار، 3 در هزار و 3 در هزار سه روز در هفته بهترتیب در دوره آغازین، رشد و پایانی، 4) کومبوچا 15 در هزار در دوره آغازین و 3 در هزار سه روز در هفته در دوره رشد و پایانی و 5) کومبوچا 15 در هزار در دوره آغازین و رشد و 3 در هزار سه روز در هفته در دوره پایانی، بود. تیمارهایآزمایشی متوسط افزایش وزن روزانه بیشتری از گروه شاهد داشتند (05/0>P). در دورههای پایانی و کل دوره، غیر از تیمار 2 آزمایش، کومبوچای ملاس موجب کاهش و بهبود معنیدار ضریب تبدیل خوراک شد (05/0>P). در میزان ارتفاع و عرضپرز در ژژنوم و ایلئوم، تیمار 5 افزایش معنیدار نسبت به سایرگروهها داشت (05/0>P). مصرف کومبوچای ملاس باعث افزایش جمعیت لاکتوباسیلوس و کاهش شمارش کلی میکروبی در روده کور شد (05/0>P). در نتیجه، کومبوچا 15 در هزار در دورههای آغازین و رشد و 3 در هزار سه روز در هفته در دوره پایانی، میتواند باعث بهبود عملکرد جوجههای گوشتی شود.
تغذیه دام و طیور
محسن نوری؛ سید ناصر موسوی؛ مسعود پهلوان زاده
چکیده
این آزمایش به منظور بررسی اثر استفاده از پودر طحال گاو بر عملکرد رشد و ایمنی جوجه های گوشتی روی 120 قطعه جوجۀ گوشتی نرِ یکروزۀ سویة راس 308 در قالب طرح کاملا تصادفی با 5 گروه آزمایشی، 4 تکرار و 6 قطعه جوجه در هر تکرار انجام شد. گروههای آزمایشی شامل سطوح مختلف (صفر، 2، 4، 6 و 8 درصد) پودر طحال بود. مصرف خوراک ، افزایش وزن و ضریب تبدیل خوراک برای ...
بیشتر
این آزمایش به منظور بررسی اثر استفاده از پودر طحال گاو بر عملکرد رشد و ایمنی جوجه های گوشتی روی 120 قطعه جوجۀ گوشتی نرِ یکروزۀ سویة راس 308 در قالب طرح کاملا تصادفی با 5 گروه آزمایشی، 4 تکرار و 6 قطعه جوجه در هر تکرار انجام شد. گروههای آزمایشی شامل سطوح مختلف (صفر، 2، 4، 6 و 8 درصد) پودر طحال بود. مصرف خوراک ، افزایش وزن و ضریب تبدیل خوراک برای هر دوره محاسبه شد. در پایان آزمایش از هر تکرار دوقطعه جوجه برای تعیین اجزاء لاشه، کشتار شدند. به منظور ارزیابی پاسخ ایمنی، محلول گلبول قرمز خون گوسفندی (SRBC) به صورت وریدی تزریق شد. مقدارماده خشک، پروتئین خام، چربی خام، کلسیم، فسفر، سدیم، پتاسیم، آهن، مس و روی نمونه پودر طحال به ترتیب 95 ، 3/77، 5/12، 038/0، 09/1 ،51/0، 36/0، 23/0، 0012/0، 0078/0 درصد بود.نتایج نشان داد که استفاده ازسطوح مختلف پودر طحال سبب بروز تفاوتهای معنیدار در بیشتر صفات عملکردی گردید بطوریکه استفاده از پودر طحال سبب افزایش وزن بیشتری نسبت به گروه آزمایشی شاهد شد. جیرههایی که حاوی پودر طحال بودند، نسبت به گروه شاهد به طور معنی داری مصرف خوراک و ضریب تبدیل خوراک پایینتری داشتند(001.0p≤). استفاده از سطوح مختلف پودر طحال بر فراسنجههای ایمنی اندازه گیری شده دراین آزمایش ، تأثیر معنی داری نداشت. با توجه به نتایج حاصله، استفاده از پودر طحال در جیره جوجههای گوشتی ، تا سطح 8 درصد از نظر تغذیهای و همچنین اقتصادی توصیه میشود.
