تغذیه دام و طیور

امکان سنجی تولید سیلاژ برگ خرما با استفاده از ملاس خرما و اوره

ام البنین دهمرده قائم آباد؛ کمال شجاعیان؛ مصطفی یوسف اللهی؛ پوریا دادور؛ حسن فضائلی

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 3-12

https://doi.org/10.22092/asj.2025.367933.2445

چکیده

به‌منظور امکان‌سنجی تولید سیلاژ برگ خرما با استفاده از سطوح مختلف ملاس خرما و اوره، آزمایشی با 4 تیمار شامل: 1) 90 درصد برگ‌ سبز خرما و 10 درصد ملاس خرما، 2) 90 درصد برگ‌ سبز خرما، 62/9 درصد ملاس خرما و 38/0 درصد اوره، 3) 85 درصد برگ خشک خرما، 38/14 درصد ملاس خرما و 62/0 درصد اوره و 4) 85 درصد برگ خشک خرما و 15 درصد ملاس خرما انجام شد. ترکیب سیلوها بر حسب ... بیشتر به‌منظور امکان‌سنجی تولید سیلاژ برگ خرما با استفاده از سطوح مختلف ملاس خرما و اوره، آزمایشی با 4 تیمار شامل: 1) 90 درصد برگ‌ سبز خرما و 10 درصد ملاس خرما، 2) 90 درصد برگ‌ سبز خرما، 62/9 درصد ملاس خرما و 38/0 درصد اوره، 3) 85 درصد برگ خشک خرما، 38/14 درصد ملاس خرما و 62/0 درصد اوره و 4) 85 درصد برگ خشک خرما و 15 درصد ملاس خرما انجام شد. ترکیب سیلوها بر حسب وزن تر محاسبه گردید. نتایج نشان داد که بیشترین درصد ماده‌خشک و ماده‌آلی به‌طور معنی‌داری در تیمار 1 و 2 مشاهده گردید (01/0>P). بیشترین مقدار پروتئین خام در تیمار 3 مشاهده گردید (05/0>P). همچنین الیاف شوینده خنثی و اسیدی به‌طور معنی‌داری در تیمار 1 و 4 بالاترین مقدار بودند (05/0>P). تیمار 4 بیشترین درصد لیگین را داشت (01/0>P). نمره کل ارزیابی کیفی سیلاژها و نمره مربوط به ارزیابی بویایی به‌طور معنی‌داری در تیمار 3 بالاترین بود (01/0>P). تحت تاثیر سطوح مختلف اوره و ملاس، نیتروژن آمونیاکی سیلاژها به‌طور معنی‌داری در تیمار 3 بالاترین مقدار بود (01/0>P). همچنین مقدارکربوهیدرات محلول درآب در تیمار 2 و 3 به‌طور معنی‌داری بیشترین بود (01/0>P). بیشترین حجم تولید گاز، گوارش‌پذیری ماده آلی و انرژی قابل متابولیسم به‌طور معنی‌داری در تیمار 3 و 4 مشاهده گردید (01/0>P). نتایج تحقیق حاضر نشان داد که افزودن اوره و ملاس خرما سبب بهبود کیفیت و ارزش تغذیه‌ای سیلاژ برگ خرما شد و بهترین سیلاژ، تیمار 3 با ترکیب 85 درصد برگ خشک خرما، 38/14 درصد ملاس خرما و 62/0 درصد اوره بود.

تغذیه دام و طیور

اثرات جایگزینی سطوح مختلف بیورت به جای اوره بر عملکرد رشد، فراسنجه‌های تخمیری، فعالیت آنزیم‌های میکروبی شکمبه و سنتز پروتئین میکروبی بره‌های نر پرواری

سمیرا نظری؛ ایوب عزیزی؛ علی کیانی؛ مریم اثنی عشری

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 13-28

https://doi.org/10.22092/asj.2025.368414.2455

چکیده

پژوهش حاضر به منظور بررسی اثرات جایگزینی سطوح مختلف بیورت به جای اوره بر عملکرد رشد، فراسنجه‌های تخمیری شکمبه، فعالیت آنزیم‌های هیدرولیتیک میکروبی و سنتز پروتئین میکروبی شکمبه بره‌های نر پرواری نژاد افشاری انجام شد. تعداد 28 رأس بره با میانگین سن 15±135 روز و میانگین وزن زندۀ 45/3±34 کیلوگرم در 4 تیمار و 7 تکرار در هر تیمار در قالب ... بیشتر پژوهش حاضر به منظور بررسی اثرات جایگزینی سطوح مختلف بیورت به جای اوره بر عملکرد رشد، فراسنجه‌های تخمیری شکمبه، فعالیت آنزیم‌های هیدرولیتیک میکروبی و سنتز پروتئین میکروبی شکمبه بره‌های نر پرواری نژاد افشاری انجام شد. تعداد 28 رأس بره با میانگین سن 15±135 روز و میانگین وزن زندۀ 45/3±34 کیلوگرم در 4 تیمار و 7 تکرار در هر تیمار در قالب طرح کاملاً تصادفی برای استفاده از چهار نوع جیره شامل جایگزینی سطوح صفر (شاهد)، 34، 67 و 100 درصد مادۀ خشک بیورت به جای اوره در یک دورۀ پروار 70 روزه مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج نشان داد که با افزایش سطح بیورت در جیره، افزایش وزن کل دوره، میانگین افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل غذایی به طور خطی در مقایسه با تیمار شاهد بهبود یافت (05/0P<). اما، میانگین وزن نهایی و مصرف مادۀ خشک تحت تأثیر تیمار قرار نگرفت (05/0P>). با افزایش سطح بیورت در جیره، غلظت نیتروژن آمونیاکی و فعالیت پروتئازی شکمبه به طور خطی کاهش یافت (05/0>P).غلظت استات شکمبه و فعالیت آنزیم میکروکریستالین سلولاز با افزایش سطح بیورت در جیره به صورت خطی افزایش یافت (05/0>P). غلظت آلانتوئین دفعی، کل مشتقات پورینی دفعی ادرار، کل مشتقات پورینی جذب شده و سنتز پروتئین میکروبی با افزایش سطح بیورت در جیره به طور خطی افزایش یافت (05/0>P). غلظت اسید اوریک و گزانتین+هیپوگزانتین تحت تأثیر جیره‌های آزمایشی قرار نگرفت (05/0<P). به طور کلی، جایگزینی بیورت به جای اوره تا سطح 100 درصد در تغذیۀ بره‌های پرواری سبب بهبود عملکرد رشد، فراسنجه‌های تخمیر و سنتز پروتئین میکروبی شکمبه می‌شود.

تغذیه دام و طیور

تاثیرمنبع کلسیم و اسید آلی برعملکرد، کیفیت تخم‌مرغ و قابلیت هضم حقیقی و ظاهری ایلئومی کلسیم در مرغ‌های تخم‌گذار تجاری

عمار الضرب؛ مهران ترکی؛ سودابه مرادی؛ رضا عبداللهی؛ علی خطیب جو

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 29-44

https://doi.org/10.22092/asj.2025.367150.2420

چکیده

این تحقیق با هدف بررسی تاثیر منبع کلسیم و اسید آلی بر عملکرد، کیفیت تخم‌مرغ و تعیین ضرایب قابلیت هضم کلسیم در کربنات کلسیم، صدف دریایی و ترکیب کربنات کلسیم و صدف دریایی در مرغ‌های تخمگذار تجاری مورد بررسی قرار گرفت. تعداد 288 قطعه مرغ تخم‌گذار سویه لوهمن (LSL-lite) از سن 50 تا 62 هفتگی به 6 تیمار، 8 تکرار و 6 مرغ در هر تکرار در قالب آزمایش فاکتوریل ... بیشتر این تحقیق با هدف بررسی تاثیر منبع کلسیم و اسید آلی بر عملکرد، کیفیت تخم‌مرغ و تعیین ضرایب قابلیت هضم کلسیم در کربنات کلسیم، صدف دریایی و ترکیب کربنات کلسیم و صدف دریایی در مرغ‌های تخمگذار تجاری مورد بررسی قرار گرفت. تعداد 288 قطعه مرغ تخم‌گذار سویه لوهمن (LSL-lite) از سن 50 تا 62 هفتگی به 6 تیمار، 8 تکرار و 6 مرغ در هر تکرار در قالب آزمایش فاکتوریل 2×3 بر پایه طرح کاملاً تصادفی شامل سه منبع کلسیم (کربنات کلسیم، صدف دریایی و ترکیب 50:50 کربنات کلسیم و صدف دریایی) با و بدون اسید آلی (تگاسید، 2 گرم در کیلوگرم) اختصاص داده شدند. ضرایب قابلیت هضم حقیقی ایلئومی کلسیم در کربنات کلسیم، پودر صدف و ترکیب کربنات کلسیم و صدف، به ترتیب 9/69، 4/65 و 2/62 درصد تعیین شد که با افزودن اسید آلی، به ترتیب 4/74، 74 و 3/75 درصد بدست آمد و افزودن اسید آلی منجر به بهبود قابلیت هضم ایلئومی کلسیم در تیمارهای حاوی صدف دریایی و ترکیب صدف+کربنات کلسیم شد (01/0>P). در مقایسه با کربنات کلسیم، تغذیه جیره‌های دارای صدف یا کربنات + صدف منجر به کاهش وزن و توده تخم‌مرغ تولیدی شد و افزودن اسیدیفایر کاهش وزن را جبران نمود (01/0P <). به کاربردن صدف در جیره منجر به بهبود عددی ضخامت پوسته تخم مرغ در مقایسه با کربنات کلسیم و ترکیب آنها گردید (06/0=P). تفاوت قابل توجهی در ضرایب قابلیت هضم کلسیم ظاهری در سه منبع کربنات کلسیم، صدف دریایی و ترکیب 50:50 صدف دریایی+کربنات کلسیم در مرغ های تخمگذار مشاهده نشد.

تغذیه دام و طیور

تأثیر جیره‌های غذایی پلت شده حاوی دانه باقلای کم تانن بر عملکرد، بافت‌شناسی ژژنوم و فراسنجه‌های بیوشیمیایی خون جوجه‌های گوشتی در دوره پایانی پرورش

سید عادل مفتخرزاده؛ محمد علی بهروزی لک؛ سید عبداله حسینی؛ امیرحسین علیزاده قمصری؛ حسنا حاجاتی

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 45-60

https://doi.org/10.22092/asj.2025.368217.2453

چکیده

در این آزمایش، تأثیر تغذیه سطوح مختلف باقلای رقم مهتا (کد رقم: ۱.۵.۵.۸) در جیره‌های پلت شده در دوره پایانی بر عملکرد، خصوصیات لاشه ، بافت‌شناسی ژژنوم و فراسنجه‌های بیوشیمیایی سرم خون جوجه‌های گوشتی بررسی شد. تعداد 600 قطعه جوجه گوشتی یک‌روزه تا سن 24 روزگی از جیره پایه آغازین و رشد حاوی ذرت – کنجاله سویا تغذیه شدند. سپس، در روز 24 آزمایش ... بیشتر در این آزمایش، تأثیر تغذیه سطوح مختلف باقلای رقم مهتا (کد رقم: ۱.۵.۵.۸) در جیره‌های پلت شده در دوره پایانی بر عملکرد، خصوصیات لاشه ، بافت‌شناسی ژژنوم و فراسنجه‌های بیوشیمیایی سرم خون جوجه‌های گوشتی بررسی شد. تعداد 600 قطعه جوجه گوشتی یک‌روزه تا سن 24 روزگی از جیره پایه آغازین و رشد حاوی ذرت – کنجاله سویا تغذیه شدند. سپس، در روز 24 آزمایش پرندگان در قالب طرح کاملاً تصادفی به 4 تیمار با 5 تکرار و 30 پرنده در هر تکرار به واحدهای آزمایشی اختصاص یافتند. جیره‌های آزمایشی شامل جیره شاهد (بدون باقلا) و جیره‌های حاوی به ترتیب 5/7، 15 و 25 درصد باقلا بودند. در دوره 24 الی 44 روزگی، میانگین مصرف خوراک روزانه، میانگین افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل غذایی در میان تیمارهای آزمایشی تفاوت معنی‌داری نداشت. کلسترول تام با تغذیه جیره‌های حاوی 15 و25 درصد باقلا در مقایسه با تیمار شاهد کاهش یافت (05/0>P). میزان شاخص روشنی گوشت(*L) و پروتئین گوشت سینه با مصرف جیره حاوی 15 درصد باقلا به‌طور معنی‌داری افزایش یافت (05/0>P). نتیجه نهایی این‌که دانه باقلای رقم مهتا می‌تواند در سه سطح 5/7، 15 و 25 درصد در جیره دوره پایانی پرورش جوجه‌های گوشتی بدون اثرات منفی بر عملکرد پرنده مورداستفاده قرار گیرد. با این‌که استفاده از همه سطوح دانه باقلا باعث کاهش قیمت تمام‌شده خوراک برای یک کیلوگرم وزن زنده در مقایسه با تیمار شاهد شد، اما اقتصادی‌ترین سطح استفاده از باقلای کم تانن در جیره جوجه‌های گوشتی، سطح 5/7 درصد خوراک پیشنهاد می‌شود.

تغذیه دام و طیور

تأثیر جنسیت بر ریخت‌شناسی روده، جمعیت میکروبی روده و فراسنجه‌های خونی جوجه‌های گوشتی

مطلب ابراهیمی؛ محسن دانشیار؛ حامد احمدی؛ سینا پیوستگان؛ محمد افروزیه

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 61-76

https://doi.org/10.22092/asj.2025.368586.2466

چکیده

هدف این مطالعه ارزیابی تفاوت بین جوجه‌های گوشتی نر و ماده و بررسی تأثیر جنسیت بر عملکرد، ریخت‌شناسی روده، جمعیت میکروبی روده و فراسنجه‌های خونی جوجه‌های گوشتی بود. بدین منظور تعداد 120 قطعه جوجه گوشتی راس 308 یک روزه نر و ماده تعیین جنسیت شدند و به 2 گروه (60 نر و 60 ماده) با 6 تکرار و 10 پرنده در هر تکرار تقسیم شدند. نتایج نشان داد که مصرف ... بیشتر هدف این مطالعه ارزیابی تفاوت بین جوجه‌های گوشتی نر و ماده و بررسی تأثیر جنسیت بر عملکرد، ریخت‌شناسی روده، جمعیت میکروبی روده و فراسنجه‌های خونی جوجه‌های گوشتی بود. بدین منظور تعداد 120 قطعه جوجه گوشتی راس 308 یک روزه نر و ماده تعیین جنسیت شدند و به 2 گروه (60 نر و 60 ماده) با 6 تکرار و 10 پرنده در هر تکرار تقسیم شدند. نتایج نشان داد که مصرف خوراک در دوره رشد، پایانی و کل دوره و افزایش وزن بدن در دوره رشد و کل دوره در جوجه‌های گوشتی نر بیشتر از جوجه‌های گوشتی ماده بود (05/0>P). ارتفاع پرز دئودنوم و ژژونوم و نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت ژژنوم در جوجه‌های گوشتی نر نسبت به پرندگان ماده بیشتر بود (05/0>P). جوجه‌های گوشتی ماده عمق کریپت بیشتری در بخش ژژنوم داشتند. غلظت گلوکز، اسید اوریک، آلبومین و پروتئین کل خون در پرندگان نر به طور معنی‌داری بیشتر از پرندگان ماده بود (05/0>P). اما غلظت تری‌گلیسیرید، کلسترول و T3 خون در جوجه‌های گوشتی ماده بیشتر بود (05/0>P). جمعیت باکتری‌های لاکتوباسیلوس در ایلئوم و سکوم جوجه‌های گوشتی نر بیشتر از جوجه‌های گوشتی ماده بود (05/0>P). به طور کلی جوجه‌های گوشتی نر و ماده در اکثر پارامترهای بررسی شده با هم تفاوت دارند و استفاده از پرندگان نر یا ماده نتایج تحقیقات را تحت تاثیر قرار می‌دهد. بنابراین توصیه می‌شود که محققان به دلیل تفاوت‌های موجود و مشکلات تعیین جنسیت در سن یک روزگی به دنبال روش‌های جایگزین از جمله برآورد اثر جنسیت با استفاده از روش‌های هوشمند محاسباتی باشند.

تغذیه دام و طیور

بررسی ارزش غذایی علوفه خارشتر کشت شده، در تغذیه دام

امیررضا صفائی؛ حسن فضائلی؛ علیرضا آقاشاهی؛ مهدی امیرصادقی

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 77-88

https://doi.org/10.22092/asj.2025.343423.2327

چکیده

علوفه‌های آزمایشی به مؤسسه تحقیقات علوم دامی منتقل و ترکیبات شیمیایی، تولیدگاز حاصل از تخمیر شکمبه‌ای (در بین زمان‌های 2 الی 96 ساعت تخمیر)،گوارش پذیری دو مرحله‌ای و گاز متان آنها، اندازه‌گیری شدند. همچنین انرژی قابل متابولسیم و ارزش نسبی علوفه‌ای بدست آمد. این آزمایش در قالب طرح کاملا تصادفی با شش تیمار در سه تکرار انجام شد. تیمارهای ... بیشتر علوفه‌های آزمایشی به مؤسسه تحقیقات علوم دامی منتقل و ترکیبات شیمیایی، تولیدگاز حاصل از تخمیر شکمبه‌ای (در بین زمان‌های 2 الی 96 ساعت تخمیر)،گوارش پذیری دو مرحله‌ای و گاز متان آنها، اندازه‌گیری شدند. همچنین انرژی قابل متابولسیم و ارزش نسبی علوفه‌ای بدست آمد. این آزمایش در قالب طرح کاملا تصادفی با شش تیمار در سه تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل تیمار1:خارشتر کشت شده با بذر و آبیاری شده با آب شیرین در حد معمولی، تیمار2:خارشتر کشت شده با بذر و آبیاری شده با آب شیرین و اعمال اثر خشکی، تیمار3: خارشتر کشت شده با بذر و آبیاری شده با آب لب شور در حد معمولی، تیمار4: خارشتر کشت شده با بذر و آبیاری شده با آب شور و اعمال اثر، تیمار5: خارشتر کشت شده با بذر و آبیاری شده با آب شور در حد معمولی و نیز تیمار6:خارشتر کشت شده با بذر و آبیاری شده با آب شور و اعمال اثر خشکی، بودند. نتایج نشان داد که بیشترین مقدار پروتئین‌خام به‌ترتیب در تیمار۳ (7/10 درصدماده‌خشک) و کمترین مقدار در تیمار۲ (5/8 درصدماده‌خشک) مشاهده شد. بیشترین مقدار تولید گاز(طی 24 ساعت تخمیر)، در تیمار6 (1/36 میلی‌لیتر) و کمترین مقدار را در تیمار۱ (8/30 میلی‌لیتر) بود. همچنین، بیشترین مقدار انرژی قابل متابولیسم (7/7 مگاژول‌برکیلوگرم) و قابلیت‌هضم ماده‌آلی (2/59 درصدماده-خشک) در تیمار۶ ، مشاهده شد. درمجموع ازنظر ارزش غذایی، تیمار ۳ بالاترین و تیمار ۶ پایین‌ترین مقدار را دارد. کشت خارشتر با آب لب‌شور (تیمار3)، برای تأمین بهتر نیازهای دام‌ها، امکان‌پذیر می‌باشد و باعث کاهش هزینه‌های خوراک آنها در مناطق بیابانی می‌شود.

زنبور عسل

ارتباط چندشکلی ژن AmTYR1 با عملکرد گرده آوری در زنبورعسل ایرانی (Apis mellifera meda)

حاجیه لطفی؛ مهدی مخبر؛ علی هاشمی

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 89-102

https://doi.org/10.22092/asj.2025.368892.2476

چکیده

زنبور عسل یکی از مفیدترین حشرات در طبیعت است که نقشی حیاتی در گرده‌افشانی محصولات کشاورزی و حفظ اکوسیستم ایفا می‌کند. این فعالیت زنبورها تأثیر زیادی در امنیت غذایی و تولید ناخالص داخلی کشورها دارد. به همین دلیل، تقویت صنعت زنبورداری و افزایش بهره‌وری زنبورستان‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این مطالعه با هدف بررسی وجود چندشکلی ... بیشتر زنبور عسل یکی از مفیدترین حشرات در طبیعت است که نقشی حیاتی در گرده‌افشانی محصولات کشاورزی و حفظ اکوسیستم ایفا می‌کند. این فعالیت زنبورها تأثیر زیادی در امنیت غذایی و تولید ناخالص داخلی کشورها دارد. به همین دلیل، تقویت صنعت زنبورداری و افزایش بهره‌وری زنبورستان‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این مطالعه با هدف بررسی وجود چندشکلی در ژن گیرنده تیرامین (AmTYR1) و ارتباط احتمالی آن با عملکرد گردهآوری در کلنیهای زنبورعسل طراحی شد. در این پژوهش، تولید گرده ۱۲۵ کلونی زنبورعسل با تنوع ژنتیکی بالا (ملکه‌های متفاوت) از یک زنبورستان در شهرستان ارومیه، طی ۵ هفته متوالی (تیرماه و هفته اول مرداد ۱۴۰۳) با استفاده از تله‌های گرده‌گیر استاندارد و ترازوی دیجیتال ثبت شد. از هر کدام کلنی‌های تحت رکوردبرداری، تعداد 3 الی 4 شفیره برای آزمایشات ژنتیکی، نمونه‌برداری شدند. شفیره‌های تهیه شده از سلول‌های پرورش نوزاد، پس از نگهداری در الکل 70 درصد، در نیتروژن مایع پودر شدند و DNA از آنها با استفاده از روش اصلاح‌شده CTAB استخراج گردید. سپس قطعه‌ای از ژن AmTYR1 با تکنیک واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR) تکثیر و چندشکلی این ژن با استفاده از نشانگر SSCP بررسی شد. میانگین گرده جمع‌آوری شده در هر نوبت ۵1/۵9 گرم (دامنه: ۵ تا ۲۰۱ گرم) بود که نشان‌دهنده تنوع عملکردی قابل توجه در رکوردهای گرده‌آوری است. یکی از چالش‌های اصلی این پژوهش، استخراج DNA با کیفیت از لاروهای زنبورعسل بود که با موفقیت حل شد. همچنین، تکثیر موفقیت‌آمیز جایگاه‌های هدف و استفاده دقیق از نشانگر SSCP از نقاط قوت این مطالعه محسوب می‌شود.

تغذیه دام و طیور

تأثیر جیرۀ سیلاژ خوراک کامل بر پایۀ پیت نیشکر و کاه برنج بر عملکرد پروار و فراسنجه‌های خونی و شکمبۀ بره‌های نر

افروز شریفی؛ بهاره طاهری دزفولی؛ علیرضا آقاشاهی

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 103-120

https://doi.org/10.22092/asj.2025.369199.2486

چکیده

پژوهش حاضر به‌منظور بررسی خصوصیات سیلویی و ارزش غذایی سیلاژ خوراک کامل بر پایۀ پیت نیشکر و کاه برنج در تغذیۀ بره‌های پرواری در شرایط برون‌تنی و درون‌تنی و در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل 1) تیمار شاهد و تیمارهای آزمایشی حاوی 10، 15 و 20 درصد مخلوط پیت نیشکر و کاه برنج بر اساس درصد مادۀ خشک جیره به-همراه ذرت علوفه‌ای ... بیشتر پژوهش حاضر به‌منظور بررسی خصوصیات سیلویی و ارزش غذایی سیلاژ خوراک کامل بر پایۀ پیت نیشکر و کاه برنج در تغذیۀ بره‌های پرواری در شرایط برون‌تنی و درون‌تنی و در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل 1) تیمار شاهد و تیمارهای آزمایشی حاوی 10، 15 و 20 درصد مخلوط پیت نیشکر و کاه برنج بر اساس درصد مادۀ خشک جیره به-همراه ذرت علوفه‌ای و کنسانتره بودند. نتایج حاصل از آزمایشات برون‌تنی نشان داد که از نظر حجم تولید گاز در زمان‌های مختلف، پتانسیل (b) و نرخ (c) تولید گاز، ناپدید شدن مادۀ خشک و مادۀ آلی و تخمین انرژی قابل متابولیسم بین تیمارهای مختلف اختلاف معنی‌داری وجود نداشت. در مطالعۀ درون‌تنی، میزان مصرف مادۀ خشک و مادۀ آلی، میانگین افزایش وزن روزانه و کل افزایش وزن دوره با جیرۀ سیلاژ خوراک کامل حاوی 20 درصد مخلوط پیت نیشکر و کاه برنج در مقایسه با جیرۀ شاهد به طور معنی‌داری بیشتر بود (05/0P<). با تغذیۀ جیرة سیلاژ خوراک کامل غلظت آمونیاک و استات شکمبه به‌طور معنی‌داری در مقایسه با تیمار شاهد افزایش یافت (05/0>P). غلظت پروتئین تام خون بره‌ها با تغذیة جیره سیلاژ خوراک کامل بیشتر از گروه شاهد بود (05/0>P). در کل، استفاده از سیلاژ خوراک کامل حاوی ۲۰ درصد پیت نیشکر و کاه برنج موجب بهبود عملکرد رشد و شاخص‌های متابولیکی بره‌های پرواری شد و در عین حال، هزینه‌های تغذیه را کاهش داد.

زنبور عسل

رفتار بهداشتی در زنبورعسل (Apis mellifera L.)؛ مزایا و معایب آن

عطااله رحیمی

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 121-138

https://doi.org/10.22092/asj.2025.369560.2497

چکیده

رفتار بهداشتی زنبورعسل به عنوان یک ویژگی بالقوه مرتبط با مقاومت در برابر آفات و بیماری‌های زنبورعسل به ویژه کنه‌واروآ در نظر گرفته شده و بروز آن در زنبورهای کارگر به مصونیت اجتماعی کلنی‌های زنبورعسل کمک می‌کند. توانایی زنبورهای کارگر در تشخیص و حذف نوزادان مرده یا غیر طبیعی از انتقال و انتشار بیماری‌های نوزادان به داخل کلنی‌ها ... بیشتر رفتار بهداشتی زنبورعسل به عنوان یک ویژگی بالقوه مرتبط با مقاومت در برابر آفات و بیماری‌های زنبورعسل به ویژه کنه‌واروآ در نظر گرفته شده و بروز آن در زنبورهای کارگر به مصونیت اجتماعی کلنی‌های زنبورعسل کمک می‌کند. توانایی زنبورهای کارگر در تشخیص و حذف نوزادان مرده یا غیر طبیعی از انتقال و انتشار بیماری‌های نوزادان به داخل کلنی‌ها جلوگیری می‌کند. در طول پنج دهه گذشته، این رفتار به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته و در چندین برنامه تحقیقاتی مورد اصلاح و بهبود قرار گرفته است. تا دهه 1990، هیچ دیدگاه جدیدی در مورد کارآمدی این رفتار در برابر بیمارهای لوک آمریکایی و لارو گچی وجود نداشته است. در دو دهه اخیر، مطالعات وسیعی در مورد تأثیر بروز رفتار بهداشتی زنبورها در برابر کنه‌واروآ صورت گرفته که این موضوع بحث در مورد کارایی رفتار بهداشتی زنبورها را در برابر این آفت دامن می‌زند. برنامه‌های اصلاح نژادی روی رفتار بهداشتی زنبورها نشان داده‌اند که انتخاب برای یک صفت خاص ممکن است بر سایر صفات نیز تأثیر بگذارد. بنابراین، در این بررسی مزایا و معایب بروز رفتار بهداشتی زنبورها در کلنی، تأثیر آن روی سایر صفات مهم اقتصادی و نتایج مطالعات قبلی در مورد این رفتار را از اواخر دهه 1990 تاکنون مورد بررسی و بحث قرار خواهیم داد. به طور کلی، به نظر می‌رسد مزایای بروز رفتار بهداشتی زنبورها برای کلنی‌ها و پرورش دهندگان زنبورعسل تا حدود زیادی بیشتر از هزینه‌های آن است.

تغذیه دام و طیور

اثرات جایگزینی دانه ذرت با تریتیکاله بر عملکرد، صفات لاشه و ریخت شناسی روده بلدرچین ژاپنی (Coturnix coturnix Japonica)

محمدجواد آگاه؛ الناز کمی؛ علی داد بوستانی؛ مجید هاشمی؛ زینب امیری قنات سامان

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 139-152

https://doi.org/10.22092/asj.2025.369091.2482

چکیده

این پژوهش با هدف بررسی اثرات جایگزینی دانه ذرت با تریتیکاله در جیره بر عملکرد، صفات لاشه، ریخت-شناسی روده کوچک و اسیدیته محتویات روده کوچک و سکوم بلدرچین‏ ژاپنی (Coturnix-coturnix japonica) از سن 14 تا 38 روزگی انجام شد. تعداد 300 قطعه بلدرچین ژاپنی در قالب طرح کاملاً تصادفی با 20 واحد آزمایشی (5 تیمار با 4 تکرار و 15 قطعه بلدرچین در هر تکرار) توزیع شدند. ... بیشتر

تغذیه دام و طیور

بررسی استفاده از مکمل کنسانتره پروتئینی بر پایه باقلا به جای کنجاله سویا در جیره بر عملکرد رشد، شاخص تولید، فراسنجه‌های خونی و پاسخ ایمنی هومورال مرغ بومی

حسنا حاجاتی؛ عباسعلی قیصری؛ امید حمیدی

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 153-166

https://doi.org/10.22092/asj.2025.368975.2481

چکیده

تأثیر استفاده از کنسانتره پروتئینی بجای کنجاله سویا بر عملکرد رشد، شاخص تولید، فراسنجه‌های خونی، پاسخ ایمنی همورال و سلولی جوجه بومی بررسی شد. با استفاده از 192 قطعه جوجه جوجه بومی یک‌روزه (مخلوط دو جنس)، این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی با 6 تیمار، 4 تکرار و تعداد 8 قطعه پرنده در هر تکرار به مدت 8 هفته انجام شد. تیمارهای 4،3،2،1 و 5 به ... بیشتر تأثیر استفاده از کنسانتره پروتئینی بجای کنجاله سویا بر عملکرد رشد، شاخص تولید، فراسنجه‌های خونی، پاسخ ایمنی همورال و سلولی جوجه بومی بررسی شد. با استفاده از 192 قطعه جوجه جوجه بومی یک‌روزه (مخلوط دو جنس)، این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی با 6 تیمار، 4 تکرار و تعداد 8 قطعه پرنده در هر تکرار به مدت 8 هفته انجام شد. تیمارهای 4،3،2،1 و 5 به ترتیب شامل سطوح مختلف استفاده از کنسانتره پروتئینی به جای کنجاله سویا (صفر، 25، 50، 75، 100 درصد) در جیره حاوی سطح مورد توصیه پروتئین خام برای مرغ بومی بود و تیمار 6 به صورت مکمل شده با کامل کنسانتره پروتئینی و حاوی 10 درصد پروتئین خام کمتر نسبت به سطح توصیه شده برای مرغ بومی بود. نتایج نشان داد بیشترین افزایش وزن بدن مربوط به جوجه‌های تغذیه شده با تیمارهای 2، 3 ،4 و 5 ، بیشترین مصرف خوراک مربوط به جوجه‌های تغذیه شده با تیمارهای 4 و 5 و بیشترین ضریب تبدیل غذایی مربوط به جوجه‌های تغذیه شده با تیمار 6 بود. بیشترین و کمترین هزینه خوراک به ازای هر کیلوگرم افزایش وزن به ترتیب مربوط به جوجه‌های تغذیه شده با تیمارهای کنترل و تیمار 4 بود. بیشترین و کمترین شاخص تولید به ترتیب مربوط به جوجه‌های تغذیه شده با تیمارهای 4 و 6 بود. به‌طور کلی، نتایج نشان داد که کاهش 75 درصد از کنجاله سویا با استفاده از مکمل پروتئینی سبب بروز بهترین عملکرد رشد و کمترین هزینه خوراک به ازای هر کیلوگرم افزایش وزن بدن جوجه‌های بومی شد.

تغذیه دام و طیور

تاثیر اندازه ذرات کربنات کلسیم و آنزیم فیتاز و نوع تغذیه بر عملکرد،کیفیت پوسته تخم مرغ و خصوصیات استخوان در مرغ های تخم‌گذار تجاری

وحید صالحی؛ رضا وکیلی؛ مهدی الهی ترشیزی

دوره 39، شماره 150 ، خرداد 1405، صفحه 167-182

https://doi.org/10.22092/asj.2025.368004.2446

چکیده

این مطالعه با هدف بررسی اثرات اندازه‌ی ذرات کربنات کلسیم، آنزیم فیتاز با و بدون تغذیه‌ی شبانه بر عملکرد، کیفیت تخم مرغ و استخوان، پارامترهای خونی و قابلیت هضم مواد معدنی در مرغ های تخم گذار از سن 60 تا 70 هفتگی انجام شد. در مجموع 720 قطعه مرغ تخم‌گذار Hy-line (W-36) در آرایش فاکتوریل 2×2×2 بر اساس طرح کاملا تصادفی با دو نوع اندازه‌ی ذرات ... بیشتر این مطالعه با هدف بررسی اثرات اندازه‌ی ذرات کربنات کلسیم، آنزیم فیتاز با و بدون تغذیه‌ی شبانه بر عملکرد، کیفیت تخم مرغ و استخوان، پارامترهای خونی و قابلیت هضم مواد معدنی در مرغ های تخم گذار از سن 60 تا 70 هفتگی انجام شد. در مجموع 720 قطعه مرغ تخم‌گذار Hy-line (W-36) در آرایش فاکتوریل 2×2×2 بر اساس طرح کاملا تصادفی با دو نوع اندازه‌ی ذرات کلسیم کربنات (100 درصد ریز (5/0 > میلی متر) و 75 درصد درشت (2-4 میلی متر) + 25 درصد ریز)، دو سطح آنزیم فیتاز (FTU/kg صفر و 300) و تغذیه‌ی شبانه (با و بدون) قرار گرفتند. در طول آزمایش تاثیر معنی دار اندازه‌ی ذرات کربنات کلسیم بر بهبود ضریب تبدیل خوراک و استحکام استخوان درشت نی به دست آمد (05/0P<). آنزیم فیتاز به طور معنی داری منجر به بهبود ضریب تبدیل خوراک، درصد پوسته‌ی تخم مرغ و درصد خاکستر، کلسیم و فسفر درشت نی شد (05/0P<). تغذیه‌ی شبانه منجر به افزایش وزن تخم مرغ، درصد پوسته‌ی تخم مرغ و آلکالین فسفاتاز و کاهش غلظت سرمی کلسیم و فسفر شد (05/0P<). اثر متقابل اندازه‌ی ذرات کربنات کلسیم و فیتاز برای سطح کلسیم سرم معنی‌دار بود (05/0P<).به طور کلی، نتایج نشان داد که استفاده از ذرات درشت‌تر کربنات کلسیم همراه با آنزیم فیتاز و برنامه تغذیه‌ی شبانه، موجب بهبود ضریب تبدیل خوراک، کیفیت پوسته تخم‌مرغ و استحکام استخوان شد. این ترکیب می‌تواند به‌عنوان یک راهکار تغذیه‌ای مؤثر برای ارتقای عملکرد تولیدی و سلامت استخوان در مرغان تخم‌گذار تجاری توصیه شود.

عملکرد بره های پرواری تغذیه شده با جیره های غذایی حاوی علوفه هیدرو پونیک

دوره 28، شماره 106 ، خرداد 1394، ، صفحه 157-168

https://doi.org/10.22092/asj.2015.101357

چکیده

این پژوهش به منظور بررسی عملکرد علف سبز تولیدی حاصل از کشت جو با روش آبکشت، در تغذیه بره های پرواری انجام گرفت. طی یک دوره 16 هفته ای، با استفاده از بذر جو، علوفه هیدروپونیک در دوره های زمانی کشت 5 روزه و 7 روزه، تولید گردید و علف سبز تولیدی هر روز برداشت و طی دو آزمایش جداگانه متوالی، در تغذیه بره های پرواری مصرف شد و عملکرد بره ها تعیین ... بیشتر این پژوهش به منظور بررسی عملکرد علف سبز تولیدی حاصل از کشت جو با روش آبکشت، در تغذیه بره های پرواری انجام گرفت. طی یک دوره 16 هفته ای، با استفاده از بذر جو، علوفه هیدروپونیک در دوره های زمانی کشت 5 روزه و 7 روزه، تولید گردید و علف سبز تولیدی هر روز برداشت و طی دو آزمایش جداگانه متوالی، در تغذیه بره های پرواری مصرف شد و عملکرد بره ها تعیین گردید. آزمایش اول، با هدف مقایسه عملکرد علف سبز جو نسبت به دانه جو، به مدت 50 روز به طول انجامید که در آن 27 بره نر 6 ماهه با وزن اولیه 40 کیلوگرم به سه گروه تقسیم شدند و به ترتیب با جیره های 1) شاهد، 2) علف سبز جو 5 روزه و 3) علف سبز جو 7 روزه تغذیه شدند. درآزمایش دوم، تعداد 20 راس بره نر با سن حدود 7 ماهه و وزن اولیه 43 کیلو گرم به دو گروه تقسیم شده و گروه اول با جیره شاهد اما گروه دوم با جیره حاوی علف سبز جو 7 روزه به مدت 49 روز تغذیه شدند. براساس نتایج به دست آمده درآزمایش اول، مصرف علف سبز جو سبب محدودیت مصرف خوراک و انرژی دریافتی بره ها، کاهش میزان رشد، بالا رفتن ضریب تبدیل غذایی وکاهش بازده غذایی شد (01/0>P). در آزمایش دوم که با هدف مقایسه عملکرد علف سبز جو با بخش علوفه ای جیره انجام گرفت، از نظر متغیر های مزبور تفاوت معنی داری بین بره های گروه آزمایش با شاهد وجود نداشت، به جز این که میزان ماده خشک مصرفی درگروه آزمایش کاهش نشان داد (05/0>P). محاسبه هزینه درآمد نشان داد بره هایی که در تغذیه آن ها از علف سبز جو استفاده شد، در هر دو آزمایش متحمل زیان دهی شده و نسبت درآمد به هزینه آن ها در مقایسه با جیره شاهد به شدت کاهش یافت و روند منفی نشان داد. به طور کلی، نتایج این پژوهش نشان داد که تبدیل دانه جو به علف سبز در سامانه آبکشت (هیدروپونیک) و مصرف آن در جیره بره های پرواری سبب کاهش عملکرد دام، افزایش هزینه و کاهش بازده اقتصادی می گردد

اثر جایگزینی جو با تفاله چغندر بر عملکرد رشد، قابلیت هضم و آسیب شناسی بافت شکمبه گوسفندان تغذیه شده با جیره‌های با کنسانتره بالا

دوره 27، شماره 104 ، آبان 1393، ، صفحه 67-78

https://doi.org/10.22092/asj.2014.100171

چکیده

به منظور بررسی اثرات جایگزینی بخشی از نشاسته با فیبر محلول در شوینده خنثی در جیره‌های پرکنسانتره بر میزان افزایش وزن هفتگی، خوراک مصرفی، راندمان غذایی، قابلیت هضم و برخی فراسنجه‌های آسیب شناسی بافت شکمبه، 16 راس بره نر در قالب طرح کاملاً تصادفی طی 70 روز مورد استفاده قرار گرفت. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از 1- تیمار شاهد (نشاسته بالا)، ... بیشتر به منظور بررسی اثرات جایگزینی بخشی از نشاسته با فیبر محلول در شوینده خنثی در جیره‌های پرکنسانتره بر میزان افزایش وزن هفتگی، خوراک مصرفی، راندمان غذایی، قابلیت هضم و برخی فراسنجه‌های آسیب شناسی بافت شکمبه، 16 راس بره نر در قالب طرح کاملاً تصادفی طی 70 روز مورد استفاده قرار گرفت. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از 1- تیمار شاهد (نشاسته بالا)، 2- 18 درصد تفاله چغندر، 3 - 36 درصد تفاله چغندر و 4- 54 درصد تفاله چغندر (فیبر محلول بالا). اختلاف بین تیمارها در وزن نهایی و میانگین افزایش وزن روزانه در کل دوره آزمایش معنی‌دار بوده و تیمار چهار در مقایسه با دیگر تیمارها وزن نهایی و میانگین افزایش وزن روزانه کمتری داشته است (05/0>P). در هفته‌های دوم و سوم و کل دوره آزمایش کمترین مقدار مصرف ماده خشک در تیمار 4 مشاهده گردید (05/0>P). ضریب تبدیل غذایی بین تیمارها در کل دوره اختلاف معنی‌داری داشته و تیمارهای 2 و 3 کمترین مقدار و تیمار 4 بیشترین مقدار را نشان دادند (05/0>P). با افزایش مقدار تفاله چغندر در جیره قابلیت هضم ماده خشک در سطح معنی‌داری کاهش و قابلیت هضم NDF و ADF افزایش یافت (05/0>P). همچنین با افزایش سطح فیبر محلول در جیره، رخداد کمتر پاراکراتوزیس و هایپرکراتوزیس مشاهده گردید (05/0>P). نتایج این آزمایش نشان ‌داد که جایگزینی بخشی از نشاسته با فیبر محلول تفاله چغندرقند تا 36 درصد جیره می‌تواند تاثیر مطلوبی بر عملکرد رشد حیوان داشته باشد که این ممکن است به دلیل کاهش بروز ناهنجاری‌های بافتی شکمبه در شرایط تغذیه جیره‌های با فیبر محلول در شوینده خنثی باشد.

مقایسه ارزش غذایی بخش های پروتئین دانه های غلات( گندم، جو و ذرت) عمل آوری شده، با سیستم کربوهیدرات و پروتئین خالص کرنل (CNCPS)

دوره 30، شماره 117 ، اسفند 1396، ، صفحه 67-76

https://doi.org/10.22092/asj.2018.116046

چکیده

هدف از انجام این تحقیق تعیین ارزش مغذی سه غله ی گندم، جو و ذرت با استفاده از روش های مختلف عمل آوری و تعیین ارزش تغذیه ای بخش های پروتئین آن ها با سیستم کربوهیدرات و پروتئین خالص کرنل پس از عمل آوری به روش های آسیاب، غلطک خشک، ورقه کردن با بخار آب و پلت می باشد.در غلات عمل آوری شده بیشترین مقدار پروتئین خام (درصد در ماده خشک) مربوط به گندم ... بیشتر

تأثیر جیره های غذایی حاوی اوره و ملاس بر عملکرد پروار و نیتروژن اوره ای خون برّه های نر عربی

دوره 27، شماره 104 ، آبان 1393، ، صفحه 25-38

https://doi.org/10.22092/asj.2014.100168

چکیده

به منظور بررسی تأثیر جیره های غذایی حاوی اوره و ملاس بر عملکرد پروار و نیتروژن اوره ای خون برّه‌های پرواری، از 72 رأس برّه ی نر عربی در قالب طرح کاملاً تصادفی و با آزمایش فاکتوریل 4 × 3، به مدت 90 روز استفاده گردید. جیره های آزمایشی حاوی سطوح صفر، 5/0، 1 و 5/1 درصد اوره، و هر کدام در سه سطح صفر، 5/7 و 15 درصد ملاس، با پروتئین خام و انرژی ... بیشتر به منظور بررسی تأثیر جیره های غذایی حاوی اوره و ملاس بر عملکرد پروار و نیتروژن اوره ای خون برّه‌های پرواری، از 72 رأس برّه ی نر عربی در قالب طرح کاملاً تصادفی و با آزمایش فاکتوریل 4 × 3، به مدت 90 روز استفاده گردید. جیره های آزمایشی حاوی سطوح صفر، 5/0، 1 و 5/1 درصد اوره، و هر کدام در سه سطح صفر، 5/7 و 15 درصد ملاس، با پروتئین خام و انرژی قابل متابولیسم یکسان بود. جیره های غذایی به شکل کاملاً مخلوط تهیه شد و تا حد اشتها دو بار در روز به برّه‌ها تغذیه گردید. نتایج نشان داد که بیش ترین و کم ترین افزایش وزن روزانه به ترتیب مربوط به برّه‌های تغذیه شده با سطوح صفر و 5/1 درصد اوره بود (05/0P< ). استفاده از سطوح مختلف ملاس اثر معنی داری بر افزایش وزن روزانه ی برّه‌ها نداشت. اثر متقابل اوره و ملاس تأثیری بر افزایش وزن روزانه ی برّه‌ها نداشت، امّا ماده ی خشک مصرفی روزانه و ضریب تبدیل خوراک، تحت تأثیر سطوح مختلف اوره یا ملاس، و اثر متقابل آن‌ها قرار گرفت (05/0P< ). بیش ترین و کم ترین غلظت نیتروژن اوره ای خون برّه‌ها به ترتیب مربوط به جیره های غذایی حاوی 5/1 و 5/0 درصد اوره و به ترتیب 42/29 و 78/26 میلی گرم در دسی لیتربود (05/0 P<). غلظت نیتروژن اوره ای خون تحت تأثیر ملاس قرار نگرفت، امّا اثر متقابل اوره و ملاس، نیتروژن اوره ای خون را تحت تأثیر قرار داد (05/0 P<). به طور کلی بر اساس نتایج به دست آمده چنین می توان دریافت که با استفاده از5/1 درصد اوره به همراه 5/7 درصد ملاس در جیره ی برّه‌های پرواری می توان، هزینه ی خوراک مصرفی برای هرکیلوگرم افزایش وزن زنده را کاهش داد.

تاثیر تزریق تستوسترون و هورمون رشد بر عملکرد مرغ تخمگذار و کیفیت تخم‌مرغ در اواخر دوره تولید

دوره 27، شماره 103 ، شهریور 1393، ، صفحه 173-182

https://doi.org/10.22092/asj.2014.100624

چکیده

به منظور تعیین اثر تزریق تستوسترون و هورمون رشد بر عملکرد مرغ تخمگذار و کیفیت تخم‌مرغ، آزمایشی به صورت یک طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 4 تکرار و 10 مرغ تخمگذار تجاری از نژاد های‌لاین W-36 در هر تکرار در سن 73 هفتگی (اواخر دوره تولید) اجرا شد. تیمارهای آزمایشی به شرح زیر بودند: تیمار اول (شاهد): تزریق 1 میلیلیتر آب مقطر، تیمار دوم: تزریق ... بیشتر به منظور تعیین اثر تزریق تستوسترون و هورمون رشد بر عملکرد مرغ تخمگذار و کیفیت تخم‌مرغ، آزمایشی به صورت یک طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 4 تکرار و 10 مرغ تخمگذار تجاری از نژاد های‌لاین W-36 در هر تکرار در سن 73 هفتگی (اواخر دوره تولید) اجرا شد. تیمارهای آزمایشی به شرح زیر بودند: تیمار اول (شاهد): تزریق 1 میلیلیتر آب مقطر، تیمار دوم: تزریق 500 میکروگرم تستوسترون و 50 میکروگرم هورمون رشد به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، تیمار سوم: تزریق 500 میکروگرم تستوسترون و 100 میکروگرم هورمون رشد به ازای هر کیلوگرم وزن بدن و تیمار چهارم: تزریق 500 میکروگرم تستوسترون و 150 میکروگرم هورمون رشد به ازای هر کیلوگرم وزن بدن. طی هفته های دوم و سوم بعد از تزریق عملکرد تولید و همچنین شاخصهای کیفیت تخم‌مرغ اندازه گیری شدند. نرخ تخمک‌گذاری، تولید توده‌ای تخم‌مرغ و میزان مصرف خوراک افزایش معنیداری در تیمار 3 نسبت به گروه شاهد نشان دادند. ضریب تبدیل خوراک نیز در تیمار 4 به طور معنیداری بیشتر از سایر تیمار‌ها بود. ارتفاع سفیده، وزن پوسته، چگالی پوسته و میزان وزن پوسته به ازای سطح تخم‌مرغ نسبت به گروه شاهد افزایش معنیداری در تیمار 3 نشان دادند. ارتفاع زرده در تیمار 2 به طور معنیداری کمتر از سایر تیمارها بود. نیروی شکستن پوسته در همه مرغهایی که هورمون دریافت کرده بودند به طور معنیداری نسبت به گروه شاهد کاهش یافت. نتایج حاصل از این آزمایش نشان داد که تزریق تستوسترون و هورمون رشد میتواند برخی از شاخصهای کیفیت تخم‌مرغ و عملکرد مرغ تخمگذار را بهبود بخشد.

تاثیر منابع مختلف مس بر عملکرد، سیستم ایمنی و خصوصیات استخوان جوجه‌های گوشتی

نوار احمد کاظم؛ محسن دانشیار؛ عباس نیکو؛ غلامرضا نجفی؛ سید میثم ابطحی فروشانی

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 23 خرداد 1405

https://doi.org/10.22092/asj.2025.368584.2465

چکیده

تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر منابع مختلف مس (سولفات مس، مس متیونین، دی هیدروژن فسفات مس، کربوهیدرات مس و نانوذرات مس) بر عملکرد، خصوصیات لاشه، سیستم ایمنی و خصوصیات استخوان جوجه‌های گوشتی انجام شد. سیصد قطعه جوجه گوشتی نر یک روزه سویه راس 308 در قالب یک طرح کاملاً تصادفی با 5 تیمار و 6 تکرار 10 قطعه‌ای استفاده گردید. تغذیه جیره حاوی مس متیونین، ... بیشتر تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر منابع مختلف مس (سولفات مس، مس متیونین، دی هیدروژن فسفات مس، کربوهیدرات مس و نانوذرات مس) بر عملکرد، خصوصیات لاشه، سیستم ایمنی و خصوصیات استخوان جوجه‌های گوشتی انجام شد. سیصد قطعه جوجه گوشتی نر یک روزه سویه راس 308 در قالب یک طرح کاملاً تصادفی با 5 تیمار و 6 تکرار 10 قطعه‌ای استفاده گردید. تغذیه جیره حاوی مس متیونین، دی هیدروژن فسفات مس و نانو ذرات مس باعث افزایش وزن بدن در مقایسه با تیمار شاهد شد. همچنین تغذیه با جیره حاوی مس متیونین و دی هیدروژن فسفات مس، ضریب تبدیل خوراک پایین‌تری نسبت به تیمار شاهد داشتند. وزن بورس فابرسیوس در جوجه‌های گوشتی که با جیره حاوی مس متیونین، دی هیدروژن فسفات مس و نانو ذرات مس تغذیه شدند، به‌طور معنی‌دار بیشتر از تیمار شاهد بود. استفاده از مس متیونین در تغذیه جوجه‌های گوشتی باعث افزایش وزن و قطر استخوان درشت‌نی نسبت به سایر تیمارهای آزمایشی شد. استفاده از جیره حاوی دی هیدروژن فسفات مس و کربوهیدرات مس باعث افزایش ازدیاد حساسیت تأخیری در مقایسه با تیمار شاهد، مس متیونین و نانو ذرات مس شد. پاسخ SRBC در پرندگان تغذیه شده با مس متیونین، دی هیدروژن فسفات مس و کربوهیدرات مس بیشتر از پرندگان تغذیه شده با جیره شاهد و نانو ذرات مس بود. با توجه به اثر مثبت مس متیونین بر عملکرد و خصوصیات استخوان و اثر دی هیدروژن فسفات مس بر بهبود سیستم ایمنی، جایگزینی سولفات مس با این منابع آلی در تغذیه جوجه‌های گوشتی توصیه می‌شود.

اثر سطوح سبوس گندم فراوری شده یا نشده بر عملکرد، ریخت شناسی روده، صفات خونی و سیستم ایمنی در جوجه های گوشتی

زهرا بختیاری؛ حسن درمانی کوهی؛ محمد روستایی علی مهر

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 23 خرداد 1405

https://doi.org/10.22092/asj.2025.366888.2483

چکیده

.این تحقیق با هدف بررسی اثر روش‌های مختلف فرآوری سبوس‌گندم بر عملکرد رشد، ریخت‌شناسی روده، پارامترهای سرم و سیستم ایمنی در جوجه‌های گوشتی از سن 1 تا 42 روزگی انجام شد. تعداد 504 قطعه جوجه گوشتی نر یکروزه ( راس 308 با متوسط وزن44/0± 8/42) در قالب طرح کاملا تصادفی در 7 تیمار آزمایشی ( 6 تکرار12 قطعه‌ای به ازاء هرتیمار) مورد استفاده قرار گرفت. ... بیشتر .این تحقیق با هدف بررسی اثر روش‌های مختلف فرآوری سبوس‌گندم بر عملکرد رشد، ریخت‌شناسی روده، پارامترهای سرم و سیستم ایمنی در جوجه‌های گوشتی از سن 1 تا 42 روزگی انجام شد. تعداد 504 قطعه جوجه گوشتی نر یکروزه ( راس 308 با متوسط وزن44/0± 8/42) در قالب طرح کاملا تصادفی در 7 تیمار آزمایشی ( 6 تکرار12 قطعه‌ای به ازاء هرتیمار) مورد استفاده قرار گرفت. تیمار‌های آزمایشی عبارت بودند از: جیره پایه، جیره پایه حاوی 3 و 6 درصد سبوس‌گندم، جیره پایه حاوی 3 و 6 درصد سبوس‌گندم اکسترود شده، جیره پایه حاوی 3 و 6 درصد سبوس‌گندم تخمیر شده با ساکارومایسس سرویزیه بودند. در طول دوره آزمایش، برای هر تکرار مصرف خوراک روزانه و افزایش وزن بدن اندازه‌گیری شدند و ضریب تبدیل خوراک محاسبه شد. تمامی تیمارهای آزمایشی، غلظت گلوکز سرم را در مقایسه با گروه کنترل کاهش دادند (01/0P <). سطح کلسترول، اسیداوریک، آلبومین، پروتئین تام و فعالیت آنزیم آسپارتات‌آمینوترنسفراز در همه گروه‌های آزمایشی نسبت به گروه شاهد افزایش معنی‌داری داشت (01/0P <). به طور کلی، بهبود نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت در گروه دریافت کننده سبوس‌گندم تخمیری 3 درصد و سبوس‌گندم اکسترود 3 درصد در مقایسه با شاهد مشاهده شد (05/0P ). نتایج این تحقیق نشان داد که نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت که دلالت بر سطح جذب دارد در تیمار حاوی 3 درصد سبوس گندم تخمیری و اکسترود شده بهبود یافت و استفاده از سبوس‌گندم تا سطح 6 درصد فرآوری شده یا غیر فرآوری شده تاثیر منفی بر عملکرد و ویژگی‌های لاشه نداشت

قابلیت هضم آزمایشگاهی و تجزیه پذیری شکمبه ای سیلاژ کنگرفرنگی با سطوح مختلف دانه جو

پوریا دادور؛ نجمه کارگر برزی

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 23 خرداد 1405

https://doi.org/10.22092/asj.2025.369591.2499

چکیده

هدف از انجام این مطالعه ارزیابی قابلیت هضم آزمایشگاهی و تجزیه پذیری سیلاژ کنگرفرنگی با سطوح مختلف دانه جو آسیاب شده در مقایسه با سیلاژ ذرت بود. بدین منظور علوفه کنگرفرنگی به همراه سطوح صفر، 5 و 10 درصد دانه جو آسیاب شده به مدت 60 روز سیلو گردید. قابلیت هضم سیلاژهای آزمایشی به روش هضم دو مرحله ای تیلی و تری انجام شد. برای تعیین تجزیه‌پذیری ... بیشتر هدف از انجام این مطالعه ارزیابی قابلیت هضم آزمایشگاهی و تجزیه پذیری سیلاژ کنگرفرنگی با سطوح مختلف دانه جو آسیاب شده در مقایسه با سیلاژ ذرت بود. بدین منظور علوفه کنگرفرنگی به همراه سطوح صفر، 5 و 10 درصد دانه جو آسیاب شده به مدت 60 روز سیلو گردید. قابلیت هضم سیلاژهای آزمایشی به روش هضم دو مرحله ای تیلی و تری انجام شد. برای تعیین تجزیه‌پذیری شکمبه‌ای سیلاژهای آزمایشی به روش کیسه‌نایلونی از سه رأس گاو نر دارای فیستولای شکمبه ای استفاده شد. نتایج نشان داد که میزان پروتئین، pH و تانن سیلاژ کنگرفرنگی با افزودن دانه جو آسیاب‌شده به طور معنی داری کاهش یافت (01/0>P). قابلیت هضم ماده خشک در سیلاژ کنگرفرنگی حاوی 10 درصد دانه جو آسیاب شده نسبت به سایر تیمارهای آزمایشی بیشتر بود (01/0>P). قابلیت هضم ماده آلی سیلاژ ذرت و سیلاژ کنگرفرنگی حاوی 10 درصد دانه جو آسیاب شده در مقایسه با سایر تیمارها بالاتر بود (01/0>P). بیشترین انرژی قابل متابولیسم در سیلاژ کنگرفرنگی حاوی 10 درصد دانه جو آسیاب شده مشاهده شد. بخش های سریع تجزیه، کند تجزیه و پتانسیل تجزیه برای ماده خشک و بخش های کند تجزیه و پتانسیل تجزیه برای پروتئین خام با افزایش سطح دانه جو در سیلاژهای کنگرفرنگی افزایش یافت (05/0>P). به‌طور کلی افزودن دانه جو آسیاب شده به سیلاژ کنگرفرنگی موجب بهبود کیفیت و ترکیب شیمیایی سیلاژ شده و قابلیت هضم و تجزیه پذیری آن را افزایش داد.

تأثیر تزریق هورمون PMSG و GnRH پس از تلقیح مصنوعی بر عملکرد تولیدمثلی میش‌های لری در فصل غیرتولیدمثلی

سید مجتبی موسوی؛ حسن بهرام پور

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 23 خرداد 1405

https://doi.org/10.22092/asj.2025.368960.2477

چکیده

غلظت پایین پروژسترون پس از جفت‌گیری باعث تولید رویان‌های کوچک و نارس می‌شود و نرخ مرگ‌ومیر رویان را افزایش می‌دهد. هدف از این آزمایش، بررسی تأثیر تزریق هورمون GnRH و هورمون PMSG پس از تلقیح بر عملکرد تولیدمثلی میش‌ها در فصل غیرتولیدمثلی بود. به این منظور، 75 رأس میش نژاد لری با استفاده از برنامه 12 روزه اسفنج گذاری، هم‌زمان‌سازی فحلی ... بیشتر غلظت پایین پروژسترون پس از جفت‌گیری باعث تولید رویان‌های کوچک و نارس می‌شود و نرخ مرگ‌ومیر رویان را افزایش می‌دهد. هدف از این آزمایش، بررسی تأثیر تزریق هورمون GnRH و هورمون PMSG پس از تلقیح بر عملکرد تولیدمثلی میش‌ها در فصل غیرتولیدمثلی بود. به این منظور، 75 رأس میش نژاد لری با استفاده از برنامه 12 روزه اسفنج گذاری، هم‌زمان‌سازی فحلی شدند. در روز چهارم پس از تلقیح، میش‌ها به‌طور تصادفی در سه گروه آزمایشی قرار گرفتند. گروه‌های اول، دوم و شاهد به ترتیب پنج میلی‌لیتر هورمون GnRH ، 300 واحد بین‌المللی هورمون PMSG و یک میلی‌لیتر محلول سالین به‌صورت عضلانی دریافت کردند. در روز 14 پس از تلقیح، غلظت هورمون پروژسترون اندازه‌گیری شد و در روز 40 پس از تلقیح، وضعیت آبستنی میش‌ها موردبررسی قرار گرفت. در پایان، فرآسنجه‌های تولیدمثلی ثبت گردید و تحلیل داده‌های با استفاده از نرم‌افزار SAS انجام شد. نتایج نشان داد که نرخ باروری و نرخ تزاید گله در میش‌های تحت درمان با هورمون GnRH (به ترتیب 68 درصد و 76/0) به‌طور معنی‌داری (05/0P<) بیشتر از میش‌های تحت درمان با هورمون PMSG (به ترتیب 36 درصد و 48/0) و میش‌های گروه شاهد (به ترتیب 32 درصد و 32/0) بود. علاوه بر این، تزریق هورمون‌های GnRH و PMSG در روز 14 پس از تلقیح، غلظت هورمون پروژسترون را در مقایسه با گروه شاهد، به‌طور معنی‌داری افزایش داد. به‌طورکلی، نتایج این تحقیق نشان داد که تزریق GnRH، بهبود قابل توجهی در نرخ بره‌زایی و تزاید گله در میش‌های نژاد لری در فصل غیر تولیدمثلی ایجاد می‌کند.

بررسی عملکرد تولیدی و تولیدمثلی گوسفندان زندی و کلکوهی در سامانه عشایری استان قم

مهدی خجسته کی؛ مجید کلانتر نیستانکی؛ محمد یگانه پرست؛ سونیا زکی زاده چوبتراش؛ علی جوانروح؛ صابر جلوخانی نیارکی؛ فریبرز صادقی

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 23 خرداد 1405

https://doi.org/10.22092/asj.2025.368808.2474

چکیده

تحقیق حاضر با هدف بررسی بازده تولیدی و تولیدمثلی گوسفندان زندی و کلکوهی در سامانه عشایری استان قم انجام شد. به این منظور صفات تولیدی و تولیدمثلی دام در 11 گلۀ گوسفند زندی و 15 گلۀ گوسفند کلکوهی به مدت یک سال ثبت و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. درصد زایش، درصد تولید بره، درصد دو قلوزایی و درصد تلفات بره‌ها قبل از شیرگیری درگوسفند زندی به ... بیشتر تحقیق حاضر با هدف بررسی بازده تولیدی و تولیدمثلی گوسفندان زندی و کلکوهی در سامانه عشایری استان قم انجام شد. به این منظور صفات تولیدی و تولیدمثلی دام در 11 گلۀ گوسفند زندی و 15 گلۀ گوسفند کلکوهی به مدت یک سال ثبت و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. درصد زایش، درصد تولید بره، درصد دو قلوزایی و درصد تلفات بره‌ها قبل از شیرگیری درگوسفند زندی به ترتیب 11/7±30/90، 78/1±71/107، 07/3±40/15 و 36/4±63/10 و در گوسفند کلکوهی به ترتیب 41/10±52/91، 59/0±63/102، 16/2±27/5 و 61/7±84/21 برآورد گردید. مجموع وزن بره از شیرگرفته به ازای هر رأس میش زایش کرده در گله‌های زندی و کلکوهی به ترتیب 56/20 و 91/14 کیلوگرم برآورد شد. عشایر پرورش دهنده گوسفند زندی و کلکوهی به‌ترتیب به مدت 85/4 و 45/5 ماه از سال خوراک مورد نیاز دام خود را خریداری می‌نمودند. خلوص نژاد در اغلب گله‌های عشایری به‌ویژه گله‌های کلکوهی در معرض تهدید قرار داشت و فراوانی دام آمیخته در گوسفندان کلکوهی و زندی 3/33 و 3/24 درصد برآورد شد. به طورکلی، عملکرد تولیدی و تولید مثلی گله‌های عشایری پرورش دهنده گوسفند زندی نسبت به گوسفند کلکوهی بهتر بود، اما محدودیت‌های محیطی به‌ویژه کمبود خوراک و تلفات قابل توجه بره‌ها در طول سال بر بازده تولیدی و تولید مثلی تمام گله‌های عشایری استان تأثیر منفی داشت.

تأثیر سطوح مختلف پودر سیر بر عملکرد، پارامترهای تخمیر شکمبه، قابلیت هضم مواد مغذی، پارامترهای خونی و بازده اقتصادی در بره های پرواری

علیرضا فرهادی؛ محمد شریفی

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 23 خرداد 1405

https://doi.org/10.22092/asj.2025.369153.2484

چکیده

مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر سطوح مختلف پودر سیر بر عملکرد، پارامترهای تخمیر شکمبه، قابلیت هضم مواد مغذی، فراسنجه‌های خونی و بازده اقتصادی در بره‌های پرواری انجام شد. بدین منظور از تعداد ۲۴ رأس بره نر پرواری شال، با میانگین وزن اولیه 67/1± 34/26 کیلوگرم در قالب طرح کاملاً تصادفی با ۴ تیمار و ۶ تکرار استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل ... بیشتر مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر سطوح مختلف پودر سیر بر عملکرد، پارامترهای تخمیر شکمبه، قابلیت هضم مواد مغذی، فراسنجه‌های خونی و بازده اقتصادی در بره‌های پرواری انجام شد. بدین منظور از تعداد ۲۴ رأس بره نر پرواری شال، با میانگین وزن اولیه 67/1± 34/26 کیلوگرم در قالب طرح کاملاً تصادفی با ۴ تیمار و ۶ تکرار استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل تیمار شاهد (بدون پودر سیر) و تیمارهای حاوی 20، 40 و 60 گرم در کیلوگرم بر اساس ماده خشک پودر سیر در جیره بودند. نتایج نشان داد که استفاده از جیره حاوی 40 و 60 گرم در کیلوگرم پودر سیر باعث افزایش در افزایش وزن کل و میانگین افزایش وزن روزانه نسبت به تیمار شاهد شد (05/0>P). قابلیت هضم ماده خشک، ماده آلی و پروتئین خام به طور معنی‌دار در تیمارهای 40 و 60 گرم پودر سیر بیشتر از تیمار شاهد و 20 گرم پودر سیر بود (05/0>P). در بره‌های تغذیه شده با 40 و 60 گرم پودر سیر غلظت کل اسیدهای چرب فرار و پروپیونات نسبت به تیمار شاهد افزایش یافت اما نسبت استات به پروپیونات به طور معنی‌دار کاهش یافت (05/0>P). سطوح مختلف پودر سیر باعث افزایش غلظت ایمونوگلوبین G و M شدند. هزینه خوراک به ازای هر کیلوگرم افزایش وزن بدن در تیمارهای 20، 40 و 60 گرم پودر سیر به ترتیب 75/1، 43/6 و 60/7 درصد کاهش یافت. بنابراین می‌توان از پودر سیر به عنوان افزودنی غذایی برای بهبود عملکرد و ارتقای سلامت بره‌های پرواری تا سطح 60 گرم در کیلوگرم خوراک استفاده نمود.

استفاده از روش تصمیم‌گیری چندشاخصی تاپسیس (TOPSIS) جهت انتخاب محرک رشد برای جیره جوجه-های گوشتی

امیر میمندی پور؛ میثم حیدریان؛ یحیی ابراهیم نژاد؛ سید عبدالله حسینی؛ محمد حسین بنابازی

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 23 خرداد 1405

https://doi.org/10.22092/asj.2025.368793.2471

چکیده

این آزمایش برای انتخاب بهترین ترکیب محرک رشد با استفاده از اسانس آویشن و پونه کوهی (کپسوله/غیرکپسوله) همراه با/بدون پروبیوتیک در جیره جوجه‌های گوشتی انجام شد. ۸۴۰ جوجه راس ۳۰۸ به‌صورت تصادفی در ۷ تیمار (۵ تکرار، ۲۴ پرنده در هر تکرار) تقسیم شدند. تیمارها شامل: 1) جیره پایه (شاهد) 2) جیره پایه + ۱۰ میلی‌گرم آنتی‌بیوتیک آویلامایسین 3) جیره ... بیشتر این آزمایش برای انتخاب بهترین ترکیب محرک رشد با استفاده از اسانس آویشن و پونه کوهی (کپسوله/غیرکپسوله) همراه با/بدون پروبیوتیک در جیره جوجه‌های گوشتی انجام شد. ۸۴۰ جوجه راس ۳۰۸ به‌صورت تصادفی در ۷ تیمار (۵ تکرار، ۲۴ پرنده در هر تکرار) تقسیم شدند. تیمارها شامل: 1) جیره پایه (شاهد) 2) جیره پایه + ۱۰ میلی‌گرم آنتی‌بیوتیک آویلامایسین 3) جیره پایه + ۲۰۰ میلی‌گرم/کیلوگرم اسانس کپسوله 4) جیره پایه + ۲۰۰ میلی‌گرم/کیلوگرم اسانس غیرکپسوله 5) جیره پایه + ۲۰۰ میلی‌گرم پروبیوتیک Pronigeb® حاوی لاکتوباسیلوس روتری، پدیوکوکوس اسیدی لاکتیسی و باسیلوس سوبتیلیس با تراکم ۱۰^۹ CFU/gr 6) جیره پایه + پروبیوتیک Pronigeb® + اسانس غیرکپسوله 7) جیره پایه + پروبیوتیک + Pronigeb®اسانس کپسوله. صفات مورد ارزیابی شامل وزن بدن، مصرف خوراک، ضریب تبدیل غذایی، زنده‌مانی، درصد لاشه، عیار آنتی‌بادی آنفلوآنزا، شاخص تنش (نسبت هتروفیل به لنفوسیت) و IgG بود. داده‌ها با روش Topsis تحلیل شدند. نتایج نشان داد گروه تغذیه شده با پروبیوتیک + Pronigeb®اسانس آویشن و پونه کوهی کپسوله شده بالاترین امتیاز مدیریتی سیستم Topsis (7278/0) را کسب کرد و این ترکیب به‌عنوان افزودنی بهینه در جیره پیشنهاد می‌شود. مصرف این ترکیب سبب بهبود معناداری در عملکرد رشد و ایمنی جوجه های گوشتی شد.

ارزیابی پاسخ رشد، ابعاد بدنی و کارآیی مصرف مواد مغذی خوراک آغازین گوساله‌های شیرخوار هلشتاین حاوی سطوح مختلف کنجاله سیاهدانه و کنجد

وحید فدایی مولودی؛ کاظم کریمی؛ جعفر فخرایی؛ ناصر کریمی؛ قباد عسگری

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 23 خرداد 1405

https://doi.org/10.22092/asj.2025.369434.2490

چکیده

این پژوهش با 40 رأس گوساله نر و ماده شیرخوار هلشتاین در یک آزمایش فاکتوریل (2×2) در قالب طرح کاملاَ تصادفی با 4 تیمار و با مدل داده‌های تکرار شده در واحد زمان انجام شد. تیمارها شامل: 1) شاهد (خوراک آغازین)، 2) شاهد + 5 % کنجاله کنجد، 3) شاهد + 5 % کنجاله سیاهدانه و 4) شاهد + 5 % از دو کنجاله بودند. صفات عملکرد رشد (وزن بدن و افزایش وزن روزانه و ابعاد ... بیشتر این پژوهش با 40 رأس گوساله نر و ماده شیرخوار هلشتاین در یک آزمایش فاکتوریل (2×2) در قالب طرح کاملاَ تصادفی با 4 تیمار و با مدل داده‌های تکرار شده در واحد زمان انجام شد. تیمارها شامل: 1) شاهد (خوراک آغازین)، 2) شاهد + 5 % کنجاله کنجد، 3) شاهد + 5 % کنجاله سیاهدانه و 4) شاهد + 5 % از دو کنجاله بودند. صفات عملکرد رشد (وزن بدن و افزایش وزن روزانه و ابعاد بدن)، میزان مصرف خوراک، بازده مصرف خوراک و بازده مصرف مواد مغذی خوراک (ماده خشک، انرژی و پروتئین) بررسی شدند. اثر تیمارهای حاوی کنجاله کنجد و سیاهدانه بر بهبود صفات رشد معنی‌دار بود (05/0>p). اثر متقابل سیاهدانه×کنجد بر وزن بدن در اواسط و انتهای دوره (به ترتیب 14/5 و 88/5 درصد)، بر میانگین افزایش وزن ماه اول، ماه دوم و کل دوره (به ترتیب 80/7، 85/7 و 82/7 درصد)، میانگین افزایش وزن روزانه (81/7 درصد) و ابعاد بدنی گوساله‌ها به طور معنی‌دار بیشتر از بقیه تیمارها بود (05/0>p). مصرف ماده خشک خوراک جامد در تیمارهای حاوی کنجاله سیاهدانه و کنجد افزایش یافت و برای تیمار مخلوط مشابه تیمار شاهد بود. میانگین کلی بازده مصرف ماده خشک و ضریب تبدیل غذایی تیمارهای آزمایشی به ترتیب 95/8 و 60/8 درصد بهتر از شاهد بودند (05/0>p). میزان مصرف انرژی و پروتئین تیمار شاهد بیشتر ولی بازده مصرف انرژی و پروتئین آن کمتر از بقیه تیمارها بود (05/0>p). استفاده از مخلوط دو کنجاله در خوراک آغازین گوساله‌ها باعث بهبود صفات رشد و بازده مصرف مواد مغذی جیره شد.

تاثیر بتاگلوکان دیواره سلولی مخمر نانوایی (ساکارومایسس‌سرویسیه) به صورت خالص و در ترکیب با بنتونیت بر جذب آفلاتوکسین ‌B1 جیره بزهای شیری مهابادی

مونا سلیقه

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 23 خرداد 1405

https://doi.org/10.22092/asj.2025.369545.2498

چکیده

این مطالعه به‌منظور بررسی کاهش انتقال آفلاتوکسینB1خوراک، به شیر بزهای تغذیه شده با بتاگلوکان دیواره سلولی مخمر نانوایی به صورت خالص و در ترکیب با بنتونیت انجام شد. تعداد 18 رأس بز شیری مهابادی با وزن اولیه 93/4±15/47 کیلوگرم به سه گروه آزمایشی با شش تکرار اختصاص یافتند. گروه‌های آزمایشی شامل:1) شاهد (جیره حاوی 25 میکروگرم بر کیلوگرم آفلاتوکسین ... بیشتر این مطالعه به‌منظور بررسی کاهش انتقال آفلاتوکسینB1خوراک، به شیر بزهای تغذیه شده با بتاگلوکان دیواره سلولی مخمر نانوایی به صورت خالص و در ترکیب با بنتونیت انجام شد. تعداد 18 رأس بز شیری مهابادی با وزن اولیه 93/4±15/47 کیلوگرم به سه گروه آزمایشی با شش تکرار اختصاص یافتند. گروه‌های آزمایشی شامل:1) شاهد (جیره حاوی 25 میکروگرم بر کیلوگرم آفلاتوکسین ‌B1 بر حسب ماده خشک)،2) شاهد + 3 گرم در روز بتاگلوکان و3) شاهد+ 6/0گرم در روز بتاگلوکان + 4/2 گرم در روز بنتونیت تجاری بود. پس از یک هفته سازگاری، همه بزها یک چالش خفیف 14 روزه با آفلاتوکسین ‌ B1را تجربه کردند که طی آن مصرف ماده خشک، راندمان مصرف خوراک، تولید و ترکیب شیر، غلظت آفلاتوکسینM1 شیر و فراسنجه‌های خونی آن‌ها ارزیابی شد. نتایج نشان دادند وزن اولیه و نهایی، تولید شیر و ترکیب آن، مصرف ماده خشک و راندمان مصرف خوراک در گروه‌های مختلف مشابه بود. غلظت نیتروژن ‌اوره ‌خون، آلانین ‌ترانس‌آمیناز، آسپارتات ‎‌ترانس‌آمیناز و آلکالین‌فسفاتاز در گروه‌های مختلف نسبت به گروه‌شاهد تغییر یافت (P< 0.05). همچنین افزودن هردو نوع جاذب سم به جیره بزها، سبب کاهش معنی‌داری در درصد انتقال، غلظت و ترشح آفلاتوکسینM1، نسبت به گروه شاهد شد. به طور کلی، نتایج این مطالعه نشان دادند که ترکیب بتاگلوکان و بنتونیت با نسبت مشخص شده در این تحقیق توانایی جذب آفلاتوکسینB1 را مشابه با بتاگلوکان خالص دارد و می‌تواند غلظت آفلاتوکسینM1 شیر را به یک میزان کاهش دهد؛ بنابراین ترکیب بتاگلوکان و بنتونیت به عنوان یک جاذب مقرون‌به‌صرفه‌ آفلاتوکسینB1 نسبت‌به بتاگلوکان‌خالص در جیره‌دام‌ها قابل‌توصیه است.

بررسی اثر جایگزینی سیلاژ قصیل تریتیکاله با سیلاژ مخلوط قصیل تریتیکاله-جو-نخود بر مصرف خوراک، قابلیت هضم و فراسنجه‌های خونی در گوساله‌های نر پرواری

علیرضا آقاشاهی؛ علیرضا اشکواری؛ حسن فضایلی؛ حسن خمیس آبادی؛ پیروز شاکری؛ مهدی افتخاری

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 23 خرداد 1405

https://doi.org/10.22092/asj.2025.370315.2510

چکیده

هدف از اجرای این آزمایش بررسی اثر جایگزینی سیلاژ قصیل تریتیکاله با سیلاژ قصیل مخلوط تریتیکاله-نخود-جو (سیلاژ مخلوط) در تغذیه گوساله‌های نر پرواری بر عملکرد دام از نظر خوراک مصرفی، گوارش‌پذیری، افزایش وزن روزانه، فراسنجه‌های خونی و ارزیابی اقتصادی بود. در این آزمایش 20 رأس گوساله نر پرواری نژاد هلشتاین و نژاد آمیخته هلشتاین-مونت‌بیلیارد ... بیشتر هدف از اجرای این آزمایش بررسی اثر جایگزینی سیلاژ قصیل تریتیکاله با سیلاژ قصیل مخلوط تریتیکاله-نخود-جو (سیلاژ مخلوط) در تغذیه گوساله‌های نر پرواری بر عملکرد دام از نظر خوراک مصرفی، گوارش‌پذیری، افزایش وزن روزانه، فراسنجه‌های خونی و ارزیابی اقتصادی بود. در این آزمایش 20 رأس گوساله نر پرواری نژاد هلشتاین و نژاد آمیخته هلشتاین-مونت‌بیلیارد با میانگین وزنی 5/43 ± 286 کیلوگرم به‌طور تصادفی به دو گروه همگن تقسیم شدند. هر گروه با یکی از جیره‌های آزمایشی تغذیه شدند. استفاده از سیلاژ مخلوط در جیره گوساله‌های پرواری باعث افزایش مصرف ماده خشک (0001/0>P)، پروتئین خام (0219/0=P) و الیاف نامحلول در شوینده خنثی (0252/0=P) شد. گوارش‌پذیری مواد مغذی در گروه تغذیه شده با سیلاژ مخلوط در مقایسه با تریتیکاله بالاتر بود (0001/0>P). میزان افزایش وزن روزانه گوساله‌های آزمایشی در گروه با سیلاژ مخلوط بالاتر (0166/0=P) بود. با توجه به مصرف کمتر خوراک در تیمار تریتیکاله مقدار نسبت تبدیل خوراک در تیمار تریتیکاله بهتر بود (0485/0=P). استفاده از سیلاژ مخلوط در جیره باعث افزایش کلسترول و اوره در خون گوساله‌ها شد (0001/0>P). گوساله‌های با تیمار سیلاژ مخلوط، درآمد حاصل از فروش دام به صورت زنده بالاتر (0001/0>P) بود اما به دلیلقیمت بالاتر هر کیلوگرم خوراک و مصرف بالاتر ماده خشک در تیمار سیلاژ مخلوط، باعث حصول سود یکسان در دو تیمار شد. در مجموع، نتایج این تحقیق بر روی گوساله‌های نر پرواری نشان داد که استفاده از سیلاژ مخلوط اگرچه سبب بهبود مصرف خوراک و گوارش‌پذیری مواد مغذی جیره شد، اما بازده اقتصادی بالاتری را برای پرواربندی گوساله به همراه نداشت.

تعداد دوره‌ها	13
تعداد مقالات	784
تعداد نویسندگان	1,727
تعداد مشاهده مقاله	967,301
تعداد دریافت فایل اصل مقاله	627,435
نسبت مشاهده بر مقاله	1233.8
نسبت دریافت فایل بر مقاله	800.3
-----------------------------------------
تعداد مقالات ارسال شده	1,554
تعداد مقالات رد شده	801
درصد عدم پذیرش	52
تعداد مقالات پذیرفته شده	632
درصد پذیرش	41
زمان پذیرش (روز)	139
تعداد پایگاه های نمایه شده	7
تعداد داوران	406

دوره 39 (1405)

دوره 38 (1404)

دوره 37 (1403)

دوره 36 (1402)

دوره 35 (1401)

دوره 34 (1400)

دوره 33 (1399)

دوره 32 (1398)

دوره 31 (1397)

دوره 30 (1396)

دوره 29 (1395)

دوره 28 (1394)

دوره 27 (1393)

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

چکیده

بانک ها و نمایه نامه ها

ابر واژگان